Mijn ongelijk bewezen

Nick Gosselaar 1 dec 2021

Toch vreemd dat ik inmiddels m’n eerste boek heb uitgebracht, de tweede op de plank ligt en ik regelmatig columns op een grote nieuwssite zie verschijnen. Dingen waarvan ik al jaren droomde, die ik nu in handen heb. M’n grootste droom was echter mijn ongelijk bewezen krijgen; dat liefde wel zou bestaan. Die is uitgekomen. Maar ook m’n grootste angsten zijn uitgekomen. 

Ironisch dat ik na m’n laatste relatie de hoop op onvoorwaardelijke liefde volledig had opgegeven. Dat ik nooit een meisje zou vinden die mij niet zou veroordelen om keuzes die ik maak. Dat er nooit een meisje in m’n leven komen zou die met mij een oud nummer van The Opposites zou meezingen. Dat een meisje mij zou uitlachen omdat ik teveel gezopen heb, niet zou bestaan. 

Pesthekel

Damn, wat heb ik altijd een pesthekel aan die zoetsappige Hollywood-films gehad. Ken je die? Die films waarbij een vrouw de slechte keuzes van haar partner accepteert en hem er enkel belachelijk mee maakt? Precies, die films. Wat een ontzettende teringzooi zijn die films. Ik haat eigenlijk alle films waarin dit soort dromen werkelijkheid worden; simpelweg omdat het een grote utopie is en het kijkers in een droomwereld stort. Flikker op, schotel de wereld zo lelijk voor als dat ze werkelijk is.

Damn, wat heb ik altijd een pesthekel aan het afstrippen van m’n ego. Ken je dat? Dat moment waarop je moet toegeven dat je ongelijk had? Precies; die momenten. Wat een ontzettend klotegevoel wekt dat op. Ik haat eigenlijk alle momenten waarin ik dit soort scenario’s leef; simpelweg omdat het pijnlijk is en je iets moet doen wat je niet wil. Flikker op, had me dan niet zo’n irrationele wekelijkheid voorgeschoteld.

Erkennen

Soms is het nodig. Soms moet je toegeven dat je het niet bij het rechte eind had. Soms moet je erkennen dat de werkelijkheid anders is dan je dacht. Soms mag je blij zijn, dat je ongelijk had. Dat er een meisje in je leven komt, dat ineens alle twijfel wegneemt. Dat laat zien waarom je in leven bent gebleven en waarom al m’n vorige relaties stukliepen. Ironisch is het, wanneer de tranen ineens overgaan in een brede glimlach.

Soms is het nodig. Soms moet het leven moeilijk worden, om verder te groeien. Soms moet je eraan toegeven, en met de stroom meegaan. Soms is die stroom wild en dat is prima. Dat de stroom je ergens naartoe voert, waarvan je nooit durfde dromen hou je immers geen rekening mee. Die stroom laat zien waarom je moeilijke tijden hebt gekend, en waarom je ze allemaal overleefd heb. Ironisch is het, wanneer je grootste pijnen naar je hoogtijdagen leiden.

Imperfecties

Toch vreemd dat ik nu al mijn droomvrouw heb gevonden, m’n tweede boek op de plank ligt en ik regelmatig columns op een grote nieuwssite zie verschijnen. Dingen die ik niet voor mogelijk hield, heb ik nu in handen. M’n grootste droom was echter dat ik iemand vond die onvoorwaardelijk van mij hield; gewoon om wie ik ben, met al m’n imperfecties.

Ironisch dat ik na m’n meest donkere tijd het licht weer ging zien. Dat ik ineens een meisje vond dat mij niet veroordeelt om keuzes die ik maak. Dat ik een meisje in m’n armen heb die Boom Base van The Opposites met mij meezingt. Dat datzelfde meisje lachte toen ik een kater had en mij niet veroordeelde om het middelengebruik. Dat er een meisje als jij bleek te zijn, hield ik nooit voor mogelijk. Ik mag niet téveel woorden gebruiken voor deze column. Echter, ik moet m’n ego afstrippen en toegeven dat er nooit genoeg woorden zijn om jou te beschrijven. Ik hou van je, Melissa.

Wekelijks het beste van Metro in je mailbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang twee keer per week een selectie van onze mooiste verhalen.

Reageer op artikel:
Mijn ongelijk bewezen
Sluiten