Op sekstoerisme rust taboe
door Jannie SchipperGeplaatst op woensdag 11 april 2007 om 10:06Marokko steeds interessanter voor sekstoeristen uit onder meer Nederland
Mehdi wil alleen maar een rustig leven leiden. “Ik heb de zaak achter me gelaten, ik vergeet snel. Ik leef rustig met mijn familie en dat wil ik graag zo houden.”
Een jaar geleden veroorzaakte de zaak van de Nederlander Michiel Jan E. opschudding in Nederland en Marokko. E. werd veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf in Marokko wegens het aanzetten tot prostitutie van een minderjarige, homoseksualiteit (in Marokko strafbaar) en pornografie. Mehdi zou vanaf zijn vijftiende contact hebben gehad met E. en regelmatig in diens appartement in Marrakech zijn gekomen voor seks, net als een andere, meerderjarige jongen.
E. betaalde volgens het proces-verbaal 10 à 20 euro per keer. Activisten zagen en zien in E. de spin in een web van sekstoeristen. “Hij ging zeer georganiseerd te werk”, zegt Mustapha Er-Rachdi, advocaat van de stichting ‘Touche pas à mon enfant’ (‘Blijf van mijn kind af’). ‘Hij had lijsten met details van jongens, inclusief adressen, namen, leeftijden en prijzen’. E. houdt vol dat de jongens slechts af en toe boodschappen voor hem deden.
Nu heeft E. een jaar strafvermindering gekregen, ter gelegenheid van de geboorte van de dochter van koning Mohammed VI. In de gevangenis heeft de Nederlander de taak op zich genomen Engelse les te geven aan Marokkaanse medegevangenen en hij is bezig Arabisch te leren. Zijn advocaat heeft een verzoek ingediend tot overplaatsing naar Nederland, zodat zijn cliënt bij zijn moeder in de buurt kan zijn.
Mehdi kan dat allemaal niets schelen – zegt hij. Mehdi is nu achttien, een slanke jongen met krullend zwart haar tot in de nek en donkere ogen met lange wimpers. Hij kiest ervoor alles te ontkennen wat in het door hem ondertekende proces-verbaal staat. “Wat een onzin, ik was nooit eerder bij de Nederlander geweest.”
Mehdi is boos op de andere jongen die gesnapt werd bij E. “Hij heeft mij meegenomen zonder dat ik wist dat hij dat werk deed, hij is de oorzaak van ‘al qil wa l qal’ (de blabla).” Door de rechtszaak “en wat andere dingen” moest Mehdi school verlaten. “In de gevangenis ben ik heel bang geweest voor mijn toekomst.” Hij werkt nu bij een kapper. Net als vóór de rechtszaak woont hij bij zijn grootmoeder; zijn ouders zijn gescheiden.
“We hebben geprobeerd contact met Mehdi te krijgen voor begeleiding, maar hij weigerde”, zegt Aniko Boehler, tot voor kort werkzaam bij ‘Touche pas à mon enfant’. Mehdi is niet de enige. Met het groeiende toerisme is ook het sekstoerisme in Marokko toegenomen. Kinderprostitutie is daar een uitwas van. Gedegen studies naar aard en omvang van kinderprostitutie ontbreken, maar activisten stellen dat in Marokko met name in arme wijken van grote steden honderden kinderen betrokken zijn bij de prostitutie.
“Er is een groot taboe”, zegt Boehler. “Het is niet zo dat een meisje of jongen thuiskomt en zegt: kijk eens mama wat ik heb verdiend. Het geld wordt onder het kleed van de keukentafel geschoven. Iedereen weet het, niemand spreekt erover.” Vorig jaar doorbraken enkele slachtoffers de stilte en spraken over hun ervaringen met de media. Volgens advocaat Er-Rachdi zijn sommige slachtoffers teleurgesteld. Omdat de middelen voor goede volg- en reïntegratieprogramma’s ontbreken, vallen kinderen volgens Er-Rachdi soms terug in hun oude beroep.
Met de media-aandacht voor enkele grote zaken als die van E. is de kinderprostitutie “een beetje in de hoek gedreven”, hoopt Er-Rachdi. “Ze weten dat ze in de gaten worden gehouden.” ‘Touche pas à mon enfant’-voorzitter Najat Anwar ziet een mentaliteitsverandering bij ordehandhavers. “Er wordt niet meer ontkend dat het bestaat.”
Maar daarmee is het niet ten einde. Op het plein Jamaa el-Fnaa in Marrakech worden reizigers nog steeds aangesproken door (te?) jonge jongens die graag tegen betaling met hen “naar de bioscoop” gaan. Volgens Boehler worden kinderen en jongeren - vaak door leeftijdgenoten - geronseld in scholen en jeugdcentra.
Er-Rachdi werkt aan een zaak van een Saoediër die pornofilmpjes zou hebben gemaakt met kleine meisjes. “Wat kinderprostitutie betreft is het hier nog lang geen Azië”, zegt Anwar, “maar dat moet het ook niet worden”.
En Mehdi? “Ik geloof nergens meer in, ik trek me niets aan van de mensen en ik heb niets te verdedigen. Ik laat mijn leven niet meer verstoren.” En hij verdwijnt in de nacht van Jamaa al-Fnaa.
De naam Mehdi is gefingeerd.
“Het is niet zo dat een meisje of jongen thuiskomst en zegt: kijk eens mama wat ik heb verdiend.”
Aniko Boehler, voormalig medewerker stichting ‘Touche pas à mon enfant’
MELD JE AAN! 
