Ilona (42) in Burenruzies: ‘Onze buurman heeft onze kat naar het asiel gebracht’
Buren: you love them or you hate them. Iedere week deelt een lezer in Burenruzies de meest bizarre, hilarische of totaal uit de hand gelopen burenruzie. Van drama in de groepsapp tot oorlog over een schutting. Ilona Verhees (42) vertelt deze week hoe haar kat verdween én hoe ze erachter kwam dat haar buurman hem naar het dierenasiel in de buurt had gebracht.
Ilona (42): “Onze kat loopt altijd graag buiten rond. Het is een sociaal dier dat graag even overal komt buurten. Hij gaat in de ochtend altijd even naar buiten en staat dan aan het eind van de middag weer voor onze deur. Hij komt eigenlijk altijd rond hetzelfde tijdstip terug. Het was daarom ook erg gek toen hij níét thuiskwam.
In eerste instantie maakte ik me niet direct zorgen, maar toen hij toen het donker werd nog niet thuis was, vond ik het wel raar. Toch besloot ik maar gewoon te gaan slapen. Toen mijn kat er de volgende ochtend nog niet was, voelde ik dat het niet goed zat.
Zorgen maken
Die ochtend ben ik samen met mijn man door de buurt gelopen. Ook vroegen we aan onze buren of ze hem misschien hadden gezien. Misschien zat hij wel ergens anders binnen? Je weet het niet. Ook zette ik een foto van onze kat in de buurtapp. Ik kreeg al snel diverse berichtjes van buren die beloofden extra op te letten.
Onze buurman is altijd heel erg actief in de buurtapp, maar reageerde nu helemaal nergens op. Ergens vond ik dat niet zo gek, want hij houdt niet van onze kat. Sterker nog, hij klaagde geregeld over hem. Volgens hem liep onze kat te vaak door zijn tuin en vond hij het niet kunnen dat er soms kattenpootjes op zijn tuinmeubels stonden. Hij gaf ons het gevoel alsof onze kat de hele tuin vernielde, terwijl dat helemaal niet het geval was.
Dierenasiel
De volgende dag begon ik echt wanhopig te worden. Ik kon niet meer slapen, ik at slecht. Ik miste mijn beestje. Ik was bang dat hij misschien was aangereden of dat hij ergens in een schuur zat opgesloten. Toen mijn telefoon ging, nam ik direct op. Het bleek het dierenasiel in de buurt te zijn. De vrouw aan de telefoon vertelde dat de kat naar het asiel was gebracht.
Ik reed er direct naartoe. Eenmaal daar vertelden ze dat een oudere man de kat een dag eerder had binnengebracht als ‘zwerfkat’. Het bandje met mijn telefoonnummer zat niet meer om zijn nek, maar gelukkig konden ze in het asiel wel zijn chip uitlezen. Ik vond het maar een gek verhaal. Toen ik vroeg hoe die man eruitzag, beschreven ze precies mijn buurman.
Buurman had geen spijt
Ik nam de kat snel mee naar huis. Eenmaal thuis ben ik naar de buurman toegelopen. Ik vroeg hem of hij onze kat naar het dierenasiel had gebracht en tot mijn grote verbazing zei hij gelijk dat hij dat had gedaan. Hij vertelde dat hij het zat was dat de kat steeds in zijn tuin zat. Hij vond dat wij er niet genoeg aan deden, ondanks zijn eerdere klachten, dus besloot hij de kat naar het dierenasiel te brengen.
Ik begrijp echt wel dat je het vervelend kunt vinden als er een kat in je tuin komt, maar je kunt toch niet zomaar een huisdier van een ander in je auto zetten en naar het asiel brengen? Ik kon, en kan, dat gewoon niet begrijpen. Uiteindelijk hebben we nog flinke ruzie gekregen aan zijn voordeur. De buurman bleef erbij dat hij helemaal niets verkeerd had gedaan. ‘Dan moeten jullie hem maar binnenhouden’, zei hij telkens.
Nu is de sfeer tussen ons grimmig. Als ik zie dat hij bij zijn voordeur staat, dan wacht ik zelf met naar buiten gaan. Andersom doet hij denk ik hetzelfde. En komen we elkaar toevallig toch tegen? Dan kijken we expres de andere kant op.
Kat weer zelf naar buiten
Daar kan ik trouwens prima mee leven, maar wat ik wel vervelend vind, is dat ik me nu steeds zorgen maak als onze kat naar buiten gaat. De eerste weken na dit voorval liet ik hem buiten uit, met een kattentuigje. Toch merkten we dat dat ook niet de juiste oplossing was. Hij is nou eenmaal aan zijn vrijheid gewend. De eerste keren dat hij zelf weer naar buiten ging, volgde ik hem door de buurt. Nu probeer ik het iets meer los te laten, maar als kattenmoeder is dat toch moeilijk.
Gelukkig hebben we hem terug, maar ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als het dierenasiel niet had gebeld.”
Wat vind jij hiervan? Reageer hieronder, op onze Facebook-pagina of via Instagram!
Vorige week
Deze week vertelde Lorena (36) hoe haar buurvrouw haar dochter zonder toestemming meenam naar de kapper, waar haar lange haren ineens een flink stuk korter werden geknipt. Metro-lezers reageerden hier massaal op. Ilona reageerde met: “Die vriendschap zou wat mij betreft direct over zijn. Hoe kun je zoiets doen zonder het eerst met de ouders te overleggen? Echt een no go.” Een andere lezer, Marie, zei hierop: “Ik zou zeggen, neem het buurmeisje eens mee naar de tattooshop. Misschien snapt mams het dan wel.”
Benieuwd naar andere akkefietjes tussen buren? Deze verhalen waren favoriet bij onze lezers:
- Burenruzies: ‘Onze buren lieten een schutting 20 centimeter op onze grond plaatsen en weigeren hem te verplaatsen’
- Burenruzies: ‘Mijn buren weigerden mijn pakketjes te geven, omdat ik zelf maar thuis moest zijn’
- Burenruzies: ‘Onze buurman begon zonder overleg aan een verbouwing die geluidsoverlast geeft tot laat in de avond’
- Burenruzies: ‘De nieuwe buren hebben een grote volière in de tuin, maar je hoort de vogels dag en nacht’
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.metronieuws.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2025%2F03%2FScherm%C2%ADafbeelding-2025-03-21-om-10.45.12.png)