Senna (36) in Burenruzies: ‘De buurvrouw blijft mijn zoontje snoep geven, terwijl hij van de dokter geen suiker mag’
Buren: you love them or you hate them. Iedere week deelt een lezer in Burenruzies de meest bizarre, hilarische of totaal uit de hand gelopen burenruzie. Van drama in de groepsapp tot oorlog over een schutting. Deze week vertelt Senna (36) hoe haar buurvrouw haar zoontje steeds snoep blijft geven, terwijl hij om medische redenen absoluut geen suiker mag.
Senna (36): „Mijn zoontje (7) speelt regelmatig buiten met het zoontje van onze buurvrouw. De jongens zijn ongeveer even oud en kunnen het ontzettend goed met elkaar vinden. Daar ben ik natuurlijk alleen maar blij mee, want hoe fijn is het als je kind gewoon met een vriendje uit de buurt kan spelen? Alleen is er inmiddels één groot probleem: mijn buurvrouw blijft mijn zoontje snoep geven, terwijl ze heel goed weet dat hij dat helemaal niet mag.
Medische onderzoeken
Mijn zoontje heeft namelijk gezondheidsproblemen en we zitten momenteel midden in allerlei medische onderzoeken. We lopen regelmatig bij de dokter en proberen erachter te komen wat er precies aan de hand is. Dat is voor ons als gezin behoorlijk spannend. Op advies van de arts mag hij voorlopig geen suiker binnenkrijgen. Niet omdat ik zo’n moeder ben die vindt dat kinderen nooit iets lekkers mogen, maar omdat het voor zijn gezondheid belangrijk is.
Dat heb ik mijn buurvrouw vanaf het begin uitgelegd. Ik heb haar verteld dat er onderzoeken lopen en dat we ons strikt aan het advies van de dokter moeten houden. Ze weet dus precies waarom hij geen snoep mag. Toch lijkt het haar werkelijk niets te interesseren.
Stiekem snoep
Het begon met een snoepje dat hij kreeg toen hij bij haar zoontje aan het spelen was. Toen ik dat ontdekte, heb ik haar vriendelijk gevraagd om dat voortaan niet meer te doen. Ik dacht eigenlijk dat daarmee de kous af was. Welke volwassene geeft een kind nu iets waarvan de ouders duidelijk hebben gezegd dat het om medische redenen niet mag?
Maar een paar dagen later gebeurde het opnieuw, en daarna weer. Iedere keer als de jongens samen buiten speelden, bleek mijn zoontje weer iets van haar te hebben gekregen. De ene keer een handje snoepjes, de andere keer iets anders lekkers. Het vervelende is dat ik daardoor steeds degene ben die de boeman moet spelen. Mijn buurvrouw deelt vrolijk snoep uit en ik moet vervolgens uitleggen waarom hij het niet mag hebben. Dat is voor hem al lastig genoeg, zeker omdat hij zelf ook niet altijd begrijpt waarom hij al die onderzoeken moet ondergaan.
Nogmaals aangesproken
Ik heb haar daarom nogmaals aangesproken en heel duidelijk gezegd dat ze hiermee moest stoppen, maar in plaats van begrip kreeg ik te horen dat ik niet zo overdreven moest doen. Volgens haar kan één snoepje echt geen kwaad en moet ik mijn kind ook een beetje laten genieten.
Ik wist werkelijk niet wat ik hoorde. Alsof zij beter weet wat goed is voor mijn zoontje dan de arts die hem onder behandeling heeft.
Flinke ruzie
Inmiddels is de situatie behoorlijk uit de hand gelopen. Laatst kwam mijn zoontje opnieuw thuis met het verhaal dat hij snoep had gekregen van de buurvrouw en toen was voor mij echt de maat vol. Ik ben naar haar toe gegaan en heb gezegd dat ik het ontzettend respectloos vind dat ze onze afspraken steeds negeert.
Daar ontstond een flinke woordenwisseling. Zij vond dat ik haar onterecht aanviel en bleef maar herhalen dat kinderen gewoon snoep moeten kunnen eten. Ik heb haar uitgelegd dat dit helemaal geen discussie over opvoeding is. Mijn kind mag op doktersadvies geen suiker en daar heeft zij zich simpelweg aan te houden. Ik vind het echt onbegrijpelijk dat ik zo’n grens überhaupt moet stellen aan een volwassen vrouw.
De jongens worden er de dupe van
Het ergste vind ik nog dat de jongens hier nu de dupe van dreigen te worden. Ik wil helemaal niet dat mijn zoontje zijn vriendje niet meer kan zien, maar ik moet er wel op kunnen vertrouwen dat hij veilig buiten kan spelen zonder dat iemand bewust het advies van zijn dokter negeert.
Sinds die ruzie is de sfeer tussen ons ijskoud. We groeten elkaar nauwelijks meer en als mijn zoontje buiten wil spelen, ga ik mee. Het is niet anders.”
Wat vind jij hiervan? Reageer hieronder, op onze Facebook-pagina of via Instagram!
Vorige week
Deze week vertelde Zoë (38) over haar buurvrouw. Ze dacht haar een plezier te doen door een uurtje op haar puppy te passen, maar ze kwam pas vier dagen later terug. Metro-lezers reageerden hier massaal op. Rianne reageerde met: „Ik zou de dierenbescherming bellen. Dit kan toch niet?” Een andere lezer, Jessica, zei hierop: „Ik zou het beestje gewoon houden. Hoe kan iemand zo omgaan met een puppy?”
Benieuwd naar andere akkefietjes tussen buren? Deze verhalen waren favoriet bij onze lezers:
- Burenruzies: ‘Onze buren lieten een schutting 20 centimeter op onze grond plaatsen en weigeren hem te verplaatsen’
- Burenruzies: ‘Mijn buren weigerden mijn pakketjes te geven, omdat ik zelf maar thuis moest zijn’
- Burenruzies: ‘Onze buurman begon zonder overleg aan een verbouwing die geluidsoverlast geeft tot laat in de avond’
- Burenruzies: ‘De nieuwe buren hebben een grote volière in de tuin, maar je hoort de vogels dag en nacht’
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.metronieuws.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2025%2F03%2FScherm%C2%ADafbeelding-2025-03-21-om-10.45.12.png)