Vera Guldemeester Relaties & seks Bijgewerkt: 27 feb 2026, 10:00

Leestijd: 3 minuten

Renate (36) in Ex-treem gênant: ‘Hij wilde dat ik mijn kat voor hem weg zou doen’

In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Renate (36), die voor een onmogelijke keuze werd gezet. „Alsof ik mijn kind even moest inruilen voor een relatie.”

Renate (36): „Ik leerde mijn ex kennen in een kledingwinkel. Ik wilde eigenlijk alleen even kijken voor een nieuwe jas, maar hij werkte daar en hielp me zó goed dat ik uiteindelijk met een complete outfit én zijn telefoonnummer naar buiten liep. We begonnen te daten en het voelde meteen leuk en licht.

Haat-liefdeverhouding met katten 

Er was alleen één dingetje: hij had een soort haat-liefdeverhouding met katten. Dat vertelde hij al vrij snel. ‘Ik vind ze oké, zolang ze maar op afstand blijven’, grapte hij. Ik lachte het weg. Mijn kat is rustig, dacht ik. Dat komt wel goed. 

Nou, niet dus. Toen hij voor het eerst bij mij thuis kwam, merkte ik meteen hoe ongemakkelijk hij werd. Mijn kat sprong nieuwsgierig op de bank en hij deinsde achteruit alsof hij een slang zag. ‘Rotkat’, mompelde hij toen het beestje tegen zijn been aan liep. Ik was met stomheid geslagen. Hij joeg hem zelfs weg met zijn voet. Dat vond ik echt niet leuk, maar ik probeerde het nog te relativeren. Misschien moest hij gewoon wennen.

Mijn kind 

In de maanden daarna bleef het een ding. Als hij bleef slapen, deed hij overdreven moeilijk over kattenharen. Als mijn kat op schoot wilde liggen, schoof hij hem weg. Ik verdedigde mijn kat steeds vaker. Voor mij is het geen ‘beest’, maar mijn maatje. Ik heb hem al jaren en hij voelt als mijn kind.

Na een halfjaar begon het gesprek over samenwonen. Het voelde als een logische volgende stap. We waren veel bij elkaar en het leek serieus te worden. Tot hij zei: ‘Ja, samenwonen lijkt me leuk, maar dan moet die kat van je wel weg. Breng hem gewoon naar het asiel of vraag of hij bij een van je vrienden kan wonen.’ Ik wist niet wat ik hoorde.

Geen toekomst 

Ik dacht eerst dat hij een grap maakte, maar hij meende het. Hij zei dat hij geen toekomst zag met ‘dat dier’ in huis. Alsof het over een oude bank ging die je even op Marktplaats zet. Op dat moment knapte er iets in mij. Je vraagt toch ook niet aan iemand om zijn kind weg te doen?

Vanaf dat moment keek ik anders naar hem. Dingen die ik eerst charmant vond, begonnen me te irriteren. Zijn koppigheid en zijn gebrek aan empathie. Het feit dat hij totaal niet begreep wat mijn kat voor mij betekende. Hij zette me eigenlijk voor een ultimatum: hij of mijn kat. Maar voor mij was het nooit een keuze, mijn kat ging helemaal nergens heen.

Gevoelens namen af 

Ik merkte dat mijn gevoelens afnamen. Iemand die van mij houdt, respecteert wat belangrijk voor mij is. Ook als hij er zelf niets mee heeft. Uiteindelijk heb ik afstand genomen en gezegd dat het niet werkte. Hij vond dat ik overdreef. Dat het ‘maar een kat’ was. Misschien voor hem wel, maar voor mij niet. Mijn kat ligt nog steeds iedere avond naast me op de bank. En eerlijk? Dat voelt een stuk beter dan samenwonen met iemand die geen ruimte heeft voor wat ik liefheb.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:

• Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
• Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
• Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
• Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’

Reacties