Vera Guldemeester Lifestyle Bijgewerkt: 18 feb 2026, 09:12

Leestijd: 3 minuten

Viktor (32) in Ex-treem gênant: ‘Ze had ineens geen tijd meer toen ik buiten Amsterdam ging wonen’

In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Viktor (32), die merkte dat zijn prille relatie ineens een stuk minder vanzelfsprekend werd toen hij Amsterdam verruilde voor een dorp buiten de stad. „Elke keer als ik vroeg of ze naar mij kwam, had ze geen tijd, was ze te druk of te moe.”

Viktor (32): „Ik ontmoette Kim niet via een datingapp of via-via, maar gewoon op de markt in Amsterdam. We stonden allebei bij dezelfde fruitkraam. Ik maakte een grap over te dure aardbeien, zij lachte en nog voordat we het wisten zaten we samen aan de koffie op het terras verderop. Het voelde spontaan en leuk.

Huis buiten de stad 

In die periode was ik al bezig met de aankoop van een huis buiten de stad. Amsterdam werd me te duur en te druk. Ik wilde meer ruimte, een tuin en iets wat echt van mij was. Kim wist dat. Terwijl de koop rondkwam, trokken we veel met elkaar op. We kookten samen, hingen op de bank en slenterden door de stad. Het voelde alsof er iets moois ontstond. Tot ik verhuisde.

In de eerste week kwam ze nog langs. Met het ov, want ze had geen rijbewijs. Ze stapte zuchtend binnen. ‘Wat een reis’, zei ze terwijl ze haar jas uittrok. Ik lachte het weg. Het is gewoon even wennen, dacht ik. Maar die ene keer bleef ook echt bij die ene keer.

Toen ik haar daarna vroeg of ze weer mijn kant op kwam, vond ze dat ik beter naar haar kon komen. Dat was makkelijker. Toen ik zei dat het voor mij óók bijna een uur reizen was, hoorde ik haar zuchten. ‘Het is echt de andere kant van de wereld. Ik vind er niks aan’, zei ze. Alsof ik naar België was verhuisd in plaats van een dorp net buiten de stad. Dus ging ik maar weer naar haar. Ik wilde haar toch zien.

Enthousiasme was verdwenen 

Maar elke keer als ik daarna vroeg of ze naar mij kwam, had ze geen tijd, was ze te druk of te moe. Ik bood aan om haar op te halen, stelde voor om halverwege af te spreken, maakte het zo makkelijk mogelijk. Toch bleef het stil vanuit haar kant. Het enthousiasme dat ze in de stad had, was verdwenen. En dat deed meer met me dan ik had verwacht.

Ik begon me af te vragen: was ik alleen leuk zolang ik in Amsterdam woonde? Was ik aantrekkelijk zolang alles zich binnen de ring afspeelde? In de maanden vóór mijn verhuizing spraken we spontaan af, soms meerdere keren per week. Nu leek zelfs één treinrit te veel gevraagd.

Tijd maken 

Op een gegeven moment wist ik genoeg. Liefde, of wat het ook was, moet niet afhangen van een postcode. Als iemand echt wil, dan maak je tijd. Dan stap je in dat ov, ook al is het niet ideaal. Toen ik haar vroeg waar het nu écht aan lag, kreeg ik geen duidelijk antwoord. Ik wist genoeg. Blijkbaar was wat we hadden vooral leuk zolang het makkelijk was.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:

• Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
• Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
• Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
• Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’

Reacties