Mirthe Diemel Lifestyle 27 feb 2026, 19:33

Leestijd: 3 minuten

Sjoukje (44) in Opgebiecht: ‘Ik doe alsof ik druk ben met werk, maar lig vaak halve dagen op de bank’

Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Sjoukje (44) doet alsof ze heel druk is met haar werk, maar in werkelijkheid ligt ze soms halve dagen op de bank.

Sjoukje: „Ik heb weleens een verhaal gelezen over iemand die zijn hele studie fakete. Hij deed alsof hij Geneeskunde studeerde, liep elke ochtend met een rugzak de deur uit, maar zat in werkelijkheid hele dagen thuis. Hij ging er enorm onder gebukt, maar de leugen was op een gegeven moment zo groot dat hij er niet meer uit kwam, althans niet zonder gezichtsverlies te lijden. Dat krijg je als je je omgeving jarenlang voorliegt.

Nou doe ik dat laatste zéker niet. En ik loop ook niet in een witte jas door een ziekenhuis waar ik niets te zoeken heb. Maar als het om werk gaat, is er wel iets gaande.

Eigen toko

Ik werk al jaren voor mezelf als communicatiespecialist. Heerlijk vind ik het. Geen baas die targets over de schutting gooit, geen collega’s die om de haverklap ‘even willen sparren’, geen beoordelingsgesprekken. Gewoon mijn eigen toko draaien. Het ging ook altijd goed. Genoeg opdrachten, fijne klanten, prima inkomen.

Alleen merk ik de laatste tijd dat het leger wordt in mijn agenda. Ik heb echt nog wel wat werk liggen, maar het stroomt niet meer zoals eerst. Opdrachtgevers lijken voorzichtiger. Ik vermoed dat de nieuwe wetgeving rond DBA, die schijnzelfstandigheid moet tegengaan, ermee te maken heeft. Bedrijven deinzen terug en nemen liever mensen in loondienst aan dan een zelfstandige in te huren. Begrijpelijk misschien, maar voor mij betekent het simpelweg: minder klussen. En dat beangstigt me.

Twijfelen

In theorie kan ik altijd in loondienst gaan. Er is heus werk in mijn vakgebied. Maar ergens knaagt er ook iets wat verdacht veel lijkt op een imposter syndrome. Want wie zit er nou op mij te wachten? Wat kan ik eigenlijk écht? Als je jarenlang je eigen ding doet, zonder functietitel op LinkedIn die ergens bij hoort, ga je toch twijfelen aan je marktwaarde.

Het gekke is: dit speelt zich vooral in mijn hoofd af. Naar buiten toe doe ik alsof er niets aan de hand is. Sterker nog, ik doe alsof ik het hartstikke druk heb. Als iemand vraagt hoe het gaat, zeg ik: ‘Ja man, echt volle bak.’ Op verjaardagen vertel ik de sterkste verhalen over projecten en deadlines. En vaak kom ik de week ook nog wel door met wat losse klusjes.

Piekeren

Maar de waarheid is dat ik soms halve dagen niks uitvoer. Dat ik ’s middags op de bank lig en gedachteloos door social media scroll. Wat ironisch is, want dat maakt het alleen maar erger. Je ziet anderen ogenschijnlijk knallen, deals sluiten, successen vieren – terwijl ik erbij loop in mijn joggingpak.

’s Nachts kan het me ineens bekruipen. Het gepieker. Dan lig ik wakker en reken ik uit hoelang ik het nog red als het zo doorgaat. Hoelang voordat ik echt op mijn spaarcenten moet teren. Hoelang voordat ‘het komt vast wel weer’ niet meer geloofwaardig klinkt.

En ik heb dit eerder meegemaakt, hoor. Rustigere periodes die vanzelf weer aantrokken. Dus ik wil geen voorbarige conclusies trekken. Over een paar weken kan het zomaar weer druk zijn, dat weet ik ook wel.

Binnenkort een plan

Maar ik kan niet eeuwig doen alsof ik overloop van het werk, terwijl mijn agenda steeds leger oogt. En ik kan al helemaal niet blijven doen alsof ik geen actie hoef te ondernemen. Voorlopig hou ik de schijn nog even op, naar de buitenwereld is er niks aan de hand. Maar diep vanbinnen weet ik: binnenkort moet ik met een plan komen. Want een gefakete studie is één ding. Een gefakete carrière volhouden, dat lijkt me pas echt vermoeiend.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:

• Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
• Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’

Reacties