Op je 50ste opnieuw leren leven in een wereld die blijft rennen

Wie ’s ochtends in de trein zit of gedachteloos door zijn telefoon scrolt, krijgt al snel het gevoel dat het leven vooral bestaat uit vooruitgang, groei en het najagen van kansen die je niet mag laten liggen.

LinkedIn staat vol berichten van mensen die hun droombaan hebben gevonden, zichzelf opnieuw hebben uitgevonden of met zichtbaar enthousiasme een volgende stap zetten op een carrièreladder die eindeloos lijkt door te lopen. Het is een wereldbeeld waarin stilstand al snel voelt als achteruitgang en waarin rust verdacht vaak wordt verward met gebrek aan ambitie.

Juist in die context kwam ik rond mijn 50ste tot stilstand. Niet omdat ik dat zo zorgvuldig had gepland, maar omdat mijn lichaam en mijn hoofd niet langer meegingen in het tempo dat van mij werd gevraagd. Een diagnose autisme op latere leeftijd gaf woorden aan wat ik al mijn hele leven had ervaren, namelijk dat prikkels harder binnenkomen en dat voortdurende druk om te presteren niet alleen vermoeiend is, maar op den duur ook ontwrichtend kan werken. Waar de maatschappij snelheid beloont en flexibiliteit verwacht, bleek mijn eigen ritme een andere cadans te hebben.

Gevoel voor eenvoud

Toen ik stopte met werken, viel er een merkwaardige stilte over mijn dagen. Ik merkte dat ik het werk zelf nauwelijks miste, hoe loyaal ik mij er jarenlang ook voor had ingezet. Wat bleef, was het gemis van menselijk contact in zijn meest pure vorm, vooral met kinderen die nog niet gevangen zitten in het idee dat hun waarde samenhangt met wat ze produceren. Hun vanzelfsprekende aanwezigheid en hun eerlijke blik op de wereld lieten mij zien hoe ver wij als volwassenen soms verwijderd raken van ons eigen gevoel voor eenvoud.

In een tijd waarin de ratrace bijna een vanzelfsprekend onderdeel van het bestaan lijkt te zijn geworden, vraag ik mij steeds vaker af wat vooruitgang werkelijk betekent. Is het voortdurend schakelen tussen doelen, plannen en prestaties, of ligt er ook waarde in het moment waarop je durft stil te vallen en opnieuw te luisteren naar wat er in jezelf leeft. Opnieuw beginnen op je 50ste voelt in eerste instantie als een ongemakkelijke pas op de plaats, maar kan uiteindelijk uitgroeien tot een vorm van vrijheid die je eerder niet kende. Misschien is de grootste uitdaging van deze tijd niet om steeds harder te rennen, maar om te ontdekken dat een ander tempo ook een richting kan zijn.

Reacties