Oude spullen en de dingen die voorbijgaan

Tot mijn verbazing hapt een gulzige dino de voorste boot tot stof en splinters, zonder dat er ook maar een roestplekje op te zien is. Dit item op het Achtuurjournaal herinner ik me nog goed. Een flinke rij kotters wacht hetzelfde lot. De vissersvloot moet uitgedund.

„Sommige boten zijn nog nieuw, kapitaalvernietiging”, zegt de journalist nuchter. Hoe dat voor een visser is, wanneer zijn boot aan gruzels gaat, kan ik me levendig voorstellen. Zelfs mijn eigen stadshart bespringt mijn strot bij deze aanblik. Het zijn de onnavolgbare, creatiefloze hersens van sommigen die hier het beleid bepalen. Nooit gehoord van kringloop, vintage, pimpen of upcyclen?
Het is het Kapitaal dat nog altijd de scepter zwaait, hoe het milieu ook zucht en kraakt.

Verdienmodel

Een paar dagen terug kocht ik een nieuwe printer. Mijn oude kon de updates van Windows 11 niet langer bijbenen. Tevergeefs het internet afgestruind op zoek naar drivers, maar mijn Canon Pixma MG8250 zal altijd stuurloos blijven. Dat past het beste binnen het verdienmodel. Bij de MediaMarkt op zoek naar een volgende generatie van hetzelfde merk. Dit in de hoop mijn voorraad inktpatronen voor uitdroging te behoeden.

Een aardige krullenbol prijst er eentje aan voor de thuisgebruiker. „Kunnen mijn oude inktpatronen er nog wel in?”, vraag ik. Ik laat hem een paar kleurtjes uit de 526-serie zien. Ook die blijken niet langer compatible. Om verzendkosten te besparen, heb ik daar nog een doos vol van. De zin en onzin van steeds nieuwe systemen ontgaat mij volkomen. Een snelle doorstroom van producten blijkt nog steeds het meest winstgevend. Dat afvalberg en kapitalisme vrolijk hand in hand gaan is bijzaak. Ik besluit dat Canon voorlopig niets aan mij verdient. Impulsief schaf ik een Epson van een paar tientjes duurder aan.

Reacties