Mijn vader is overleden en vandaag mag dat pas pijn doen

Mijn vader is overleden. En het doet pijn. Ik heb verdriet en kan op elk moment om dit gegeven in huilen uitbarsten.

Hoewel ik als opgeleid rouwtherapeut weet dat er geen recept is voor rouwen en geen einddatum, vind ik mezelf toch stiekem een beetje raar en schaam ik me ervoor dat ik nog steeds in tranen ben om de dood van mijn vader. Want mijn vader ging niet gisteren dood, maar op 1 november 2024. Bijna twee jaar geleden. En toch heb ik nu verdriet en pijn. Raar hè, zo lang na dato?

En ik ook nog eens al veel eerder afscheid van hem had genomen. Ik denk dat het begon toen hij de scheiding inzette, ik was 15 jaar. Mijn moeder was verslaafd, er was ruzie en geweld. Mijn vader begon opnieuw met een nieuwe partner. Hoewel hij de voogdij had, werd ik steeds meer afgewezen. Niet omdat ik ontspoorde, maar omdat ik voor mijn moeder bleef zorgen. Ze had niemand. En ik kon haar niet laten vallen.

Loyaal aan ouders

Volgens mijn vader koos ik voor haar. Nu besef ik dat ik niet veel keus had. Kinderen zijn loyaal aan hun ouders. Onvoorwaardelijk. Maar die onvoorwaardelijkheid was er niet andersom. Tien jaar geleden schreef mijn vader zijn laatste mail: hij koos voor zijn vriendin.

Toen hij ziek werd en uiteindelijk overleed – na twee jaar met leukemie, eindigend met euthanasie – ben ik niet geïnformeerd. Hij heeft geen afscheid van mij genomen. Een week later hoorde ik het via via.

Dat doet pijn. Niet alleen om zijn dood, maar ook om het ontbreken van een afscheid. Ik durfde mijn verdriet nauwelijks te delen met vrienden, familie, collega’s. Alsof ik het moest nuanceren: „Maar we hadden geen contact meer.” Alsof dat het minder erg maakte.

Niet uitgesproken

Maar naast verdriet en pijn is er ook spijt. Spijt dat hij niet heeft gezien wie ik ben geworden. En spijt dat ik niet heb uitgesproken wat ik nodig had na zijn overlijden.

Dus vandaag doe ik dat wel. Mijn vader is overleden. En vandaag mag dat pas pijn doen.

Vandaag neem ik mijn plek in als rouwende dochter. Geen symbolische datum, maar een zelfgekozen moment. Vandaag doe ik alsof mijn vader net is overleden. Omdat ik ruimte verdien. Omdat ik een afscheid verdien. Op mijn voorwaarden.

Wat ik nodig heb? Erkenning. Een berichtje, een knuffel, ruimte om te huilen. Wees niet om het onderwerp, het gaat goed met mij. Want al is mij met de dood van mijn vader de kans ontnomen om fatsoenlijk afscheid te nemen, de afwijzing is ook definitief. En hoe wrang dat ook is, dat is ook een opluchting.

Reacties