Tussen Stereotype en eigen calculatie: mijn verhaal

In februari 2020 kwam ik naar Amsterdam voor een afspraak, met het plan om daarna terug te keren naar Marokko. Mijn vrouw was zwanger en ik had haar in die situatie achtergelaten. Kort na mijn aankomst brak de coronapandemie uit.

Marokko sloot al snel zijn grenzen, waardoor ik vast kwam te zitten in Nederland.

Deze situatie gaf mij veel angst en onzekerheid. Ik wist niet hoelang de pandemie zou duren en of ik bij de bevalling van mijn vrouw aanwezig kon zijn. Alles voelde plotseling uitzichtloos. Ik verbleef in de winteropvang en werd benaderd door HVO Querido, een organisatie die mij hielp met een traject richting huisvesting. Zonder precies te weten wat de gevolgen waren, stemde ik toe, omdat ik het gevoel had dat ik geen andere keuze had.

Via de gemeente kreeg ik tijdelijk een kamer. Het was een zware periode, vooral toen mijn vrouw beviel en ik er niet bij kon zijn. Dat maakte mij emotioneel uitgeput en machteloos. In de buurt zat een IKEA-vestiging, waar ik vaak rondliep om de tijd te doden. Op een dag kwam ik een kennis tegen die daar werkte. Hij vertelde dat ze personeel zochten. Hoewel ik me niet sterk genoeg voelde om te werken, solliciteerde ik toch en werd ik aangenomen.

Andere sokken

Mijn contactpersoon gaf mij werkschoenen die oud, zwaar en oncomfortabel waren. Omdat het werk veel lopen vereist, had ik hier veel last van. Toen ik dit aangaf, kreeg ik als antwoord dat ik andere sokken moest dragen. Ik zag dat collega’s wel nieuwe, comfortabele schoenen hadden en dacht dat er misschien een tekort was. Daarom werkte ik zes maanden door met pijn.

Toen mijn contract verlengd zou worden, zag ik toevallig een stapel nieuwe schoenen. Ik vroeg of ik een paar mocht passen en merkte meteen het verschil. Dat maakte mij boos. Ik vroeg waarom ik al die tijd op slechte schoenen had moeten werken. Mijn leidinggevende zei dat ik het moest vergeten, maar dat kon ik niet zonder uitleg. Een collega vertelde dat hij iets soortgelijks had meegemaakt en noemde het racisme.

De vrouw die mij de schoenen gaf, leek vriendelijk, maar deze ervaring liet mij twijfelen. Het deed mij denken aan een uitspraak uit Fliegende Blätter: ‘Gewetenloosheid is helaas een even zacht kussen als een goed geweten.’

Reacties