De opdrachtgever

In India zie je soms wat wij liever niet zien. Niet omdat het daar anders is, maar omdat het hier is uitbesteed. Een persoonlijke observatie over dieren, verantwoordelijkheid en de stille gevolgen van onze dagelijkse keuzes.

Daden hebben consequenties. Wat we liever niet zien, gebeurt elke dag – ook bij ons.

Ik woon een groot deel van het jaar in Zuid-India.
Vanmorgen vroeg liep ik langs de geitenslager. Er hingen al een paar karkassen, klaar om ontmanteld te worden voor de klanten. Een jong geitje stond vastgebonden aan een touw te wachten tot zij aan de beurt was.

Ik houd van geitjes. Wie ze kent, weet waarom. Ze lopen hier vrij rond, zijn brutaal en speels, klimmen soms in bomen als er laaghangende takken zijn. Ze hebben een goed leven. Maar elke goede ervaring heeft een einde.

Het geitje had gezien wat er met de anderen was gebeurd. Ik kon het niet verdragen en ging naar haar toe om haar nog één keer vast te houden. Haar kopje voelde gespannen, verkrampt. Ik voelde de angst en kramp letterlijk door mijn handen trekken. Ik liet haar los en wilde verder lopen.

Ze begon te blèren. Hartverscheurend. Geen dierengeluid, maar een boodschap: neem mij mee, alsjeblieft.

Wij willen het niet zien

Nu zullen er lezers zijn die denken: India, hoe ze daar met dieren omgaan…
Maar laten we eerlijk zijn. Wat hier gebeurt, gebeurt in Nederland dagelijks duizenden keren. Het verschil is dat wij het niet willen zien. Het is uitbesteed, afgeschermd, geanonimiseerd.

Je hoeft geen vegetariër te worden. Maar het zou geen kwaad kunnen om af en toe stil te staan bij één ongemakkelijke waarheid: jij bent de opdrachtgever. Niet de slager, niet het slachthuis, niet de werknemer aan de lopende band. Jij.

In de natuur sterft vrijwel ieder dier uiteindelijk gewelddadig. De jonge gazelle, maar ook de oude leeuw die levend door hyena’s wordt verscheurd. Ook wij zijn natuur, begaafd met rede – en dat maakt ons tot mensen, maar staan we echt boven de dieren?

Ik liep eens met Mary, mijn labrador, door de dierentuin van Münster. Ja, daar mag de hond mee.
Bij een panter zagen we hoe het roofdier zijn tanden zette in een gevild, en dus vleeskleurig, konijntje. Mary zag er een baby in. Ze schreeuwde van ontzetting en probeerde de panter met luid geblaf tegen te houden. Met moeite kreeg ik haar bij de tralies weg. Lange tijd bleef ze volledig overstuur.

Er is vaak weinig verschil tussen emoties van dieren en van mensen. Dat ontgaat velen.

Goed verdienen

Vroeger had je de dorpsslager. Die slachtte zelf. Hij had de psychische make-up om dat te kunnen en was verder meestal een plezierig mens. Wat we nu hebben, is iets anders. We slachten niet meer omdat we vlees willen eten, maar omdat we massaal exporteren. Aan dierenleed wordt goed verdiend.

In slachthuizen werken mensen zonder arbeidsvreugde. Ze doen het omdat het veel geld oplevert. Met torenhoge ziekteverzuimen, frustratie en woede die uiteindelijk wordt afgereageerd op weerloze dieren. Wantoestanden, keer op keer.

Na onze dagelijkse portie ellende op het journaal verzuchten we: waar hebben we dit aan verdiend?

Geen geleuter over karma.
Alleen wijsheid.

Daden hebben consequenties.

Reacties