Andrea (29) in Opgebiecht: ‘Ik heb gelogen over dat beschadigde onderdeel’
Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Andrea (29) beschadigde per ongeluk haar nieuwe kast, maar zei iets anders tegen het betreffende bedrijf.
Andrea: „Vorige week werd eindelijk mijn nieuwe kledingkast bezorgd, ik keek er al wéken naar uit. Met 900 euro een rib uit mijn lijf, maar hij zag er beeldschoon uit en ik kon er alles in kwijt, dus ik had het ervoor over. Enfin, dat ding kwam dus binnen en het liefst zette ik ’m meteen in elkaar. Eén probleem: ik ben nou niet bepaald een handige Harry. Mijn man wel, maar die was uitgerekend vorige week een paar dagen weg voor zijn werk.
Bewijsdrang
Zoals dat altijd gaat met ‘goede’ ideeën, dacht ik dus dat het wel een goed idee zou zijn om zelf alvast een beginnetje te maken. Misschien had ik ook een beetje bewijsdrang naar mezelf: dit moest ik toch wel kunnen? Hoe moeilijk kon het überhaupt zijn om die kast in elkaar te zetten?
Nou, moeilijk. En dat heb ik geweten. Het begin lukte nog wel, tot ik schroefjes door elkaar begon te halen. Eén bepaald schroefje moest ik vastdraaien en ik schoot uit met de schroevendraaier. Zo, rechtstreeks op de deur van de kast. Het gevolg: een dikke kras die je zag én voelde zitten.
Rib uit lijf
O, wat baalde ik. Waarom deed ik dat nou? En waarom kon ik niet een paar dagen wachten? Juist omdat ik zo lang op die kast had gewacht en dat ding een rib uit mijn lijf kostte. Toen mijn man een paar dagen later thuiskwam, moest ik het wel vertellen; je zag het immers – plus het feit dat er een halve kast in elkaar stond. Dus dat deed ik, maar ik vertelde er niet bij hoe het precies kwam.
Ik zei namelijk dat die beschadiging al op de kast zat toen hij werd bezorgd. Sterker nog, ik had het bedrijf zelfs al gemaild met een klacht. Een klacht die niet door hen kwam, maar op dat moment was ik er zelf al bijna in gaan geloven en voelde het heel logisch om die mail te sturen. Overigens dacht ik wel dat ik door de mand zou vallen, maar tot mijn verbazing deden ze geen seconde moeilijk. Ze stelden geen vragen en zeiden meteen dat ze een nieuw onderdeel zouden opsturen.
Allerminst chic
Natuurlijk ben ik daar blij mee, want nu heb ik gewoon weer een gloednieuwe kast zónder kras. Maar helemaal eerlijk is het natuurlijk niet, want het is gebaseerd op een leugen. Voor mezelf probeer ik het nog een beetje goed te praten. Dat het maar om één onderdeel gaat in plaats van de hele kast. Maar chic is het allerminst. Ik vertel het ook aan niemand, want ik schaam me ergens wel. Hoe dan ook: ik heb mijn lesje nu geleerd en moet kennelijk accepteren dat ik twee linkerhanden heb. Volgende keer wacht ik netjes tot er iemand thuis is die wél handig is en een kast in elkaar kan zetten.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
- Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
- Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’