Redactie Metro Lifestyle vandaag, 19:26

Leestijd: 3 minuten

Renée (40) in Opgebiecht: ‘De kat van de buren brak z’n pootje door ons’

Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Renée (40) heeft het niet op de kat van de buren, en nu heeft het beestje z’n pootje gebroken – door toedoen van Renée en haar man. Per ongeluk, maar toch.

Renée: „Instant verliefd was ik, toen ik ons huis voor het eerst bezichtigde. Met name de tuin was (en is) geweldig. Zoveel groen, zoveel rust – ik was dolgelukkig toen ons bod werd geaccepteerd en we de sleutel kregen.

De tuin is inmiddels een beetje een uit de hand gelopen hobby. Terwijl vrienden hun zaterdagen langs sportvelden doorbrengen of naar zwemles rijden, sta ik met mijn man buiten. Schoffelen, snoeien, harken. Klinkt suf, maar wij vinden dat dus ontspannend. En het resultaat mag er ook zijn: ons gazon is zo strak als een biljartlaken, de borders staan vol bloeiende planten, alles is netjes en verzorgd.

Persoonlijke speeltuin

Maar goed, er is wel een probleem: Vlekje, de kat van de buren. Vooropgesteld: onze buren zijn geweldig. We hebben een paar keer koffiegedronken met ze en we maken altijd een praatje op straat; ze zijn kortom hartstikke leuk. Maar Vlekje, dus. Die heeft onze tuin gebombardeerd tot zijn persoonlijke speeltuin. Hij graaft, poept, plast en laat overal sporen achter.

We hebben álles geprobeerd: peper, zo’n ultrasoon piepding, de tuinslang. We hebben zelfs 600 euro geïnvesteerd in een omheining met schrikdraad, maar Vlekje blijft komen. Natuurlijk hebben we het ook met onze buren besproken, en gevraagd of ze hun kat uit onze tuin willen houden. Maar zij zeggen alleen maar dat hij een buitenkat is. Al valt dat laatste ook wel mee, want zelf hebben ze nauwelijks een tuin.

Gebroken pootje

Hoe dan ook: niks werkt. Mijn man was het op een middag zo zat toen hij weer in een kattendrol stapte, dat hij uit frustratie een blok hout richting Vlekje gooide – die uiteraard in de buurt was. Niet expres op hem gericht, meer zo’n ‘en nu wegwezen’-actie. Alleen: het blok raakte hem wél. Vlekje schoot de schutting over en verdween miauwend.

We schrokken allebei, dit was nooit de bedoeling. Maar goed, een paar dagen later werd het nog erger. We stonden met de buren te praten op straat, gewoon gezellig, tot de buurvrouw vertelde dat Vlekje een gebroken pootje had. Dat hij zo raar liep, dat ze naar de dierenarts waren geweest, dat hij pijn had. Hij moest zelfs geopereerd worden, omdat gips geen optie was.

Nou, het bloed trok letterlijk uit mijn gezicht. Ik knikte, stelde vragen, deed meelevend, maar dacht alleen maar: dit komt door ons. Ik durfde het alleen niet toe te geven. Mijn man ook niet, die stond erbij met een stalen gezicht.

Moeilijk om te zeggen

En nu zijn we twee weken verder en voelt het alleen maar moeilijker om het alsnog te zeggen. Hoe begin je daar in hemelsnaam over? Dat gesprek gaat natuurlijk nóóit goed vallen. En nee, het was écht niet expres, we zijn heus geen barbaren, maar probeer dat maar eens geloofwaardig over te brengen.

Volgens mij is de operatie inmiddels al achter de rug, maar ik heb geen idee hoe het met Vlekje gaat – we hebben hem al even niet gezien in onze tuin. Die er overigens strakker bij ligt dan ooit, dat dan weer wel. Alleen voel ik me er wel schuldig bij.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:

• Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
• Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’

Reacties