Een stukje

Charles 4 nov 2015

Een lezerscolumn zoals bij Metro is een bijzonder fenomeen. Je kunt er onder meer aan aflezen dat veel mensen op hun manier schrijven, zoals ik op de mijne, over verschillende onderwerpen, zoals ook de mijne. Als je geluk hebt, naast of afgezien van de kwaliteit van wat je schrijft, wordt je stukje op papier gedrukt en via allerlei stations of kanalen verspreid. Met natuurlijk ook het digitale terrein. Daar begint het, na schrijven of getik. Een foto erbij, je telefoonnummer voor het geval je wint en als dat gebeurt komt als het goed is een toch aardig bedrag van 100 euro jouw kant op. Als het goed is, dat geldt voor het geschrevene en ook als je wint. Anders kun je blijven schrijven tot je een ons weegt, maar dat is spreekwoordelijk.

Na plaatsen is het voor een deel afwachten wat er verder gebeurt. Dat heb je dan wel voor een deel zelf in de hand. Je kunt delen via twitter of feestboek of googleplussen. Of niet, maar dan krijg je hoe dan ook weinig stemmen. Hoe het verder gaat is me geen raadsel, want daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Als je veel vrienden en volgers op aanvullende podia hebt, maakt dat de kans op veel stemmen groter. Nu valt me in dat ik mijn vriendenkring op Fb eerst flink omhoog heb gejaagd, inclusief gevraagd zijn, tot op enig moment ruim 2.200. Tot ik dat teveel en dus wel welletjes vond. In drie stappen terug naar nu ruim 400. Dat is een verschil van pakweg 1.800 en dat waren wel potentiële stemmers, dus stemmen. Waarbij onder mijn huidige feestboekers relatief veel mensen zijn die om de een of andere reden geen account bij Metro willen aanmaken. Netto dus nog minder stemmen dus minder kans op plaatsing dus op winnen. Mensen hebben onder meer geen zin in allerlei commerciële uitingen. Mij maakt het niet uit, want reclameboodschappen komen toch al te over binnen, ook als ik afzenders blokkeer. Tot vervelens toe, want ze blijven via andere adressen in mijn postvak “ongewenst” binnenkomen. Tot er misschien eentje tussendoor glipt, die dan ook nog mijn aandacht krijgt, al is de kans op dat laatste niet groot. Zo groot als de win-kans hier.

De kans om jezelf in een gedrukte Metro terug te zien is al met al bijzonder klein. Ondanks het stukje dat je daarbij in eigen hand hebt. Aan de andere kant heb je hoe dan ook succes met het belangrijkste. Zoals dit. Een stukje.

Het beste van Metro in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang twee keer per week een selectie van onze mooiste verhalen.

Reageer op artikel:
Een stukje
Sluiten