Integratie mislukt

Mijn beste vriend is net zoals ik geboren en getogen in Den Haag, maar ziet er dankzij zijn Algerijnse en Tunesische roots een stuk exotischer uit dan ik. Zijn zwarte krullen, bruine ogen en lichtbruine huid vormen een contrast met mijn typisch Hollandse uiterlijk. Wat ons innerlijk betreft, lijken we echter griezelig veel op elkaar.

Onze verschillen zitten voornamelijk aan de buitenkant. Hetzelfde geldt voor onze vriendenkring die eruit als een bij elkaar geraapt zooitje.
‘Ik laat nog geen mug buiten!’, is namelijk het levensmotto van mijn beste vriend. Zo is er een vrij diverse verzameling van vrienden ontstaan met uiteenlopende leeftijden en verschillende afkomsten. Toen dit iemand plotseling opviel, tijdens één van onze beroemde en beruchte feestjes, ging diegene spontaan eens turven hoeveel verschillende etniciteiten er in onze vriendengroep voorkomen.

Twaalf in totaal: Antilliaans, Algerijns, Colombiaans, Irakees, Koerdisch, Litouws, Marokkaans, Nederlands, Somalisch, Surinaams en Turks.
„Hier zou Wilders het dus echt niet mee eens zijn!”, merkte mijn beste vriend op, waarna iedereen in lachen uitbarstte.

Integratie ‘eigen volk’ mislukt

Het is namelijk niet zo dat de integratie van mijn vrienden is mislukt. De integratie van sommige leden van ‘mijn eigen volk’ is mislukt. Nederland is al ruim honderd jaar een multiculturele samenleving. En nog zijn er mensen, waaronder politici, die zich na al die tijd nog steeds niet bij onze samenleving hebben weten aan te sluiten. Als iemand na zo’n lange tijd nog steeds niet de taal van verbintenis heeft geleerd en nog steeds enkel en alleen zijn of haar polariserende taal blijft gebruiken, wil diegene blijkbaar niet integreren in onze multiculturele samenleving.

Wat voor hen een utopie is, is voor ons een dystopie en vice versa. Terwijl deze mensen de afstand tussen zichzelf en onze samenleving alleen maar blijven vergroten, zoeken wij elkaar op, houden elkaar vast en gaan voor liefde en vriendschap.

Samen staan we sterk.

Reacties