Mirthe Diemel
Mirthe Diemel Lifestyle vandaag, 
Leestijd: 4 minuten

Kiki (36) in Opgebiecht: ‘Ik baal van mijn figuur’

Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Kiki, die baalt van haar figuur, maar dat tegelijkertijd niet wil laten merken aan haar kinderen.

Kiki: “Vol bewondering kan ik altijd kijken naar Instagramberichten van mensen die hun leefstijl hebben omgegooid en er ineens superfit en strak uitzien. Of nou ja, dat hebben ze niet ‘ineens’ gepresteerd natuurlijk, maar als buitenstaander lijkt het alsof iemand plotsklaps een metamorfose heeft ondergaan. Ik kan trouwens ook urenlang scrollen op de profielen van ‘fitgirls’ die geen grammetje vet op hun lijf hebben en er in elke outfit beeldschoon uitzien.

Insta versus reality

Terwijl ik dit zeg, hoor ik in mijn achterhoofd de kreet ‘Instagram versus reality’. Want ja, ik weet heus wel dat die plaatjes lang niet altijd zo realistisch zijn. En wat het verhaal erachter is. Misschien kost het iemand wel bloed, zweet en tranen om op gewicht te blijven en moet diegene daar alles voor laten. En in het geval van die fitgirls: zij hebben Insta als inkomstenbron en hebben daarom simpelweg tijd om de hele dag te sporten, eiwitshakes te maken, een personal coach te hebben of wat dan ook. Het is simpelweg hun verdienmodel.

En toch kijk ik met afgunst, en voel ik me minder dan. Want ik heb bij lange na niet hetzelfde figuur als al die fitte mensen. En al zou ik het willen, ik krijg het momenteel niet voor elkaar. Ik ben 35 jaar, getrouwd, heb een gezin met drie kinderen – twee zoons en een dochter, een fulltimebaan en het lukt me warempel om twee keer per week te sporten. Ik eet best gezond, maar ontzeg mezelf niet alles; het moet wel leuk blijven. Maar daar blijft het ook bij. Hoezeer ik ook sport en mijn best doe qua eten, ik zie het niet echt terug in mijn figuur. En daar baal ik van.

Geen grotere maat

Van mijn hangborsten, die sinds de borstvoeding niet meer zijn wat ze ooit waren. Van de striae op mijn huid en van mijn buikje, dat sinds de zwangerschappen niet meer is verdwenen. Ik doe buikspieroefeningen, krachttraining, trap me suf op de spinningfiets, maar ik krijg het gewoon niet weg. Ik merk ook dat mijn broeken soms te strak zitten, maar ik wil liever niet naar een grotere maat.

Juist in deze tijden is er zoveel aandacht voor het omarmen van jezelf, en zijn er – naast al die fitte Insta-accounts – ook heel veel mensen die open en eerlijk zijn over hun lijf. Ik juich die body positivity-beweging echt toe, maar paradoxaal genoeg merk ik dat ik het bij mezelf nog niet kan omarmen. Dat ik iedere ochtend weer op die weegschaal sta te balen, en niet per se blij word als ik in de spiegel kijk.

Zelfverzekerd opvoeden

Het stomme is: ik wil vooral mijn dochter meegeven dat ze júíst blij moet zijn met zichzelf, dat ze goed is zoals ze is. Maar ik moet zowat op mijn tong bijten als ik kleding voor de spiegel sta te passen en zij in de buurt is, om te voorkomen dat zij iets meekrijgt van mijn ontevredenheid. En onzekerheid, want dat is het gewoon. En dat is namelijk het laatste wat ik voor haar zou willen; ik wil haar juist opvoeden tot een zelfverzekerd iemand, die zich niets moet aantrekken van de mening van anderen en vaart op haar eigen gevoel.

Maar intussen zit ik zelf een beetje in een negatieve spiraal. Ik wil het allemaal hoor: nóg gezondere dingen maken, van ontbijtcakejes tot havermoutcreaties, maar ik heb er niet per se de puf voor. Ik ben al blij dat het me enigszins lukt een leuke moeder te zijn voor mijn kinderen en man, mijn werk te doen en te sporten. Dus neem ik maar weer maiswafel met hüttenkäse en geloof ik het wel. En heel soms kan het me niks schelen en ga ik voor de bijl: dan neem ik wél dat stukje chocola, of een koekje. Om me daarna instant schuldig te voelen.

Geen bullshit meer

Ze zeggen dat je na je veertigste een soort bullshitradar krijgt en dat je je minder druk maakt om bepaalde dingen. Ik hoop dat mijn figuur een van die dingen is. Ik wil namelijk dolgraag van het leven kunnen genieten, in plaats van me steeds zo bewust te moeten zijn van mezelf en de – in mijn ogen – fittere mensen om me heen.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Mirthe Diemel
Geschreven door Mirthe Diemel

Liep honderd jaar geleden al stage bij Metro en is met tussenpozen altijd blijven hangen. Maakt nu wekelijks een aflevering voor Metro’s rubriek Opgebiecht, De Spaarrekening van... en Geld maakt (niet) gelukkig. Schrijft daarnaast ook graag human-interest verhalen en portrettenseries; zolang het maar persoonlijk is. Maar kan ook met net zoveel liefde een informatief artikel maken over de meest uiteenlopende onderwerpen – van rugpijn tot aan feiten over mayonaise.

Reacties