Teamlunch

In deze column aandacht voor een nodeloos ingewikkeld werkritueel: de teamlunch. De meeste organisaties hebben die eens in de zoveel tijd. Officieel voor de saamhorigheid, maar volgens mij stiekem ook zodat de bureaus van de medewerkers die hun lunch altijd op de werkplek nuttigen eens ontsmet kunnen worden. En zodat je sommige collega’s weer eens ziet, die je voor het laatst hebt gezien toen ze als stagiair bij de organisatie kwamen, maar nu inmiddels halverwege de midlifecrisis zitten.

Aan het plannen van een teamlunch moet je je als leidinggevende niet willen branden, dat is altijd een crime. Mijn laatste teamlunch halverwege april was eigenlijk bedoeld als kerstlunch. Maar ja, de eindejaarsdrukte en de drukke maand januari werden gevolgd door de voorjaarsvakantie en toen was het ramadan. Ach, er zijn ook mensen die de kerstboom pas na Pasen de deur uit doen (slim, hoef je ook geen Paastak te kopen), dus een kerstlunch na Pasen kan ook prima.

Je kunt een teamlunch laten cateren, maar dan moet je rekening houden met vegetariërs, veganisten, lactose-intoleranties, mensen die halal, koosjer of glutenvrij eten, mensen die niet tegen noten en/of schaaldieren kunnen en mensen met een allegie (die eten geen etenswaren waar de ‘r’ in voorkomt).

Meestal wordt er daarom afgesproken dat “iedereen iets meeneemt”. Er worden pogingen gedaan om dat te structureren, bijvoorbeeld via een gedeelde Excelsheet, maar dat is in de praktijk kansloos. En bovendien in strijd met de vrijheid van meeneemsuiting. Daarom doet iedereen maar wat, waardoor een teamlunch vaak meer op een toetjesbuffet lijkt dan op een lunch.

De deelnemers aan een teamlunch zijn te verdelen in twee kampen: zij die zelf iets maken voor de teamlunch en zij die iets kopen. Zelf maken wordt doorgaans meer gewaardeerd, maar dan sta je wel voor een keuze: of je maakt je gerecht de dag voor de teamlunch voor het eerst met het risico dat het mislukt en je tot diep in de nacht staat te ploeteren op een nieuwe poging (waargebeurd), of je maakt ruim vooraf eerst een testversie. Daarbij loop je dan weer het risico dat je partner/proefpersoon aangeeft dat je het resultaat beter niet kan voorzetten aan onschuldige nietsvermoedende collega’s (ook waargebeurd).

Als er iedereen dan eindelijk bij elkaar zit en alles op tafel staat heb je altijd figuren die ellenlange openingsspeeches gaan houden, waardoor het opgewarmde eten weer koud wordt. En figuren die tijdens de ellenlange openingsspeeches al overal met hun tengels aan gaan zitten. Maar uiteindelijk wordt het toch gezellig en kijkt iedereen er met plezier op terug. Ik denk dat we binnenkort de Nieuwjaarslunch maar eens moeten gaan plannen.

Reacties