Satijnen badjas, grote levensvragen

Het is zo’n zondagochtend waarop niets hoeft en dat gelukkig ook niemand van mij lijkt te eisen. Vogels doen hun best buiten, de zon valt mijn kamer binnen alsof ze hier vaste huur betaalt en ergens in de verte slaat de Dom traag de tijd open. Ik lig nog in bed en overweeg serieus of ontbijt overslaan ook kan worden gezien als een levensstijl of dat ik mezelf toch moet trakteren op iets wat brunch heet, inclusief mimosa omdat dat het net iets meer “ik heb mijn leven op orde” laat klinken.

Mijn bed is van mij alleen, de dag ook, en eerlijk gezegd voelt dat verrassend goed. Geen gedeelde dekens, geen zachte irritaties over snurken of iemands koude voeten tegen de mijne. Gewoon stilte, ruimte en ik en blijkbaar kan dat prima samen bestaan zonder dat er iets mist.

Mijn hoofd heeft een hobby: doemscenario’s in HD

Totdat ik opsta of eigenlijk: totdat ik bijna opsta, want ergens tussen het aantrekken van mijn satijnen badjas en het eerste havercappuccino door, gebeurt het weer. Niet groot, niet dramatisch, eerder zo’n gedachte die zich ongegeneerd op de rand van je bewustzijn gaat zitten en weigert weer weg te gaan: wat als dit altijd zo blijft?

En daar zit precies mijn probleem, want ik ben gelukkig single. Dat soort geluk dat niet per se past in het verhaal dat anderen voor je lijken te schrijven. En toch heeft mijn brein blijkbaar een parallel scenario waarin tevredenheid geen eindpunt is, maar een tussenstand met achtergrondmuziek die net iets te dramatisch is gekozen.

Pinterest: mijn emotionele vorm van fantaseren

Die innerlijke regisseur in mij is bovendien nogal fan van Pinterest. Daar heb ik allang een leven uitgestippeld dat ergens eindigt in een wijngaard in Italië, een prinsessenjurk die nauwelijks praktisch te noemen is, een tafel vol vrienden, familie en een snackmuur van de FEBO omdat zelfs romantiek niet zonder (vega)bitterballen hoeft. Maar wat als dat allemaal niet op het script staat? Wat als het leven niet netjes in scènes komt die zich laten plannen?

Het vreemde is: mijn leven voelt nu niet incompleet, maar mijn verbeelding heeft een talent voor doemvoorspellingen met slechte timing. Afgelopen zaterdag in de kroeg gebeurde het weer. Ik sprak iemand die in juni gaat trouwen en die me aankeek alsof ik een soort onverwachte plot twist was. “Ik had eigenlijk gedacht dat jij allang bezet zou zijn,” zei hij. Ik glimlachte, nam een slok van mijn drankje en dacht vooral: blijkbaar ziet mijn leven er voor anderen uit als iets dat nog moet beginnen.

Waarom voelt nu nooit genoeg voor later?

En misschien is dat de echte spanning. Niet dat ik bang ben om alleen te zijn, maar dat alleen zijn blijkbaar nog steeds klinkt alsof het een fase is die ik moet verklaren. Misschien betekent gelukkig zijn niet dat je geen angst kent, maar dat je haar niet de regie geeft terwijl jij gewoon verder leeft, een beetje ongemakkelijk naast je op de passagiersstoel.

Maar als liefde niet gepland kan worden en geluk nu al bestaat; waarom voelt later dan nog steeds alsof het eerst goedgekeurd moet worden?

Reacties