‘Leading a life of quiet desperation’

Henry David Thoreau bedoelde dat veel mensen een leven leiden waarin ze van buitenaf ‘normaal’ of rustig lijken, maar van binnen vastgelopen of wanhopig zijn – zonder dat openlijk te tonen.

Ik lees vandaag De Kampioen, het tijdschrift van de ANWB. Vooral in de lente volop leuke uitjes in eigen land of vlak over de grens, korte vakantietripjes, fietstochten, vaartochten, pretparken, evenementen, concerten en wat een inspirerende foto’s. Je krijgt er echt zin in!

Helaas kan ik nergens naartoe en nergens meer aan meedoen. Niet omdat ik in een rolstoel zit, blind, doof of te oud ben. Want in onze inclusieve samenleving wordt immers voor iedereen plek gemaakt?

Stralingsgevoelig

Helaas nee, niet voor iedereen. Als je stralingsgevoelig bent, ook wel EHS genoemd, kun je nergens aan meedoen en nergens naartoe. Voor ieder uitje betaal je een prijs: gezondheidsklachten zoals slapeloosheid, hoofdpijn, duizelig, moe, pijn achter de ogen, hersenmist, een klemmende band om je hart, hartkloppingen, concentratiestoornissen, geheugenuitval en nog veel meer.

Je leeft binnen de vier muren van je woning, als in een gevangenis. Niemand die je ziet, niemand die je kent, geen sociaal netwerk, je bent alleen met je wanhoop. Dag in, dag uit, jaar in jaar uit.

Zodra je je onder de mensen begeeft: iedereen loopt met een smartphone in de hand, iedereen is 24/7 online, overal is Wifi en nergens is nog een stralingsvrije plek. Ga je naar het bos, ook daar lopen mensen te bellen en te appen.

Geen begrip, geen ruimte

En omdat de meeste mensen voornamelijk met zichzelf bezig zijn in deze geïndividualiseerde samenleving is er ook geen begrip en geen ruimte voor mensen met EHS. Een buurtpicknick, een bijeenkomst, een braderie, een markt, een concert, naar de film, theater, restaurant, terrasje, een bus- of treintrip, allemaal leuk en allemaal no-go.

De politie deelt binnen enkele uren 65.000 euro aan boetes uit in slechts één (deel)provincie van Nederland, omdat mensen ook op de snelweg tijdens het rijden aan hun telefoon (moeten) zitten.

Is er nog ruimte voor stilte, natuurbeleving, off-line kunnen zijn, een goed ‘live’ gesprek, zingeving? Kijk eens kritisch naar wat je echt nodig hebt. Stel jezelf vaker de vraag: ‘Voegt dit echt iets toe?’ Ga niet gedachteloos mee in de waan van de dag, de FOMO (fear of missing out). Kun je een half uur zitten zonder telefoon, zonder iets te doen?

Reacties