Een reis die meer was dan verhuizen

Toen ik voor het eerst naar Nederland kwam, landde ik laat in de nacht op Schiphol. Mijn blonde vriendje stond al op mij te wachten. We namen meteen de trein naar huis en gingen snel slapen. Het voelde vreemd om in een nieuw land te gaan slapen zonder het echt gezien te hebben. Het was bovendien mijn eerste vliegreis buiten Marokko.

De volgende ochtend ontbeten we samen. Ik was nieuwsgierig naar wat ik buiten zou aantreffen. We hadden direct een afspraak bij de politie in de Bijlmer. Buiten was het koud; ik zag vooral bussen, fietsen en motoren en bijna geen mensen op straat. We namen de bus en daarna de trein. Toen we naar het politiebureau liepen, viel mij iets op: de meeste mensen die ik zag waren donker, terwijl ik juist had verwacht vooral blonde Nederlanders te zien.

Hoe verder we liepen, hoe sterker dat gevoel werd. Even twijfelde ik zelfs of ik wel echt in Nederland was. Het leek eerder op een Afrikaans land. Ik vroeg me stil af of ik misschien het verkeerde vliegtuig had genomen. Toch zei ik niets, want mijn vriendje liep naast me.

Later gingen we naar de gemeente en daarna naar het centrum van Amsterdam. Daar zag ik nog meer diversiteit: mensen van overal, uit Suriname, Azië en andere delen van de wereld. Pas later begreep ik dat Amsterdam een internationale stad is met veel verschillende achtergronden.

Na een paar maanden begon ik de keerzijde te voelen. Het koude weer, de drukte en alle afspraken maakten me moe en gespannen. Ik miste de vrijheid, de zon en het gevoel van ruimte uit Marokko. Soms voelde ik heimwee. Tegelijk wist ik dat veel mensen in Marokko denken dat ik geluk heb en hier een betere toekomst heb. Dat is misschien waar, maar zo voelt het niet altijd.

Nederland is goed georganiseerd en de regels zijn duidelijk, maar soms voelen ze streng of onnodig. Als je klaagt, zeggen Nederlanders soms snel dat je maar moet teruggaan naar je eigen land. Ze denken dat ze het beter weten, maar begrijpen niet wat je hebt achtergelaten en opgegeven.

Je hebt eigenlijk geen andere keuze dan door te gaan en het beste ervan te maken. Terugkeren is niet makkelijk, en naar een ander land gaan zal het waarschijnlijk ook niet beter maken. Overal neem je jezelf mee. Je leeft tussen twee werelden en probeert daarin je eigen weg te vinden. Je neemt je ervaringen mee en zoekt naar een balans tussen het leven hier en de herinneringen aan je thuis.

Reacties