Krijgt het OM ditmaal gelijk van de rechter?

Het OM (Openbaar Ministerie) grossiert in vervolgingen van bekende Nederlanders die uiteindelijk tot vrijspraak of vrijlating leiden.

Ik herinner mij dat Bram Moszkowicz in een talkshow verklaarde: „Het OM heeft te veel macht.” Daaraan dacht ik toen ik las dat Inez Weski in een niet geregistreerde bunker was ondergebracht. Haar beschrijving tart ieder inlevingsvermogen.

Vanaf de casus Cees B. heb ik de strafrechtspraak gevolgd. Deze zaak werd behandeld bij het vak ‘Encyclopedie van het recht’. Om de zaak te kunnen winnen, deed het OM het niet kloppend signalement van de vermoedelijke dader niet in het procesdossier. Hierdoor kon de rechter er geen kennis van nemen, anders had deze hoogstwaarschijnlijk anders beslist. Niet integer en onrechtmatig. De echte dader werd later gevonden aan de hand van bij hem eerder afgenomen DNA. De celdeur werd voor Cees B. opengedaan en hij werd ‘heen gezonden’.

Blote voeten

De zaak Lucia de B. leidde tot uiteindelijk tot vrijspraak en excuses van het OM. Excuses door het OM: een zeldzaamheid. Lucia de Berk liep op blote voeten in haar cel. Eén deken waardoor ze voortdurend wakker werd van de kou. Muiltjes van closetpapier vervaardigd werden haar afgenomen. Bij het op de wc zitten konden bewakers meekijken. Geen bezoek. De eenzaamheid bekruipt je aan alle kanten. Ze wist dat het Kerstmis was doordat ze een gebakje met kerstwens kreeg.

Viets en Du Bois kregen landelijke bekendheid door de vasthoudendheid van Peter R. de Vries en bemoeienis van oud-hoofdcommissaris Jan Blaauw. De ‘sleeptheorie’ hield geen stand. Ook hier werd de echte dader later gearresteerd. Viets en Du Bois zaten zeven jaar ten onrechte vast. Ze ontvingen beiden een schadevergoeding.

Ina Post werd misleid door een rechercheur die haar een betekenis liet tekenen. ‘Dan kun je naar je man.’  Haar schoonvader was net overleden. Post trok de volgende dag haar bekentenis in. Maar die telde niet mee. Het is onduidelijk of de intrekking aan het dossier werd toegevoegd. Post werd uiteindelijk in een herzieningsprocedure vrijgesproken.

Julio Poch was op slinkse wijze in Spanje gearresteerd. Op vage en subjectieve aanwijzingen van collega’s, gehoord in de bedrijfskantine. Hij zat drieduizend dagen (!) onschuldig vast in een Argentijnse cel. Hem werd naderhand een schadevergoeding van een onbekend bedrag toegewezen.

Twee keer vrijspraak

Richard de Mos werd pootje gehaakt in de politiek. Hem werd cliëntelisme verweten. Zulks ten onrechte, zo bleek na twee keer (ook in hoger beroep) vrijspraak. Het kostte hem zijn wethouderschap.

Eric O. was helemaal een schrijnende casus. In een talkshow (Pauw) stond zijn schuld al vast. Bij Pauw verklaarde een hoge ambtenaar van justitie zeker te weten dat Eric O. schuldig was.
Hij illustreerde dit een kinderlijk voorbeeld. In de rechtszaak vroeg de rechter hoe de getuige-deskundige kon weten dat Eric O. zich aan de wapeninstructie had gehouden. „Omdat ik die instructie zelf gemaakt heb”, was het eenvoudige, maar effectieve antwoord. Hij kreeg in hoger beroep vrijspraak en eerherstel. Deze onderscheiden militair verliet evenwel de krijgsmacht, waar hij voor onze vrijheid vocht. In- en intriest.

Marco Borsato werd na zes jaar vrijgesproken.
Details liggen nog vers in het geheugen. Je bent vrijgesproken, maar het kostte je zes jaar levensvreugde.

Voor Inez Weski kwam er weer een hoofdambtenaar van justitie naar een talkshow, dit keer Buitenhof, om zijn oordeel over de lezing van Weski geven: „Quats’. Trial by media.”

Het zal mij benieuwen hoe de vervolging van Inez Weski afloopt.

Reacties