Even meten met de maatstaf van het AD

Het is ergens ook wel verfrissend. Jarenlang heeft Algemeen Dagblad met opgeheven vinger Nederland uitgelegd hoe het zit. Wat we verkeerd doen, wat beter moet, waar we tekortschieten.

De klassieke formule: een probleem, een cijfer, een morele ondertoon – en klaar is het oordeel. Maar vandaag draaien we het eens om.

Vandaag leggen we het AD zelf langs de meetlat. Gewoon, omdat het kan. En omdat ze dat bij anderen ook zo graag doen.

Neem dat verhaal over Coevorden. Strakke cijfers van TNO, keurig gepresenteerd, geen speld tussen te krijgen. Behalve dan dat kleine, ongemakkelijke detail: grenzen bestaan. En mensen gebruiken ze. Massaal. Richting Duitsland, waar brandstof niet voelt als een luxeproduct.

Maar goed, details.

Als we het AD op dezelfde manier beoordelen als zij de wereld beoordelen, dan wordt het interessant. Dan zeggen we niet: „Goed geprobeerd.” Dan zeggen we: „Onvolledig.” Of nog beter: „Context ontbreekt.” Misschien zelfs: „Slordig.”

Klinkt ineens een stuk minder prettig, hè?

Precies even hoog

Want zo werkt het dus. Als je anderen langs een morele meetlat legt, moet je er zelf ook tegen kunnen als die lat terugkomt. En niet een beetje lager ligt. Nee, precies even hoog.

Het ironische is dat het AD hier niet eens iets spectaculair fout doet. Geen verzinsels, geen wilde claims. Gewoon iets weglaten wat het verhaal nét wat minder strak maakt. Net wat minder lekker weg leest. Net wat minder geschikt maakt voor een snelle conclusie.

En dat is misschien wel het pijnlijkste. Want het is geen kwaadwillendheid. Het is gemak. Gemak verpakt als journalistiek.

Dus bij deze, AD: geen paniek. Jullie zijn niet ineens onbetrouwbaar. Maar volgens jullie eigen methode – streng, zwart-wit en zonder veel geduld voor nuance – krijgen jullie vandaag gewoon een onvoldoende.

En ja, dat voelt misschien wat zuur. Welkom bij het systeem.

Reacties