Lezerscolumn

pen icon

Wendy Bouwman

Likeability of5

Legoblokjes op je tachtigste

1 APR 2019

Wie mij goed kent, weet dat mijn ideeën en gedachtegangen in sommige opzichten ouderwets te noemen zijn. Ik heb wat mensen noemen “een oude ziel”. Qua muzieksmaak is dat overduidelijk. Dire Straits? Ja, graag! Earth, Wind and Fire? Fantastisch! Gloria Gaynor? Ik zing mee! En een persoonlijke favoriet van mij… Danny Kaye en Louis Armstrong die samen When The Saints zingen.

Ook mijn ideeën over opvoeding worden door menig mens als ouderwets bestempeld. Tegenwoordig zitten kinderen van zes jaar al met een tablet op hun schoot en hebben kinderen van acht een smartphone in hun bezit. Ik vind deze ontwikkeling belachelijk. Én ik vind het een slechte zaak. Als je kind op een dag urenlang naar een schermpje zit te kijken en bijna niet meer buiten speelt, wat blijft er dan nog over van de fantasie en de vaardigheid van het zichzelf kunnen vermaken?

Ik weet nog wel hoe ik veel van mijn dagen als klein kind doorbracht. Ik sleurde regelmatig, samen met broerlief, alle knuffels die we konden vinden naar het bed van onze ouders. Vervolgens waren we uren zoet met het verzinnen en naspelen van verhalen. Bijvoorbeeld: een wilde beer was ontsnapt en werd achterna gezeten, maar ik moest en zou hem redden! En hoppa, de gigantische pluche beer werd door heel de slaapkamer meegetrokken.

Dit is een resultaat van pure fantasie en wie weet ook van pure verveling. Voor de duidelijkheid: dit is maar een kleine vijftien jaar geleden! Technologische ontwikkelingen hebben in die vijftien jaar ontzettend veel veranderd in de maatschappij. In deze tijd - met smartphones en een oneindige voorraad filmpjes en spelletjes binnen handbereik – is het bijna onmogelijk geworden om je te vervelen.

En dat is slecht voor zowel kinderen als – ja, echt – volwassenen. Een tijdje geleden las ik in Psychologie Magazine dat spelen van onschatbare waarde is voor de hersenen. En daarbij maakt het niet uit of je acht of tachtig bent. Want: spelen maakt ons vrolijk en flexibel en vormt als het ware de smeerolie voor ons brein. Het creëert ook ruimte in je denken.

Evolutionair gezien lijkt spelen waanzinnig nutteloos. Het kost tijd en ruimte. Toch blijkt het ons ongelooflijk veel goed te doen. Dus als je mij excuseert… Ik leg mijn smartphone aan de kant en ga op zoek naar de legoblokjes.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

pen icon

eduard sarens

ze hield voor mij het hekje open

GISTEREN

ik zat boodschappen te doen.
Toen ik na het afrekenen.
In het speelgoedboek van sinterklaas zat te kijken.
Voor mijn kleine nichtje.
Voor de laatste maanden van dit jaar.
En ik wist al wat het worden ging de liefde.
Ik wachtte te lang met mij bon voor het hekje.
En daarom ging het hekje niet meer open.
Ik deed het boek dicht om het terug te leggen.
En ik draaide mij en staarde in jouw ogen.
Je keek mij recht aan in mijn ogen terug.
Ik stond daar voor het hekje die niet open ging.
Omdat ik te lang gewacht had met mijn bon.
Concludeerde jij van mij gestaar naar jouw.
Ik stond daar met mijn brood in mijn hand.
En de bon die niks waard meer was in de andere.
En daarom stak jij je hand uit naar voren.
Om met een heel groot lazer apparaat.
Mij te beschieten waardoor het hekje open ging.
Ik bekeek jouw nog een keer aan in de ogen.
Met de vraag mag ik vertrekken.
Je knipoogde van ja vanuit je ogen.
En ik was verdwenen naar de andere kant.
De andere kant van het hekje.
Die dicht sloeg omdat ik was verdwenen.
Verdwenen met een tijger half.
Eduard.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avataruser_e07f1f18098afc4074a885b141e9f566e328c6d5_avatar

+100


pen icon

eduard sarens

net zoals de lucht

GISTEREN

ik werd deze ochtend wakker.
En ik staarde vanuit mijn bed naar het raam.
Die dicht was door het rolgordijn die er voor zat.
Om mij te fantaseren wat het tijdstip deed.
Die ik op een uur op 7 plakte na.
Ik het eens was met mij zelf en het raam.
Om vervolgens uit mijn bed te gaan.
Mijn slaapkamer uit te gaan.
En na de woonkamer te vertrekken.
En daar te gaan staren naar de LUCHT.
De LUCHT die dat moment mijn ogen verbeelden.
En die mij zij naar het staren erna.
Dat de blauwe lucht en de gele zon mij.
Toen ik er naar keek met een kop thee.
Met Gordon & replay door mijn koptelefoon.
De stilte die ik creëerde om hun te laten praten.
Of te wel de LUCHT met de zon.
Die de stilte alleen maar bevorderde.
Omdat een schilderij niet praat mensen.
Ik verdraaide mij om naar de andere kant.
En toen ik keek op de klok naast mij.
Die de tijd een uur eerder zetten.
Dan ik het eens was met het rolgordijn.
Dat het buiten nog donker was.
En toen ik achter het rolgordijn keek naar buiten.
de lichten nog schenen over de straat.
Ik verkeek mij kort met mijn kop thee.
Naar buiten toe om vervolgens in mij zelf te kruipen.
Om dan maar te beginnen aan mijn ochtend.
Om de zon van buiten te laten opkomen.
En zo de licht vanbinnen uit te hoeven doen.
U te beschrijven dat mijn gordijn eigenlijk spijt heeft.
Van het liegen tegen mij als figuur zijnde.
En aan andere dingen te beginnen zoals.
Mij aan te kleden, mijn ontbijt, met muziek.
Eduard.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

eduard sarens

in Windesheim

GISTEREN

Wilde het al een tijd verhuizen naar Windesheim.
Maar ik droomde er alleen maar over.
Aangezien ik nog steeds geen woning had.
En ik wist al als ik ging verhuizen.
Dat het duurder en kleiner werd de woning.
Omdat ik particulier moest gaan wonen.
Omdat de enigste manier was om een woning
Te Krijgen in Windesheim.
En nu wilde ik dat financieel meemaken.
Hoe het is om in Windesheim te wonen.
Ja dat ik dit graag wilde wist ik al.
En natuurlijk dan kleiner wonen.
Maar ik wilde het financieel beleven voor 1 jaar.
Dus een jaar lang iedere maand met
103,80 euro per maand minder leven.
Iedereen weet dat particulier wonen duurder is.
En dat je dan kleiner en duurder gaat wonen.
Maar we hebben goede verhuurders in Zwolle.
Dus een goede woning krijg ik er zeker voor terug.
Mijn spaardoel wordt een bang&olufsen speaker.
(Oh ja Windesheim is een dorp tussen Zwolle & Wijhe).
eduard

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Elze te Winkel

Likeability of5

Het leven is een spoorwegennet

GISTEREN

De trein rijdt, of jij er nou in zit of niet. Zo is het ook met het leven. Er rijden verschillende treinen, elk naar een andere bestemming, een andere route. Soms strandt de trein, soms rijdt ie langzamer dan je zou willen, soms staat ie zelfs helemaal stil. Maar je kan altijd uitstappen, pauzeren, of overstappen. Daarvoor moet je soms even wachten, soms mis je de trein zelfs. Toch rijdt er altijd wel weer een andere. Soms moet je omreizen om uiteindelijk op dezelfde bestemming te komen. Tijdens sommige reizen slaap je, tijdens andere ben je verdrietig, andere juist heel blij, soms extreem productief, soms niet, soms alleen, soms lijkt het alsof de gehele Nederlandse bevolking in dezelfde trein is gestapt. Soms moet je kilometers fietsen voordat je de volgende trein bereikt, soms stopt ie voor je neus, weer een andere keer gebruik je een hulpmiddel als een bus of tram.

Zie het leven als een spoorwegennet. Soms pak je meteen de juiste route, soms ben je gedwongen een omweg te nemen, soms ontspoort het helemaal. Maar er rijdt altijd weer een nieuwe trein, naar een nieuwe bestemming. Soms voelt het alsof je stilstaat, soms kost het moeite om weer op gang te komen, soms heb je een hulpmiddel nodig. Er is geen goede of foute trein, geen goede of foute route, geen goede of foute bestemming. Als je maar inspringt en meereist.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_6f42bdb3a2b614b14202d5c20c1b69a78718b322_avatar

pen icon

Jan Willem Kroon

Likeability of5

Het welterusten-kusje

GISTEREN

Het welterusten-kusje

De eerste week vakantie. Mijn vrouw en ik zijn in een complex met zo’n vijftig appartementen en zitten net te lezen. Opeens een schelle piep, brandalarm. Hier? Waar? Er gaan heel wat doemscenario’s door me heen, maar ik loop naar de voordeur en doe hem open. Ook in de hal schel een gepiep en overal stemmen. Mijn vrouw komt achter me aan, ik pak de sleutel van de grond en we lopen zo de gang in. Meer mensen komen hun deur uit. Met een groepje lopen we de trappen af en gaan naar buiten. Iedereen wacht in een gelaten stemming.
De sirene van een brandweerwagen klinkt in de verte. Hij is snel ter plaatse en blijft vlak voor ons staan. Zes mannen met zeer beschermende kleding stappen uit. Ieder van hen blijkt een taak te hebben. Twee zie ik tussen het groen naar de aansluiting van de slang te zoeken. Twee blijven rond de wagen, regelen er van alles aan en rollen een brandslang uit. De andere twee gaan het complex binnen.
Voor het alarm afging had ik gemakkelijk zittende thuiskleding aangetrokken. Een moderne joggingbroek en een polo. Zo ben ik naar buiten gegaan en sta nu op mijn sokken in het natte zand. Misschien wel drie kwartier lang. Er hoeft niet gespoten te worden. Er komt ook geen ambulance.
De volgende ochtend bij het wakker worden zit het alarm nog in mijn hoofd. Geen angst, maar een soort nabeschouwing. Dat je minstens een half uur buiten staat als de alarmbellen gerinkeld hebben. Daarom is de kans is groot, dat ik de volgende keer toch schoenen en een jas aan doe.
Ik zeg mijn vrouw ‘Brandalarm’.
‘Dan ga ik wel mijn kleren aandoen.’ zegt ze. ‘En mijn tanden poetsen.’
Ik bedenk me, wat ik zal doen en zie de jonge brandweerman weer voor me. Hoe hij uiteindelijk als laatste het complex verlaat en de ‘Brand Meester’ heeft verklaard. Hij zag er moe en verhit uit, deed buiten snel zijn helm af. Ik knikte naar hem en keek hem in zijn ogen. Nee, bedenk ik me nu, ik ga niet meer mijn portemonnee halen en nette kleren aan doen als het alarm afgaat. Hij hoeft zijn leven niet voor mijn eigenwijsheid te riskeren. Hij zal veilig naar huis gaan, zijn kleine kindertjes wachten op hem. Hij heeft beloofd ze een welterusten-kusje te geven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_6f42bdb3a2b614b14202d5c20c1b69a78718b322_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

Goed Nieuws!

GISTEREN

Mag ik meteen met de deur in huis vallen en vragen wat je voelde bij het lezen van de titel boven deze column? Probeer eens na te gaan wat het met je deed. Als ik mezelf namelijk als voorbeeld neem, dan ervaar ik bij het lezen of horen van de woorden ‘Goed Nieuws’ meteen een soort héél lichte innerlijke vreugde, direct gevolgd door een optimistische nieuwsgierigheid. Dan heb ik verder nog niets gelezen en dus ook geen idee waar het over gaat maar het belangrijkste weet ik al: het is iets positiefs. Als ik daarentegen het omgekeerde hoor of lees, namelijk ‘Slecht Nieuws’, dan heeft dat eerder het tegenovergestelde effect en voelt dus allerminst prettig. Het daarover eens zijnde, althans daar ga ik voor het gemak maar even vanuit, ga ik een stapje verder. Iedere dag worden we door de media zowat overspoeld met ontzettend veel nare, zware en soms ronduit shockerende berichten. Ik weet niet hoe dat voor jullie is maar ik besluit regelmatig om een poosje geen nieuws meer te volgen. Ik word er soms moe(deloos) van om elke dag weer geconfronteerd te worden met zoveel negativiteit. Ik sluit echt mijn ogen niet voor wat er in de wereld allemaal speelt maar het kan ook too much zijn.

Ik denk dat iedereen wel beseft dat de wereld momenteel in onbalans is. Kunnen we ons dan ook voorstellen dat het voor de gehele mensheid goed zou zijn als we wat meer positiviteit uit zouden dragen met z’n allen? Nou, en daarom lijkt het mij een goed idee wanneer bijvoorbeeld Metro, maar ook andere dagbladen, hieraan een steentje zouden bijdragen door het toevoegen van een extra rubriek of pagina met ‘Goed Nieuws!’ In deze rubriek zouden dagelijks een paar leuke, mooie, ontroerende of grappige berichten kunnen staan. Alledaagse dingen die normaliter nergens vermeld worden maar waarvan de lezer een glimlach op het gezicht krijgt, iets wat de burger weer eens wat moed geeft zeg maar. Het gevoel van; ‘Kijk, zo kan het dus ook!’ Zodat iedereen wat ademruimte krijgt tussen al de “sjonge-wat-een-ellende-in-de-wereld-berichten” door. Ik geloof stellig dat het lezen van dit soort berichten onze gezondheid ten goede zal komen, en met name de psyche.

Zou het niet een allereerste Goed Nieuws bericht zijn als Metro dit idee in overweging wil nemen? Laten we meer positiviteit uitstralen want wat je uitstraalt krijg je terug. Al is het maar voor heel even, het is goed om ook eens stil te staan bij alle mooie dingen die aanwezig zijn om ons heen. Gewoon omdat er al voldoende narigheid is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_f9f4c06216ea4b998552fadce06c9d81b4cf96ca_avataruser_6f42bdb3a2b614b14202d5c20c1b69a78718b322_avataruser_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avatar

pen icon

Cici Depeli

Likeability of6

Zelfmoord is nooit het antwoord

GISTEREN

Lieve jij met je donkere gedachten, lieve jij met al
je verdriet,

Lieve jij met je gebroken hart,
Lieve jij die het nut van het leven niet meer ziet.

Je voelt je verlaten, eenzaam en bang,
Je voelt pijn en een onverklaarbare drang,
Een drang om uit het leven te stappen,
Want na het incasseren van alle klappen,
Voel je dat je op bent. Leeg. Eenzaam en alleen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_6f42bdb3a2b614b14202d5c20c1b69a78718b322_avataruser_a08b44d9b6e6ac602fd46ca0f2c4fe79bb58bd81_avataruser_7135c397a3d5cd142492549a817f4f457ab74bda_avatar

+3


pen icon

Pim Paalhaar

Een levensles van Frits

22 OKT 2019

Maandagavond zat een van mijn radiohelden Frits Spits aan tafel bij Pauw. Ik kon me de laatste keer dat een mens me zo kon ontroeren niet meer herinneren. Ik ken Frits Spits van de taalstaat, zijn zaterdagse radioprogramma op radio 1. Als student journalistiek geniet ik van de grappige taalfeitjes, de altijd treffende muziek en de virtuoze woordspelingen.

Ik schakelde ietwat aan de late kant in bij de talkshow, waardoor ik geen idee had waarom Frits er aan tafel zat en waarover ze het zouden hebben. Toen Jeroen eenmaal aankondigde waarom Frits er zat veranderde de stemming in de studio. Op de schermen verscheen het beeld van zijn overleden echtgenote Greetje. Jeroen vroeg hoe ze elkaar hadden leren kennen en Frits vertelde vervolgens dat ze 10 jaar oud was en dat het liefde op het eerste gezicht was. Ze zijn 48 jaar lang getrouwd geweest.

De camera wist de fonkeling in zijn ogen, toen hij vol passie over zijn overleden vrouw vertelde, prachtig weer te geven. Meteen speelden mijn hersenen de soundtrack van de Disney-film UP af. Je kent de tranentrekkende scene misschien wel. Waarin een levenslustig koppel liefdevol het leven bespeelt, ouder wordt en op verdrietige wijze te vroeg afscheid van elkaar moet nemen. Frits Spits was voor mij deze dromerige liefdevolle man. Alleen dan een stuk minder knorrig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Derek Hogeweg

Iets

21 OKT 2019

Vloggers zijn de nietskunners van deze tijd. Typ in Google "hoe wo" in en de eerste suggestie die je krijgt voorgeschoteld is "hoe word ik rijk". Veelzeggend. Rijk worden, dat willen we. En snel een beetje. Hoe? Doet er niet toe. Als we er maar niet veertig uur voor hoeven te ploeteren. Werken voor je centen, dat is al lang achterhaald. Waarom op kantoor gaan zitten als je ook geld kunt verdienen met je smartphone? Je hoeft er niets voor te kunnen. Geen functie-eisen, geen opleidingsniveau. Je hoeft alleen maar een stukje van je privéleven op straat te gooien.

That's it.

Zo zijn er inmiddels hordes jongetjes en meisjes die dromen van een YouTube-carrière. Ze kunnen (nog) niets, maar dat hoeft dus ook niet. Ze kijken naar "sterren" als Famke Louise en dromen over beroemd worden en volgers hebben. Veel volgers. Want volgers, dat betekend geld. Dat we hierbij de rol van pa en ma niet over het hoofd moeten zien, werd onlangs duidelijk in de documentaire "Mijn dochter de vlogger". Een meisje van negen dat iets tien keer overnieuw doet, omdat het volgens haar moeder nog nét iets beter kan. Een vader die buiten beeld de Paul Verhoeven loopt uit te hangen en te pas en te onpas aanwijzingen geeft.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Minke Krapels

Likeability of5

Solliciteren kan je leren

21 OKT 2019

Ik, de sollicitant, zal doen alsof de vacature GEWELDIG is en alsof ik absoluut al mijn zinnen op deze baan heb gezet. De brief die ik schrijf zal de illusie wekken dat hij speciaal voor jou geschreven is. Dat ik speciaal voor jou alle sterke kanten van mijn cv in het zonnetje heb gezet in een mooi opgestelde formele brief. Ik zal verzwijgen dat ik al minstens tien sollicitatiebrieven heb verstuurd die verdacht veel lijken op degene die jij net hebt ontvangen. Ook zal ik verzwijgen dat ik mijn eisen sinds de afgelopen maand ben gaan verlagen omdat het nog niet zo vlot.
Dit is niet mijn droombaan en toch druipt het geveinsde enthousiasme van mijn brief af. De tweede ronde, het sollicitatiegesprek. Een groot deel van mijn concurrenten is afgewezen met hetzelfde niets zeggende mailtje. Ik ben uitgenodigd voor een gesprek op korte termijn waarvoor ik als vanzelfsprekend mijn agenda leegveeg.
Goed ingelezen, formeel doch gezellig gekleed stap ik netjes tien minuten te vroeg bij mijn sollicitatie binnen. Ik geef een stevige hand met handen die ik vooraf nog even warm heb gewreven aan mijn broek omdat ooit heb gelezen dat een warme stevige hand je kans op een baan vergroot. Ik doe opgewekt en enthousiast, alsof het mijn eerste sollicitatie en droombaan is. Jij als werkgever danst mee, je doet alsof je me geloofd en trekt mijn onvermoeide enthousiasme geen seconde in twijfel.
Daarnaast ben jij vandaag bijzonder te spreken over jouw bedrijf. Je laat de mooie kanten zien en de probleempjes op de werkvloer worden verhuld in een mist van vragen, koffie en vriendelijk lachende vreemde op de afdeling. Er wordt gevraagd naar goede eigenschappen en slechte. Ik balanceer om de perfecte balans te vinden tussen eerlijk en TE eerlijk. Of nog erger positieve eigenschappen verhullen als negatieve. “Ja meneer, het is zo vervelend ik wil mijn werk te goed doen en ik werk ook nog eens te hard”.
Ik vraag nonchalant naar het salaris, alsof het een bijzaak is. Terwijl, in alle eerlijkheid, salaris de hoofdzaak is. Voor de oplettende lezer; een gevoel van voldoening is uiteraard het belangrijkste maar alleen daarvoor werken we niet fulltime. Het gesprek voelt als een eerste date waarin ik me afvraag of ik voor een tweede date wordt gevraagd. We lachen schudden handen en geven niks prijs. Ik wacht af en reageer in de tussentijd ‘enthousiast’ op nog drie andere vacatures. Speltip 13; spreid uw winkansen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_8f29fb9108827c108d7ef355d8e0238da498adde_avatar

pen icon

Ruth van der Stouw

Anemoia

21 OKT 2019

‘Weet je nog toen…?’ ‘Ja, dat kan ik me nog goed herinneren!’

Lekker sentimenteel doen. Dat zien we tegenwoordig steeds vaker. Nostalgie is iets waar veel mensen waarde aan hechten. En dan is er nog iets als ‘anemoia’. Een bijzonder fenomeen waar menig mens nog niet vanaf weet.

Laten we eerst Nostalgie onder de loep nemen. Met alle gebeurtenissen die tegenwoordig in de samenleving plaatsvinden is het niet zo gek dat we graag aan vroeger terugdenken. Vroeger leek alles beter te zijn. Nostalgie ervaren we dan ook vaak als iets fijns. We krijgen er een warm gevoel bij. Toch bevat het woord nostalgie een net iets andere lading. Het woord nostalgie komt uit het Grieks. Nostos betekend terugkeer/thuiskomen en algos staat voor droefheid en pijn. Nostalgie is dus het gevoel iets belangrijks of dierbaars kwijtgeraakt te zijn. We uiten dit in heimwee naar ons/het verleden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Charles Laurijssen

Practice what you preach

21 OKT 2019

Een paar centimeter beenruimte, net iets te grote handbagage of een onsje meer gewicht en het kost je bij bijna elke vliegmaatschappij tegenwoordig toch al gauw zeker enkele tientjes extra. Ik benijd dan ook niet de stewardessen, die je dan vervolgens ook nog moeten vertellen dat je handbagage nog wel 30 meter verderop kan liggen of misschien zelfs naar het vrachtruim moet verhuizen als het vak boven je hoofd al is gevuld door je medepassagiers, ook al zegt het nummer dat het bij jouw stoel hoort. Gelukkig kent het spoor minder stringente regels en wordt meer een beroep gedaan op het sociale geweten van de reiziger.

Ik zie haar in Breda instappen richting Schiphol: een “ervaren” stewardess in het bekende blauwe mantelpakje met dito grote koffer en handbagage. Hoewel ze langs het bagagevak in de ICD loopt, kiest ze er toch voor om verderop plaats te nemen met koffers vóór en op de zitplaats naast haar.
Als echter, zoals gebruikelijk, in Rotterdam de trein helemaal volloopt, vraagt een blond meisje vriendelijk of ze de bagage in het rek mag plaatsen zodat ze kan zitten. Dat blijkt echter niet te kunnen volgens onze stewardess: de grote koffer is veel te zwaar en de handbagage bevat persoonlijke spullen. Uiteindelijk schuift de grote koffer toch met duidelijke tegenzin ietwat het gangpad in en krijgt het meisje een stukje stoel aangeboden. Na een paar minuten staat zij echter toch maar weer op en vertrekt met de woorden: “ik zoek verderop wel een plaats”. Onze stewardess behoudt haar beide zitplaatsen voor de prijs van één en het gangpad blijft gevuld met staande reizigers.

Ik probeer mij voor te stellen hoe deze stewardess over een paar uur weer met een glimlach handbagage naar het vrachtruim zal gaan verbannen en daarvoor begrip vraagt. Ik vind het lastig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Hub Coumans

Waarde in Wording

21 OKT 2019

Mijn studie zit erop. Mensen vragen wat ik nu doe. Oftewel, hoe ik mijn geld verdien. Het doet me denken aan de vraag van vroeger: wat wil je later worden? Het is nu later, maar ik ben nog niks geworden. Althans, geen profvoetballer of brandweerman.

Zo hang je even in het luchtledige, tot je identiteit zich naar één beroep kan schikken. Als student staat je leven in het teken van persoonlijke ontwikkeling. Hoe breder hoe beter, met academisch denkniveau en zo. Maar niemand neemt je daar voor aan. Tenminste, de vacature manusje-van-alles is mij nochtans ontgaan. Je moet jezelf kunnen verkopen voor een fulltime functie met excellente beheersing van X, Y en Z.

De inhoudelijke match is lastig te maken. Ik was een onderzoeker, bedenker en begeleider. Iemand die meewerkte aan projecten voor duurzaamheid, gezondheid en onderwijs. Geld verdiende als artiest tot IT'er. Organisaties hielp en inspireerde. Het mag echter geen naam hebben zonder specifieke titel of grote-mensen-salaris. En dat bepaalt blijkbaar toch je letterlijke en figuurlijke waardigheid.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Oscar van Schijndel

Reizigertje pesten

21 OKT 2019

Zaterdagavond. Ik keer voortijdig terug van, laat ik zeggen, het “Groningen Dance Event”. In de trein komt iemand langs die me een kaartje in de hand drukt. Vanaf donderdag werkzaamheden ten noorden van Eindhoven, vier dagen geen treinen maar bussen.

Donderdagochtend. Hoewel ik vandaag niet de trein hoef te pakken, ben ik toch op weg naar het station om een Metro te pakken. Het geklaag is weer niet van de lucht, maar van de forensen. “Kan Prorail echt niks anders dan alleen maar reizigertje pesten?”, was de kreet die me het meeste bijbleef. Het valt me nog mee dat NS niet de schuld van de ellende krijgt. Zowaar iemand die weet dat NS vooral treintjes rijdt en dus ook slachtoffer is van de pesterijen van Prorail.

Ik voel de behoefte om te beschrijven wat Prorail zoal doet. Zoals een ecoduct bouwen, zodat ook onze andere bewoners van deze planeet veilig het spoor over kunnen steken. Of dat het bedrijf voor de infrastructuur verantwoordelijk is waardoor 96% van onze treinen op tijd rijdt. Misschien ook wel de trein waar u normaliter mee reist, Mister X. Maar ik verzuip zowat in mijn chaotische oceaan van woorden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Olena Trompert

Open deuren

20 OKT 2019

Ik wachtte op mijn afspraak bij de fysiotherapeut. Plotseling verscheen er een vrouw achter het reclame en gebaarde dat ze de deur wilde openen.

"Het is open!", dacht ik en ging de stakker helpen. Ze was erg blij dat ik de deur opende en begreep niet meteen in haar vreugde dat ze deze deur zelf kon openen ... zoals later bleek uit ons gesprek in het Engels, kwam ze een half jaar geleden vanuit Brazilië om in Nederland te wonen. Ze was er zeker van dat de deur van binnenuit is afgesloten.

Eerlijk gezegd heb ik zelfs tien jaar in Nederland gewoond - ik maak nog steeds dezelfde fout - ik klop op de open deuren en durf ze niet zelf te openen. Ik denk dat het een kwestie van mentaliteit is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eva Klappe

Likeability of6

Eventjes weer kind zijn

19 OKT 2019

Het is een regenachtige dag en zoals gewoonlijk zit ik op de fiets. Ik trek mijn capuchon verder over mijn haar, maar plots moet ik remmen, omdat het stoplicht op rood springt. Geërgerd stap ik af. Door mijn abrupte stop let ik niet op en stap ik met mijn voet in het water. Ik voel mijn sok nat worden en vloek zachtjes. Ik kijk naar de stoet regenjassen voor mij. Ik zie een capuchon voor mij zachtjes heen en weer deinzen, duidelijk op de maat van een beat. Plots wordt mijn blik getrokken door een klein blond staartje dat op en neer huppelt. Vrolijk en onbezonnen. Ik zie de moeder van het meisje toekijken. Het meisje krijst van plezier. Het maakt haar niet uit dat het regent. Niemand heeft haar ooit uitgelegd dat regen vervelend is. Ik hoor haar moeder haar naam roepen, maar zij gaat vrolijk door. Haar lieveheersbeestje-laarsjes lijken vrolijk terug te lachen in de reflectie van de plassen. De deinzende capuchon kijkt inmiddels ook naar haar en ik zie hem glimlachen. Ook bij hem is haar zorgeloze schaterlach doorgedrongen. Het blonde staartje heeft nog geen idee van de grauwe wereld om haar heen. Haar moeder roept haar nog een keer. Het meisje kijkt niet-begrijpend op. Dan springt het stoplicht op groen en raak ik uit mijn gedachtegang. Ik fiets door.

Ik nader het gebruikelijke tunneltje in Amsterdam, waar altijd gigantische plassen water blijven liggen, zelfs als het al dagen niet heeft geregend. En dan valt het mij op. Een voor een zie ik voeten omhooggaan. Rechtervoet. Linkervoet. En dwars door de plassen heen. Dan de volgende. Beide voeten op het middenstuk van de fiets. En zo volgt de stoet. En dan ben ik. Zonder na te denken trek ik mijn voeten omhoog. Maar we doen daarna ook allemaal precies hetzelfde en kijken naar beneden, gebiologeerd door het water dat zich optrekt aan onze fietsen. Het lijkt wel magisch. Ik kijk opzij. De deinzende capuchon fietst naast mij en kijkt terug. Allebei onze voeten omhoog. We lachen naar elkaar. Om elkaar. Want we realiseren tegelijk de kinderlijke magie hiervan.

Dan fiets ik de tunnel uit en is de magie weer verdwenen. Maar het maakt mij niet uit. Diep van binnen is er iets in mij opgebloeid. Ik kijk nu alweer uit naar de weg terug. Als ik weer eventjes door de tunnel mag fietsen door de plassen. Als ik weer eventjes de zorgeloosheid voel zoals dat van een kind. Eventjes niet luisteren naar de mensen die je naam roepen. Eventjes niet denken dat de wereld zo grauw is. Maar vooral, eventjes weer kind zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_4931b968c9b401b1a152a843804734754b0ead78_avataruser_049c2a87a6b206e432dd5e2232d336b2ee9ce16e_avataruser_4a97551692489ec0924379e3e81a05ef136c7fbd_avatar

+1


pen icon

Eva Lammers

Likeability of5

De prestatiegeneratie

19 OKT 2019

Haast. De treinreis is voor sommige mensen een moment van rust. Kijkend uit het raam of verzonken in een boek. Voor mij is het haast. Geluid van omgeslagen pagina’s. De markeerstift langs het schrift. Deadlines. Stress. Ben ik op tijd?

Ik kijk naast me. Een man in pak belt met een zakenpartner. ‘Zo wil ik ook zijn’, vertel ik mijzelf. Voor me zie ik twee vriendinnen. “Ik heb mijn stageplaats gevonden”, hoor ik tussen wat gemompel. Vol waardering staar ik. Ook krijg ik stress. Heel veel stress. Loop ik achter?

Maar hetgeen wat me helemaal opslokt bevindt zich recht voor me. Mijn scherm. Reizen, goede baan, feestjes. Is mijn leven goed genoeg?
Het verstikt. Het is een illusie.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_92c7c753c603aa9ea5f7b24e7a1f948a3fdba7b6_avatar

pen icon

Berry Black

Likeability of5

Tussentijdse Toets

19 OKT 2019

Op mijn 18e heb ik ooit autorijlessen genomen, maar ben daar ook weer mee gestopt. Of dat op eigen initiatief was of op dringend verzoek van de Taskforce Rampenbestrijding laten we even in het midden. Nu probeer ik op latere leeftijd alsnog mijn rijbewijs te halen.

Wat al snel opviel tijdens de rijlessen is wat voor mafkezen er verder in het verkeer rijden. In het verkeerstheorieboek zou, naast het hoofdstuk 'Blinden en gehandicapten', ook prima het hoofdstuk 'Opgeschoren types in getunede Golfjes' passen.

Na een (fiks) aantal rijlessen kan je bij het CBR een Tussentijdse Toets aanvragen. ‘Dan raakt de leerling alvast vertrouwd met de structuur van het examen’ aldus de marketingafdeling van het CBR. De echte verkooptruc zit echter in de bijzondere verrichtingen: als je die tijdens de Tussentijdse Toets goed uitvoert krijg je daarvoor vrijstelling bij het echte examen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_bdbe2bf75c168cbfdaab98103274bf8125b05889_avatar