Rotterdam

Betaalbaar wonen in Rotterdam, het kan nog steeds

Betaalbaar wonen in Rotterdam, het kan nog steeds

Steeds meer jonge gezinnen en ouderen verlaten Rotterdam. Foto: Jaap van Rijn.

Foto van 'Metro'

20 AUG 2019

Nu Rotterdam hipper is dan ooit, is een radicaal andere aanpak nodig om het tekort aan betaalbare woningen voor middeninkomens tegen te gaan. Aldus de initiatiefnemers van het Rotterdams Woongenootschap. Zij willen bewoners warm maken voor een woongenootschap dat aantrekkelijke, betaalbare stadsappartementen bouwt, onderhoudt en verhuurt tegen kostprijs. Gegarandeerd succes, denken zij. Nu nog de politiek hiervan overtuigen.

Tekst: Ilja Post

Ze zijn gemiddeld tussen de 30 en 40 jaar, vaak zelfstandig ondernemer of werkzaam in de zorg en het onderwijs en op z’n best gezegend met twee keer een modaal inkomen. Oftewel: zomaar een paar bevriende singles en stellen van mij die de afgelopen twee jaar, meestal tevergeefs, op zoek gingen naar hun eerste koopwoning in Rotterdam. Hun liefde voor de stad zit diep. Ze zijn hier geboren. Of kwamen in de stad wonen toen Rotterdam vooral de negatieve lijstjes aanvoerde en zijn inmiddels toe aan een ruimere woning vanwege samenwoonplannen of gezinsuitbreiding. Maar de liefde voor Rotterdam voelt tijdens de zoektocht niet langer wederzijds.

Overbieden

Duidelijk is in ieder geval dat, naast starters, nu ook de middeninkomens – huishoudens met een gemiddeld bruto-inkomen van 37.000 euro, oftewel zo’n 2855 euro per maand – steeds vaker het nakijken hebben op de woningmarkt. Vinden doen ze dat gedroomde drie- of vierkamerappartement met tuin, balkon of ‘mogelijkheid tot dakterras’ soms nog wel. Maar betalen kunnen ze dat huis niet meer. Want het is normaal om tienduizenden euro’s te moeten overbieden om überhaupt kans te maken op een woning.

Handje contantje

Adviesbureau Dynamis zag eind 2018 al dat negen op de 10 koophuizen niet meer te betalen zijn voor de middeninkomens. En wie amper spaargeld kan inleggen, kan het schudden. Zij delven steeds vaker het onderspit tegen onder meer particuliere beleggers die de huizen vaak handje contantje afrekenen en daarna direct voor hoge prijzen verhuren. Of tegen internationale durfkapitalisten die soms hele huizenblokken uit de markt trekken, nog voordat andere gegadigden er ook maar aan te pas komen.

Onmogelijke spagaat

Andere kapers op de kust zijn woningzoekenden met een substantiële overwaarde op hun huidige huis. Zo meldde de Rabobank eerder dit jaar dat Amsterdammers gemiddeld 51.000 euro meer kunnen neerleggen dan niet-Amsterdammers. Van deze koopkracht maken ze grif gebruik. In plaatsen als Amstelveen, Haarlem, Utrecht en inmiddels ook Rotterdam betalen ze gemiddeld tussen de 50.000 euro tot 65.000 euro boven de vraagprijs. In het Gooi loopt dit bedrag op tot een ton.

De ontwikkelingen op de koopmarkt brengt de middeninkomens in een bijna onmogelijke spagaat. Want als kopen geen optie is omdat je maximale leencapaciteit te laag is of omdat je het voortdurend aflegt tegen andere partijen, blijven er maar weinig andere smaken over. Voor een sociale huurwoning komen ze niet in aanmerking, daarvoor verdienen ze te veel. Maar 1000 of zelfs 2000 euro per maand aftikken voor een appartementje in de vrije sector – gangbare prijzen inmiddels en dan woon je niet eens royaal – zien de meesten niet zitten. Waarom zoveel betalen voor een woning die toch nooit van jou wordt? En de kans om genoeg geld opzij te zetten om ooit zelf te kunnen kopen neemt dan sterk af.

Zoektocht staken

Welke keuzes er overblijven, weten Ninke Happel en Arie Lengkeek, initiatiefnemers van het Rotterdams Woongenootschap, maar al te goed. Blijven zitten waar je zit of je geluk beproeven in de randgemeenten, waar de prijzengekte nog niet zo hard toesloeg. Zelf stonden ze allebei een aantal jaren geleden voor hetzelfde dilemma.

Ninke Happel: “De gekochte bovenwoning waarin ik destijds met mijn gezin woonde, begon hoe langer hoe onhandiger te worden met twee opgroeiende peuters. Ondanks de prima locatie, op fietsafstand van alle verplichtingen en vertier, misten we een goede buitenruimte en een gelijkvloerse toegang. Ook toen al was er een groot tekort aan passende, betaalbare eengezinswoningen. Woningen die wel geschikt waren, vonden we alleen aan de rafelranden van de stad of nog verder daarbuiten. Bijna noodgedwongen besloten we de zoektocht te staken. Uiteindelijk verkozen we ons oude, vertrouwde plekje – dicht bij alles en alles dichtbij – boven meer wooncomfort.”

De ziel uit de stad

Ninke Happel is dankzij de overwaarde op haar huis en dagelijks loeren op Funda alsnog verhuisd naar een grotere woning binnen haar budget en binnen de ring. Maar zij ziet dat steeds meer jonge gezinnen en ouderen met een middeninkomen wél hun huur- of koopwoning verruilen voor een huis buiten Rotterdam. En met hen verdwijnt langzaam de ziel uit de stad, vreest zij.

Rotterdams Woongenootschap

Arie Lengkeek woont ondanks lang zoeken nog altijd in zijn bovenwoning: “Hartstikke leuk dat beleggers, expats en yuppen nu ook inzien hoe leuk Rotterdam is. Maar het zijn toch vooral de onderwijzers, politieagenten, verpleegkundigen of zelfstandigen die de stad smoel geven. Zij fietsen dagelijks naar en van hun werk, brengen de kinderen naar voetbaltraining, blijven ergens hangen voor een hapje of een drankje of doen vrijwilligerswerk in de buurt. Dat verdwijnt langzaam maar zeker wanneer zij door stijgende huizenprijzen massaal naar de periferie worden gejaagd.”

Om dit te voorkomen besloten Happel en Lengkeek het heft in eigen hand te nemen. Gestoeld op eigen ervaringen, maar ook voor de stad en de gezinnen. Hun missie: met het Rotterdams Woongenootschap, een coöperatieve vereniging waarmee ze aantrekkelijke, betaalbare stadsappartementen bouwen, onderhouden en verhuren op een manier waarop de markt dat nu niet doet.

Kiloknallers

Arie Lengkeek: “Nieuwbouwwoningen bestaan vaak uit onafgewerkte kubieke meters, zonder aandacht voor het interieur of de manier van wonen. Kiloknallers noem ik ze. Gebouwd voor een economische levensduur van 30 jaar – niet toevallig de duur van een gemiddelde hypotheek. Erg speciaal zijn ze ook al niet. Van binnen zijn het allemaal dezelfde lege betonnen blokken.”

Een goed voorbeeld van hoe het dan wel zou moeten, zag Happel in de zogenoemde Genossenschaften in Zürich. “Daar verenigen bewoners zich in wooncoöperaties die aan hun leden op kostprijsbasis een woning verhuren. Leden brengen kapitaal in voor het eigen vermogen van de coöperatie en ontvangen in ruil daarvoor ‘woonrecht’ op een fijne plek in de stad. Bij vertrek vervalt het woonrecht en ontvangt het lid het ingelegd vermogen terug. Het vastgoed blijft altijd in eigendom van de coöperatie en is daarmee duurzaam onttrokken aan speculatie.”

Eigen stroom opwekken

Het Rotterdams Woongenootschap is niet bedoeld voor mensen die hun geld willen investeren in stenen, benadrukt Arie Lengkeek. Wel voor mensen die gewoon goed en betaalbaar willen wonen. “De bedoeling is om op termijn zo’n 100 tot 200 betaalbare huurappartementen in of rond het centrum te ontwikkelen. Momenteel zijn we bezig met drie mogelijke locaties: één op de Lloydpier, één nabij Odeon in het Oude Westen en één in de Frederik- en Marnixstraat in Crooswijk. Daarbij koersen we met een ongesubsidieerde businesscase af op kostprijshuren tussen de 800 en 1150 euro, tot 30 procent onder de markthuur voor vergelijkbare woningen. Voordeel is verder dat deze wooncoöperaties veel duurzamer van aard zijn dan de huidige nieuwbouw. Bijvoorbeeld omdat bewoners, nu ze toch in de stad blijven, niet meer per se een auto nodig hebben. Maar ook omdat je gezamenlijk kunt investeren in energiezuinige maatregelen als waterpompen en zonnepanelen. Sterker, je kunt de woningen zelfs zo bouwen dat ze hun eigen stroom opwekken. En wanneer je, zoals nu gebeurt in de Berlijnse Genossenschaften, zorgt voor bijvoorbeeld een gemeenschappelijke wasruimte, creëer je per saldo meer woonruimte omdat je woningen niet langer standaard hoeft uit te rusten met een wasmachine of droger.”

Goed en betaalbaar wonen

Arie Lengkeek verwacht dat ook op de lange termijn de coöperaties gegarandeerd betaalbaar wonen kunnen bieden. “Waar beleggers na 15, 25 of maximaal 30 jaar hun woningen verkopen en ieder jaar de huur met een maximaal percentage zullen indexeren, is de exploitatie van de wooncoöperatie gebaseerd op kostprijshuren. Alle kosten die nodig zijn om het wooncomplex in stand te houden, de financieringslasten te dragen en de coöperatie goed te laten functioneren, worden opgebracht uit de huren. Meer is niet nodig. Er wordt immers niet gewoond om rendement te maken, maar om goed en betaalbaar te kunnen wonen. Ook op de lange termijn. Dat is in het belang van de leden van de coöperatie en van de stad.”

Hobbel

Een gouden greep zou je zeggen. Zeker nu de gemeente door heeft dat zij iets moet doen om de middeninkomens te behouden voor de stad. Maar erg vlotten wil het nog niet met de plannen, erkent Ninke Happel. “De belangrijkste hobbel die we tegenkomen, zijn de bouwkosten. Nu de markt is aangetrokken, rekenen aannemers zeer hoge tarieven. Andere problemen betreffen de voorfinanciering van een bouwproject en het verwerven van geschikte bouwgrond. In beide gevallen is de politiek inderdaad aan zet om de huurmarkt in het middensegment verder te helpen.”

Arie Lengkeek: “Bijdragen aan dergelijke burgerinitiatieven is voor het stadsbestuur wellicht een onconventionele, maar legitieme keuze. Want uiteindelijk is de vraag simpel: wil je een inclusieve stad, of een stad waarin alleen nog de rijken floreren? Op de man of vrouw af gevraagd spreekt geen politicus zich uit voor het laatste. Maar in hun handelen zijn ze vaak minder transparant. Dan winnen toch meestal de plannen die de gemeentekas het meeste spekken. Dat is zeker voor het in het verleden zo vaak verguisde Rotterdam een begrijpelijke reflex. Maar de stad zou zich zoveel fijner ontwikkelen wanneer zij ook ruimte biedt aan ons soort initiatieven, die direct en aanwijsbaar bijdragen aan de maatschappelijke doelen voor gemengde stadswijken en een ongedeelde stad.”

Een serieuze stap

Lengkeek hoopt dan ook dat er meer ruimte komt voor coöperatief wonen. “Het zou een ‘derde bouwstroom’ in de stad kunnen worden, naast de vrije sector en de sociale huursector. Dit kan alleen als je voor deze bouwstroom ook de onderliggende regels en afspraken gaat organiseren. Want je zal het niet voor elkaar krijgen met een aanpassing hier en een subsidie daar, zolang je de rekenregels en uitgangspunten van de vrije sector of sociale huur als basis blijft hanteren. Dat vraagt om een serieuze stap van alle betrokkenen: gemeente, banken, ontwikkelpartners, maar ook de bewoners!”


De reservebank van Feijenoord in Oost-Berlijn, derde van links Coen Moulijn. Na het zien van het onbespeelbare veld meldde hij zich vrijwillig aan als reserve.

Door het oog van de naald

Foto: Archief FSV de Feijenoorder/Piet Bouts

Foto van 'Metro'

23 MRT 2020

‘Daar kan ik toch niet op voetballen?’, denkt Coen Moulijn als hij in maart 1970 het veld van tegenstander Vorwärts Berlin ziet. De ‘grasmat’ is een ijsbaan waarop Oost-Berlijnse soldaten met man en macht zand hebben gegooid, dit om de stijf bevroren ondergrond nog enigszins bespeelbaar te maken. Scheidsrechter Jones keurt het veld als bespeelbaar. Feijenoord speelt vervolgens misschien wel de lelijkste wedstrijd op weg naar de Europa Cup.

Tekst: Ellen Mannens

Drie maanden eerder gooide het elftal met Willem van Hanegem en Wim Jansen nog hoge ogen door als onbekende Nederlandse club regerend Europees en wereldkampioen AC Milan uit te schakelen. Maar tijdens de ontmoeting met de relatief onbekende club Vorwärts Berlin hangt de Europa Cup-winst ineens aan een zijden draadje. Vorwärts is in niets een standaardclub, waardoor de wedstrijd in geen enkel opzicht een gewone klus zou worden. De inwoners van Oost-Berlijn blijken weinig op te hebben met Vorwärts, want dat is een legerclub die van Leipzig naar Oost-Berlijn was verplaatst en dus geen enkele binding met de stad heeft. De tribune is gevuld met soldaten die hun maatjes komen aanmoedigen.


Likeability of6

Op zoek naar De Nieuwspeper?

Foto van 'Metro'

15 APR 2019

Op zoek naar De Nieuwspeper? Hier vind je de laatste editie van de krant, met pittig en inspirerend nieuws voor en door Rotterdammers. Positief waar het kan, kritisch waar het moet. De Nieuwspeper helpt Rotterdammers door het beste uit hun stad te halen door het brengen van nieuws en achtergrondverhalen. Klik snel door!


like
user_5af32877d2d80c27b0516d4183b0065549bd2dc7_avataruser_338cfda49564b023f573ae21526b7587cfe2066a_avatar

Hamit Karakus had mede invloed op het succes van Katendrecht

Jezelf blijven ontwikkelen

Foto van 'Jaap van Rijn'

23 MRT 2020

Dat Hamit Karakus ooit veel invloed in Rotterdam zou krijgen, was nauwelijks voorstelbaar toen hij in 1965 het levenslicht zag op het platteland van Centraal-Anatolië in Turkije. Hij heeft dan ook een lange weg te gaan voordat hij geïnstalleerd wordt als Rotterdamse wethouder en locoburgemeester in woelige tijden.

Het hobbelige levenspad van Hamit Karakus levert een interessante biografie op. Achter de sombere boekcover gaat een door hem verteld opvallend inspirerend verhaal schuil. Hamit Karakus leert als peuter wat leven is in een diverse samenleving. De inwoners van de van oorsprong nomadendorpen hebben allemaal zo hun eigen kenmerken, denk aan een dorp met lichtgekleurde mensen, blond haar en blauwe ogen, een dorp met voornamelijk lange mensen en een dorp met inwoners die uiterlijk sterke Aziatische trekjes hebben. Gehuwd wordt er vooral in familieverband. In de gemeenschappen speelt geld nauwelijks een rol, ze functioneren als ruileconomietjes. Dat verandert als veel mannen naar Europa trekken voor werk. Ook Hamits vader volgt dit spoor en komt via Duitsland in Steenwijk terecht. De gezinshereniging vindt plaats als Karakus 8 jaar oud is. Deze hereniging is geen succes, zijn ouders zijn uit elkaar gegroeid. Na een paar jaar keert Hamit met zijn moeder terug naar Turkije, om vervolgens in 1978 zonder zijn moeder terug te keren in Steenwijk.


Ook het werk van Jacques Schoufour: de tot op vandaag durende schaalvergroting van de Rotterdamse haven.

Bouwers van Rotterdam

Foto van 'Jaap van Rijn'

23 MRT 2020

De afgelopen maanden verschenen er aardig wat biografieën van Rotterdammers die mede de stad en haven vormgaven. De Nieuwspeper pikt er twee uit die wat minder aandacht kregen, maar meer verdienen: die van havenman Jacques Schoufour en die van ex-wethouder Hamit Karakus. Schoufour bepaalde vanaf de oorlog mede het gezicht van de haven, en Hamit Karakus dat van de stad. Zonder hen zou Rotterdam er waarschijnlijk anders hebben uitgezien. Jacques Schoufour en Hamit Karakus werkten beiden mee aan hun biografie.

Het duurt even voordat Jacques Schoufour (1927-2014) op stoom komt. Zijn schoolcarrière is mede door de Tweede Wereldoorlog geen doorslaand succes. Daarom stuurt zijn vader hem direct na de oorlog naar Londen. Daar mag hij in de haven, naar eigen zeggen onder erbarmelijke omstandigheden, sjouwen, kolen scheppen en stinkende beenderen lossen. Na deze harde leerschool keert hij terug naar Rotterdam, waar hij de spectaculaire schaalvergroting van de haven mede gaat vormgeven. Deze inspanningen maken Rotterdam in 1962 tot de grootste haven ter wereld.


Ondergronds uitwijken

Ondergronds uitwijken

Ondergronds uitwijken | Foto: Gijs de Roy.

Foto van 'Metro'

23 MRT 2020

Onderduiken in een atoombunker? Het kan nog steeds: virtueel of in levende lijve. Verscholen in de Westzeedijk, vlak naast de Kunsthal, zit een stukje geschiedenis verborgen onder de grond. Dankzij Stichting Cultureel Erfgoed Koude Oorlog en de augmented reality-app* van Must See is deze parel uit de vergetelheid gehaald. Een videocrew van RET Uitwijkers neemt polshoogte en wordt teruggeworpen in het tijdperk van de Koude Oorlog.

Tekst: Cindy Mirande

Drie mannen in een uniform van de Bescherming Bevolking (BB) onderwerpen de crew aan een beveiligingsprotocol waar je u tegen zegt. Zelfs de geigerteller komt eraan te pas. Schuilen voor een atoomaanval doe je niet even. Je zit twee dagen opgesloten in een kleine ruimte. Het proviand: droge biscuits. Je doet je behoefte op een emmer. Ook moet je voortdurend aan een ventilatiewiel draaien voor zuurstoftoevoer.


Een pleidooi voor kleur in Nederlandse films

Een pleidooi voor kleur in Nederlandse films

Leyla de Muynck.

Foto van 'Helmut de Hoogh'

19 MRT 2020

Het blauw in De Esch, het rood aan de Binnenrotte en het groen van het Lage Bergse Bos: in Drama Girl vangt filmregisseur Vincent Boy Kars (29) de kleuren van Rotterdam. Tegelijk verwerkt hij het verdriet over de vroegtijdige dood van zijn vader.

„Rotterdam is de eerste plek waar ik me echt thuis voel”, zo trapt filmregisseur Vincent Boy Kars het gesprek af. In 2009, hij is dan 18 jaar, heeft hij zijn vwo-diploma op zak en verhuist hij van het Overijsselse dorp IJsselmuiden naar zijn nieuwe, grootstedelijke thuishaven. „Ik kende Rotterdam vanuit de hiphopcultuur, van videoclips.” Zo’n 10 jaar later vindt hij al fietsend drie Rotterdamse plekken die zijn meest recente film Drama Girl meer kleur geven.

„Rotterdam is nog zo onderbelicht, er zijn zoveel onontdekte plekken die nog nooit in een film voorbij zijn gekomen. Ik hou van kleur en vind het jammer dat die in de Nederlandse film niet echt meer een rol spelen. Ik wilde een film maken met veel primaire kleuren. Het blauw en wit van het voormalige waterfiltergebouw in De Esch vind ik prachtig. Aan de Binnenrotte ontdekte ik een flat met een prachtige rode zijkant. In het knalgroene Bergse Bos zie je een meisje in een knalgeel jurkje huilen bij een rode auto. Misère in een kleurrijke wereld.”


Initiatief Theater Rotterdam maakt Schouwburgplein klimaatneutraal

Initiatief Theater Rotterdam maakt Schouwburgplein klimaatneutraal

Het verduurzaamde Schouwburgplein moet een voorbeeld voor de hele wereld worden. / 7 Square Endeavour

Foto van 'Helmut de Hoogh'

18 MRT 2020

Vijf jaar wordt er nu gewerkt aan 7 Square Endeavour, het initiatief van Theater Rotterdam om het Schouwburgplein klimaatneutraal te maken. Procesmanager Jeroen de Leeuw: “Hier kunnen we een verschil maken.”

“Het begon met de droom om de groenste Schouwburg van Nederland te worden”, zo vertelt procesmanager Jeroen de Leeuw. “Je kunt veel klimaatvriendelijks doen aan het gebouw, maar al snel kom je erachter dat veel maatregelen van daarbuiten moeten komen. Zo is 7 Square Endeavour ontstaan.” Al snel sluiten de Doelen en de Vereniging Verenigd Schouwburgplein zich aan bij het initiatief van Theater Rotterdam. Op 28 april 2015 worden de eerste handtekeningen gezet van de publiek-private alliantie. Het doel is om het Schouwburgplein in 2030 met tal van maatregelen volledig klimaatneutraal te maken. De kans van slagen is groot, “want”, zo vertelt De Leeuw, “we zijn een interessant testgebied. Het werkt omdat we samenwerken en allemaal hetzelfde willen.”

7 internationale cultuurpleinen


De buurt staat achter je!

De buurt staat achter je!

De buurt staat achter je! / Unsplash

Foto van 'Metro'

18 MRT 2020

De impact van het coronavirus op onze samenleving is groot. Er zijn grote zorgen maar het maakt ook veel positieve energie los. Initiatieven om hulp te bieden vinden elkaar. De welzijnsaanbieders in Rotterdam, verenigd in Win010 (Welzijn in Rotterdam), werken intensief samen. Dit doen we met de gemeente en veel actieve mensen en andere organisaties in de stad. We zien dat veel Rotterdammers zich nu extra in willen zetten en iets willen betekenen voor buurtgenoten die hulp nodig hebben.

In alle Rotterdamse gebieden hebben de welzijnsorganisaties een belteam. Daar kan iedereen terecht die praktisch hulp nodig heeft of gewoon een praatje wil maken en een luisterend oor nodig heeft. Rotterdammers die iets willen doen voor een buurtgenoot kunnen zich bij het belteam in hun gebied melden. Onder aan dit bericht staan voor alle gebieden de nummers die hiervoor bereikbaar zijn. De belteams zoeken ook actief contact met buurtbewoners die de weg naar ons minder makkelijk weten te vinden. De gemeente biedt informatie en hulp via het nummer 14010. Met hen hebben we een directe verbinding gerealiseerd met de bellijnen.

We kennen in de gebieden en in de stad veel grote en kleine ondernemers die klaar staan om te helpen bij personenvervoer zoals Trevvel en bedrijven die willen helpen door dagelijkse levensbehoeften, zoals levensmiddelen en hygiëne-artikelen ter beschikking te stellen. Met hen zijn we volop in gesprek om zo snel mogelijk iets te regelen voor elke buurt.


'Eigenlijk vind ik Rotterdammers vriendelijk, maar dat hoor je zelden'

'Eigenlijk vind ik Rotterdammers vriendelijk, maar dat hoor je zelden'

Art Collart.

Foto van 'Metro'

3 MRT 2020

644.618 Rotterdammers maken Rotterdam tot een gemeenschap met een Rotterdamse identiteit. Art Collart (37), Rotterdammer 580.761, woont sinds 2005 in de stad. Hij ontwikkelde de educatie voor Villa Zebra en doet dit sinds kort bij het Chabot Museum. Art werkt daarnaast als grafisch ontwerper van boeken voor kunstenaars en kunstinstellingen. En hij is vader van twee kleuters.

Hoe kom je in Rotterdam terecht? 

Ik kom uit Eindhoven, en hoewel ik naar de Rotterdamse kunstacademie ging, wilde ik gewoon in Eindhoven blijven wonen. Ik had niks met Rotterdam. Maar na een halfjaar wist ik: Rotterdam gaat het worden. Waarom is lastig te zeggen. Ik voelde me er thuis. Op mijn gemak.


De scherpe blik van Theo verjaart niet

De scherpe blik van Theo verjaart niet

Theo Gootjes. / Foto: Jaap van Rijn

Foto van 'Jaap van Rijn'

3 MRT 2020

Het was nog nooit zo druk geweest in de sfeervolle kapel, zo trapte directeur Deirdre Carasso van Stedelijk Museum Schiedam de zaterdagmiddag af. De aanleiding: de opening van de exposities Realisme nu en Zwart-Wit met werk van de in Rotterdam geboren en getogen Schiedammer Theo Gootjes. 

Zo populair is dus tekenaar Theo Gootjes: na afloop van de officiële opening wilde de halve zaal hem feliciteren. Of was het de fantastische realistische kunst van jonge kunstenaars die zoveel mensen op de been bracht? Wellicht. Maar, gezien de ontvangst en de reacties op zijn toespraak, had ook gastspreker Maarten van Rossem de hand in de hoge opkomst. Zijn fans werden op maat bediend, want Van Rossem hield een eigenzinnig, hilarisch betoog.

Terwijl een zaal verderop de wachttijd om werk van de modernist Mark Rothko te kunnen zien opliep tot vijftig minuten, maakte de historicus de Amerikaanse schilder uit voor oplichter en gaf vervolgens de naar Amerika uitgeweken schilder Willem de Kooning onderuit de zak. Van Rossem is dan ook geen liefhebber van abstracte kunst dat volgens hem “het schilderij reduceert tot niet meer dan een verfhuid op het doek”. De kunst raakte door deze stroming in de greep van een avantgardistische obsessie. Van Rossem kun je meer een plezier doen met de realistische weergaven van 19e eeuwse schilders die naam maakten onder de noemer ‘Haagse School’.


Erwin Mahroug wil van Rotterdam het wereldcentrum breakdance maken

Erwin Mahroug wil van Rotterdam het wereldcentrum breakdance maken

Erwin Mahroug. / Foto: Jaap van Rijn

Foto van 'Helmut de Hoogh'

3 MRT 2020

Sterren als Beyoncé, Justin Bieber en Madonna maakten dankbaar gebruik van zijn All Stars Team. Met zijn website BBoy World zet Erwin Mahroug (39) de wereldstandaard voor breakdance. Van zijn eigen stad Rotterdam wil hij nu een internationaal podium voor b-boys maken. Zeker nu de dans olympisch wordt.

„Kijk”, zegt Erwin Mahroug. „Veel mensen geloven het niet als ik over mijn werk vertel. Het is te groot om te bevatten.” Hij laat de nieuwste moves van een breakdancer op zijn iPad zien. „Vier dagen geleden gepost en nu al 15 miljoen views.” Het slungelige jochie van Zuid dat zich in de jaren 90 breakdancer Erwin123 noemde, is in twee decennia uitgegroeid tot een influencer met wereldwijde invloed.

Tv-monteur van Zuid


Tijd voor een ode aan 50 jaar pop- en rockmuziek

Tijd voor een ode aan 50 jaar pop- en rockmuziek

Spectaculaire Pink Floyd-show tijdens Pink Project 2019. / Pink Project

Foto van 'Jaap van Rijn'

27 FEB 2020

Precies 50 jaar na het Holland Festival in Rotterdam een ode aan pop en rock organiseren is een goed idee. Popfestival ODE presenteert een indrukwekkend programma, dat zich uiteraard in Ahoy gaat afspelen. Immers, hier gaven talloze grootse artiesten legendarische concerten.

Veel jongeren, jongere ouderen en oudere jongeren voelen zich anno 2020 aangesproken door classic rock & pop. De presentator van het festival en muziekliefhebber Eric Corton stelt dat “Popfestival ODE een bijzonder popfestival moet worden met bekende nummers van de crème de la crème uit de recente muziekgeschiedenis. Muziek van grote legendes die niet of nauwelijks meer live te zien zijn.”

Geslaagde cover- en tributebands kunnen met hun show en spelniveau de bezoekers veel bieden. Ze komen dicht bij het origineel. Wie de festivallijst doorneemt en de bands op YouTube checkt, kan niet anders dan concluderen dat ODE een sterk en goed gevarieerd programma biedt van onder meer hardrock, new wave, disco, funk, reggae, pop en coun-tryrock. Neem bijvoorbeeld de Britse Ultimate Eagles en The Cavern Beatles. Deze bands laten met muzikaal vakmanschap vergeten dat je niet naar de originele acts kijkt. Dj Chris Evans van BBC 2 beoordeelde een optreden van de Ultimate Eagles dan ook als “the best Eagles show in the world”. Ook Nederlandse acts spelen op hoog niveau het repertoire van hun helden. Zoals Pink Project, dat een spectaculaire Pink Floyd-show brengt. Daarnaast maken de Vipers met Queen indruk met hun optredens. Bekende Nederlandse artiesten als Charly Luske en Bo Saris brengen een smaakvol eerbetoon aan respectievelijk George Michael en Michael Jackson. Met zulke bands en artiesten is een muziekfeest gegarandeerd.


Het ambacht: met de handen én het hoofd werken

Het ambacht: met de handen én het hoofd werken

Elrie Bakker-Derks besloot de Ambachtsacademie op te richten. /Jaap van Rijn

Foto van 'Jaap van Rijn'

22 FEB 2020

Door de vergrijzing en een groeiend tekort aan rechterhanden verdwijnt vakmanschap. Omdat de samenleving de komende jaren in toenemende mate een beroep op ambachtslieden zal doen, besloot Elrie Bakker-Derks de Ambachtsacademie op te richten.

Zij wist waar zij aan begon, want ze was eerder voorzitter van het Hoofdbedrijfschap Ambachten. Dat had als taak de sociaaleconomische ontwikkelingen in de aangesloten branches te bevorderen. In 2015 hief de overheid alle bedrijfschappen op, de markt moest zijn werk doen.

Instroom van ambachtsmensen


Leermeester bij de Ambachtsacademie: Het moet dus wel klikken

Ondernemen in Rotterdam: 'Het moet dus wel klikken'

Ronald Schaeffer en zijn vader Johan hebben met De KlusBij een goedlopend klusbedrijf in Rotterdam Noord. /Jaap van Rijn

Foto van 'Jaap van Rijn'

22 FEB 2020

Het viel vakman Ronald Schaeffer van De KlusBij bij een bijeenkomst weer eens op: veel van zijn collega’s vergrijzen. Die vergrijzing zet ook door in andere gespecialiseerde beroepen.

Al deze grijze koppies beschikken echter over een schat aan vakkennis. Het zou eeuwig zonde zijn als deze kennis na hun pensionering niet meer beschikbaar is. Dat vind Ronald Schaeffer ook. Daarom meldde hij zich aan als leermeester bij de Ambachtsacademie.

De KlusBij


Wandtapijt vat Rotterdam krachtig samen

Wandtapijt vat Rotterdam krachtig samen

De ontwerpers Rens Muis en Pieter Vos van het grafisch atelier 75B.

Foto van 'Metro'

22 FEB 2020

Hoezeer Rotterdam de laatste 20 jaar veranderde, kun je niet alleen op straat zien. Want genoeg typisch Rotterdamse zaken onttrekken zich aan het oog.

De ontwerpers Rens Muis en Pieter Vos van het grafisch atelier 75B, inderdaad vernoemd naar het huisnummer, maakten in opdracht voor Rotterdam Culturele hoofdstad 2001 een poster en een wapen vol Rotterdamse symbolen. Die actie is een herhaling waard.

Logo's ontwerpen


De onstuitbare opmars van de tattoo

Henri Beunders.

Foto van 'Metro'

22 FEB 2020

Steeds meer mensen in het Westen laten een tattoo zetten. Waar komt die behoefte vandaan? En wat zegt deze rage over onze samenleving? Het fenomeen tattoo kreeg Henri Beunders in zijn greep. Met als uiteindelijk resultaat het boek Optocht der tattoos.

De vaderlandse oppertatoeëerder Henk Schiffmacher zal in het volgelopen debatcentrum Arminius het eerste boek van Henri Beunders in ontvangst nemen. Maar voor het zover is, vertelt Beunders waarom hij de tattoo wilde onderzoeken. Hij was tot eind 2019 hoogleraar Maatschappij, Media en Cultuur aan de Erasmus Universiteit en beschreef vele culturele verschijnselen, zoals onder meer Big Brother. Voor de tattoo blijkt hij een blinde vlek te hebben. Zijn ogen gaan pas open als familieleden hem met hun tattoos confronteren. Dat hij de opmars van de tattoo door alle rangen en standen negeerde, motiveert hem om de schade in te halen door zo’n beetje elk aspect van dit fenomeen vanaf de jaren 60 in het boek te bespreken.

De tattoo van prins Bernhard


Pleasen en schuren volgens Flip Noorman

Foto: Lindy Balduk

Foto van 'Helmut de Hoogh'

4 FEB 2020

Hij trekt dit seizoen volle zalen, vooral als hij zijn Leonard Cohen-liedjes vertolkt. Met eigenzinnige arrangementen en Nederlandstalige teksten geeft Flip Noorman (31) aan dat oeuvre zijn eigen draai. Tussendoor werkt de Rotterdamse zanger met zijn band De Noormannen aan twee gloednieuwe shows.

Voor relaxte loungebanken is in zijn bovenwoning in de wijk Blijdorp geen plaats. En een tv-toestel wil hij niet. Maar muziek geeft Flip Noorman alle ruimte. Een keyboard staat klaar om te bespelen en aan de muur hangen zes gitaren voor het grijpen. Het toilet is voorzien van een ukelele, want je weet maar nooit wanneer je wordt overvallen door muzikale invallen.

Hanenkam


Bieren met de Burgemeester

Bieren met de Burgemeester

Foto van 'Metro'

4 FEB 2020

Kwaliteit bieden in een informele sfeer: het is een trend in de luxe horeca. Dat laat ook de nieuwe Michelin-gids zien. Deze horeca kiest vaker voor een meer ongedwongen sfeer. En menig café dat sowieso laagdrempelig is, maakt met kwaliteit steeds vaker het verschil. Dat is ook de ambitie van Anne Satter en Merijn Roon van De Burgemeester.

Inmiddels draait hun proeflokaal De Burgemeester op de hoek van de Burgemeester Meineszlaan en de Vierambachtsstraat alweer een jaar. De loop zit er zichtbaar in, het uitzicht op de Heemraadssingel mag er zijn. Wonen er in deze buurt voldoende mensen die mooie bieren, wijnen en de sfeer van een proeflokaal waarderen? Blijkbaar wel. Een indicatie is de titel Favoriete Nieuwkomer 2019 die De Buik organiseert. De Burgemeester pakte de vijfde plaats. Weet: de stemmers zijn mensen die fan zijn van een bepaald adres. Dat is best een prestatie, want er is keuze zat: verleden jaar openden meer dan 50 zaken de deuren, het kan niet op in Rotterdam. Hoe verklaren Anne Satter en Merijn Roon de aanloop?

Avondcafé


De tumor ontmaskerd en opgeruimd door het immuunsysteem

De tumor ontmaskerd en opgeruimd door het immuunsysteem

Dora Hammerl, biomedicus. / Jaap van Rijn

Foto van 'Natalie Hansen'

4 FEB 2020

Aan de Erasmus Universiteit zijn honderden wetenschappers dagelijks bezig met nadenken. Ze onderzoeken de kleine en grote vraagstukken van het leven. Welke vragen zijn dat eigenlijk? En, wat hebben we daar als gewone mensen aan? Ga er even rustig voor zitten en denk mee met de onderzoeker. Deze aflevering: Dora Hammerl, biomedicus.

Wat wilde je worden toen je klein was?

Kapster.