Gemeenteperikelen
‘Als secretaresse van de burgemeester werk ik heel hard. Afspraken maken, welke lintjes hij mag doorknippen. Toespraken doorspreken. Bezoekjes plannen. Vergaderingen met wethouders en het voltallig ambtenarenapparaat. En daarnaast ook nog de partij vertegenwoordigen.
Ik ben lid van dezelfde partij als de burgemeester. Vanzelfsprekend. Dat is geen vriendjespolitiek. Dat is netwerken.
Daarnaast werken we ook netjes voor de burgers. Als plannen al bijna beklonken zijn, dan leggen we ze voor aan de burgers. Met zo’n informatieavond. De mensen kunnen altijd in contact komen met de gemeente. Middels de gebruikelijke procedure dan. Want wij als gemeente moeten de regeltjes van regering volgen. En daar komen wat regeltjes vandaan. De meest absurde regeltjes. Maar regeltjes zijn regeltjes en die mogen niet overtreden worden. Als er een bushalte zes meter verplaatst moet worden bijvoorbeeld. Of dat de wegbelijning net iets anders is uitgevallen volgens de regering. Dan passen wij dit aan.
En als het net niet binnen het budget valt, dan wachten we tot december. Want dan zien we hoeveel geld we nog over hebben als gemeente. En dan kunnen we op basis daarvan bij de regering weer een nieuw begroot budget aanvragen.
Bekende wegen
Wethouder Prestige Project en wethouder Grootplan hadden deze al eerder ingediend om een extra wijk te realiseren in onze stad. Er is geen woningnood meer, behalve onder de jongeren en ouderen dan, maar via de voor hun bekende wegen konden ze de nodige vergunningen krijgen en via bevriende projectontwikkelaars konden ze toen koopwoningen plaatsen die ze voor goed geld verkochten. Ja, de bewoners zelf mochten die woningen niet meteen verkopen, want dan zouden ze winst kunnen krijgen. En dat is niet de bedoeling. We leven in een democratische samenleving.
Wethouder Verkeer zorgt voor enorme rotondes om de verkeersveiligheid te garanderen. Met als garantie dat de snelheidslimiet van 80 gehandhaafd kan worden. Want ondanks dat de oudere generatie groeit in bepaalde woongebieden, is het niet nodig om zebrapaden aan te leggen of de snelheidslimiet te verlagen.
Niet vies van
Als secretaresse krijg ik ook regelmatig aanvragen van multinationals voor de burgemeester. Dat zijn grote binnen- en buitenlandse bedrijven die vergunningen voor hun fabrieken en kantoorpanden willen. Het kan zijn dat ze daarbij een groot bedrag op tafel leggen. Daar zijn we als gemeente niet vies van. De burgers zouden juist blij moeten zijn. Zo kan er weer een invoegstrookje worden bekostigd waarbij de burger om moet rijden naar zijn huis, of een vervuilingsinstallatie worden gebouwd waarbij de bewoners gegarandeerd letterlijk in de horizonvervuiling zitten.
Ja, als secretaresse van de burgemeester heb ik geweldig werk. Betrokken bij het politieke apparaat en de burgers op allerlei vlakken.’