De kunst van het verdwijnen

Er zijn mensen die moeiteloos verdwijnen. Niet uit een relatie, maar al vóór het eerste drankje. Het is een talent. Eentje waar je geen cursus voor nodig hebt, maar dat blijkbaar vanzelf komt zodra er een agenda in het spel is.

Mijn telefoon draait dit jaar overuren. Niet vanwege werk, maar door het eindeloze inspreken van voiceberichten naar vrienden. Ze beginnen steevast enthousiast met: „Wat ik nu weer heb meegemaakt.” Waarop mijn vrienden standaard reageren met: „O god. Natuurlijk heb jij weer een verhaal. Het leven is ook nooit saai met jou.”

Het nieuwe liefdesbewijs

En dan vertel ik het, over die leuke ontmoeting in de kroeg. De gesprekken die vanzelf liepen. Het spontane plan voor een date. „Dit keer gaat het écht door”, hoor ik mezelf zeggen. „Hij was zó enthousiast. Hij heeft het zelfs in zijn agenda gezet.” Alsof dat tegenwoordig de ultieme graadmeter van serieuze intenties is. Terwijl, hallo, iets in je agenda zetten nog steeds minder moeite kost dan tandenpoetsen.

Het begint altijd hetzelfde. Een leuk gesprek, snelle reacties en een voorstel dat voelt alsof het ergens toe leidt. Woensdagavond. Een drankje. Gezellig. Mijn hoofd dwaalt alvast af naar dat ene wijnbarretje in de binnenstad; romantisch, zonsondergang bij de Dom. En dan gebeurt het. Geen drama, geen ruzie, geen verklaring. Gewoon… niets.

Ik blijf mijn telefoon checken. Niet één keer per vijf minuten, maar meerdere keren per minuut.
Misschien heeft hij een drukke dag en zit hij in een meeting. Rijdt hij door een tunnel.
Misschien is zijn telefoon gestolen of gevallen en heeft hij zo’n enorme barst in zijn scherm dat hij niets meer kan lezen. Een optie is ook nog dat zijn telefoon is opgegeten door zijn hond. Geen idee of hij een hond heeft trouwens, maar in mijn hoofd is inmiddels een compleet dierenasiel actief.

Welkom in mijn persoonlijke sprookjesland, waar mannen verdwijnen en excuses zich vanzelf vermenigvuldigen.

Woorden als decoratie

Vroeger zei iemand af. Tegenwoordig laat iemand niets meer horen en dat schijnt dan vooruitgang te zijn. Wat ik het meest fascinerend vind, is het enthousiasme vooraf. De plannen. De lachende emoji’s. De belofte van gezelligheid. „Je bent zo’n leuke vrouw, ik kijk uit naar onze date.”
Woorden zijn blijkbaar vrijblijvend geworden. Wat is de waarde van woorden als ze eindigen als loze beloftes? Sinds wanneer voelt plannen maken alsof het optioneel is? Inmiddels heb ik een indrukwekkende lijst aan mannen die ik zonder twijfel kan opgeven voor de volgende verdwijntruc van Hans Klok. Mag je je dan niet meer verheugen op plannen?

Misschien is ghosten geen onwil, maar gemak. Want wie niets zegt, hoeft ook niets uit te leggen. Geen gevoelens, geen verantwoordelijkheid. Wat zegt dat eigenlijk over verwachtingen? Over volwassenheid? Over hoe vrijblijvend contact is geworden? Of zegt het vooral iets over een generatie die liever verdwijnt dan één ongemakkelijke zin typt? „Sorry, ik haak toch af.” Dat zijn toch woorden die een volwassen man in zijn vocabulaire zou moeten hebben.

Ghosten als nieuwe etiquette

Toch lijkt ghosten het nieuwe afzeggen. Niet omdat het netter is, maar omdat het makkelijker is. Want als je niets zegt, hoef je ook niets te voelen. Geen uitleg, geen schuldgevoel, geen menselijkheid.

En terwijl ik mijn telefoon voor de zoveelste keer check, vraag ik me af: wanneer werd hoop iets wat je beter met mate kon doseren? Misschien is dit de echte datingtrend van 2026. Niet bindingsangst, maar afspraak-allergie. Want als iemand al verdwijnt vóór het eerste drankje, had ik dan niet beter gewoon zelf een wijntje kunnen bestellen?

Reacties