De armoede bestaat – maar het verhaal klopt niet

Eén hongerige arbeider in Delhi haalt de krant. Maar terwijl wij naar dat verhaal kijken, missen we een veel grotere kwetsbaarheid – omdat nuance zelden de krant haalt.

Gelezen in The Guardian deze week: een werknemer bij Amazon in Delhi die honger lijdt, zijn gas niet meer kan betalen en nog maar één keer per dag eet. Sinds maart zou alles duurder zijn geworden. Het leven: onhoudbaar.

Ik lees het en kijk om me heen hier in Tamil Nadu. Voor mij als overwinteraar is er niets van een crisis te merken. Benzine rond de 0,95 euro, diesel 0,85 euro. Koffie 15 eurocent. De meeste mensen werken, eten en leven.

Dus wat moet ik met zo’n verhaal?

Tragisch

Armoede bestaat. In India, in Nederland, overal. Sommige mensen leven op de rand. Eén tegenvaller – een schuld, een zieke ouder, een hogere huur – en alles stort in. Dat is tragisch en echt.

Maar wat niet klopt, is de suggestie van een algemene crisis. Dat alles ineens onbetaalbaar is. Dat India massaal richting honger beweegt. Dat zie ik niet.

India is geen land, maar een verzameling werelden. Wat in Delhi gebeurt, zegt niets over Tamil Nadu. Wat één werknemer ervaart, zegt niets over miljoenen anderen.

Wat bezielt The Guardian?

De lezer houdt van eenvoudige verhalen: één slachtoffer, één oorzaak, één conclusie. Het geeft het gevoel de werkelijkheid te begrijpen. Maar de werkelijkheid is minder netjes.

De arbeider uit Delhi had het waarschijnlijk al moeilijk: onderbetaald, kwetsbaar, misschien schulden door geld dat naar huis werd gestuurd. Dan hoeft er maar weinig te gebeuren om alles te laten kantelen.

Dat is geen nationale crisis, maar persoonlijke pech – in een systeem dat weinig ruimte laat voor fouten.

De armoede bestaat. Maar het verhaal klopt niet.

Grotere kwetsbaarheid

En precies daar zit het probleem: terwijl wij ons fixeren op één man in Delhi, missen we de grotere kwetsbaarheid.

De regering van India kijkt naar de Golf. Daar zijn ongeveer honderd miljoen mensen afhankelijk van drinkwater uit ontzilting van zeewater. Zonder energie valt dat stil – en binnen dagen ontstaat een crisis.

Een escalatie rond Iran maakt dat gevaarlijk. Als tegenzet dreigen juist die installaties doelwit te worden. Dan gaat het niet meer over prijzen, maar over drinkwater.

Onder die honderd miljoen bevinden zich zo’n negen miljoen arbeidsmigranten uit India. Voor hen is dit geen analyse, maar een directe bedreiging. Maar je leest er weinig over.

Waarom niet? Omdat het niet past in het eenvoudige verhaal.

Achter de schermen gebeurt iets anders: stille diplomatie. Druk, overleg, grenzen trekken – zonder grote woorden, maar met effect.

En daar botst Donald Trump op zijn grenzen. Hij zal overwinning claimen, terwijl hij in werkelijkheid een stap terug moet doen – iets wat hij nooit zal toegeven.

Want nuance verkoopt niet – en dus verdwijnt de werkelijkheid.

Reacties