In de wolken

Marcel van Stigt 21 jan 2023

De recente malaise op Schiphol doet me terugdenken aan mijn eigen, vroegere vliegvakanties. Toen liep je nog zonder noemenswaardig oponthoud naar je vliegtuig, hoefde je niet uit voorzorg anderhalve week van tevoren aan te sluiten bij de incheckbalie en raakten je koffers niet zoek.

Voor mij was het extra plezierig dat wijlen mijn broer bij Schiphol werkte. Hij leidde mij soepel door alle toegangen. Ik heb zelfs een keer een groot deel van een vliegreis samen met hem in de cockpit doorgebracht.

Mijn veel te vroeg overleden jongere broer werkte bij het eveneens vroegtijdig ter ziele gegane Air Holland. Hij moest ervoor zorgen dat de vliegtuigen exact op tijd vertrokken. Mooie functie. Overigens kwam hij zelf altijd en overal te laat.

Zijn baan bracht met zich mee dat hij – als er plek was – vrij mee kon reizen. Met enige regelmaat stapte hij op een zonnige ochtend in een vliegtuig richting Costa Brava, bracht de gehele dag door op het strand en nam ‘s avonds een vlucht terug.

Ik ben eens een dagje met hem mee geweest. Een bijzondere ervaring. Alleen al vanwege de stoelen die ons waren toebedeeld: in de cockpit, direct achter de twee piloten.

Voordat we plaatsnamen, kregen we een opgewekte instructie van de gezagvoerder: „Mocht er onderweg iets vervelends gebeuren, dan kunnen jullie op deze manier het vliegtuig verlaten.’’

Touw uit een luikje

Ter illustratie toverde hij uit een luikje boven zijn hoofd een touw tevoorschijn, rolde dat een stuk uit en liet het uiteinde uit het zijraampje hangen, dat hij even had geopend.

Goed, dat wist ik dan ook weer.

Onderweg genoot ik van het uitzicht. Het was helder weer en onder mij tekenden zich de landen af zoals ik die alleen van landkaarten kende.

Het was een prettige, comfortabele vlucht en die kreeg een extra dimensie doordat er regelmatig een goedlachse stewardess binnenkwam om ons van drankjes en hapjes te voorzien.

We bleven op onze plek, totdat de landing werd ingezet. Uit veiligheidsoverwegingen moesten we de laatste minuten de cockpit uit en plaatsnemen op twee kleine stoeltjes nabij het toilet.

Nou, na zo’n vlucht – nog gratis ook – was dat het wel laatste waar ik moeilijk over deed.

Een dame die net uit het toilet kwam dacht daar anders over. Toen ze ons zag zitten, verscheen er een blik vol medelijden op haar gezicht. „Ach, moesten jullie dáár zitten?”, zei ze. „Wat zullen jullie gebaald hebben van deze vlucht.”

Het beste van Metro in je inbox 🌐

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang twee keer per week een selectie van onze mooiste verhalen.

Reageer op artikel:
In de wolken
Sluiten