Lezerscolumn

pen icon

Monique Louis

Wat een wespennest

14 JUL 2019

Er wordt gebeld, ik doe open. Er staat een man voor me met een wit pak aan. Het lijkt op een overall. Ook zijn hoofd is bedekt. Voor zijn gezicht draagt hij gaas. Zijn ogen kijken me vanachter het rooster aan. Ik kijk terug. Er klinkt een wijsje in mijn hoofd. Even ben ik van mijn stuk gebracht.

‘Dit is mijn beschermpak’, zegt Stefan. Snel doe ik een stap opzij. Stefan stapt de kamer in, via de keuken loopt hij onze tuin door. Bij de schutting stopt hij, kijkt nog een keer naar het gat in de grond. We hebben een wespennest, daarom heb ik Stefan besteld. Hij had zich al aan ons voorgesteld, voordat hij zei: ik ga even naar mijn auto om mijn pak aan te trekken en het gif klaar te maken. Dit kan even duren’.

'Ja, het is een flink gat, zegt hij. Dus je denkt niet, bellen ze me hiervoor?', vraag ik, hengelend naar bevestiging. Nee, zeker niet, antwoordt hij. ‘Grondwespen zijn agressiever, helemaal in deze tijd van het jaar’. 'Ik zou wel een foto van je willen maken', zeg ik. Het klinkt als een oneerbaar voorstel. ‘Dat is goed hoor’. Ik vind Stefan een aardige man. Zo’n man die geen vlieg kwaad doet.

Ik moet de koningin zien te doden, dan zijn ze nergens meer, zegt Stefan. ‘Ze leven voor de koningin. Als ik haar weet te raken, dan komen er ook geen andere wespen meer op af’. 'De koningin?', echo ik. 'Dat is bij bijen toch net zo?' 'En bij mieren', voegt hij er aan toe. Kijk, wijst Stefan, als hij het gif heeft gespoten. Ik kijk van een afstandje toe. ‘Nu wordt het even heel druk, ze weten niet wat er gebeurt’.

Dat is net als bij ‘de Minions’, roep ik over mijn schouder naar zoon, weet je nog, die film? Dat ze voor hun leider wilden leven, blij en actief. Toen de leider dood was, waren ze somber, hadden ze geen zin meer’. Ja, knikt zoon. Hij staat op veilige afstand, op het terras.

Stefan staat op, sluit de gif blusser af. ‘Over een uurtje of twee, moet de bedrijvigheid een stuk minder worden. Mocht je na een dag of drie nog steeds wespen zien bij het gat, bel me dan, dan kom ik nog een keer langs.’ Ik knik. Dag, zeg ik. Dag, zegt Stefan.

Ik sluit de deur achter hem. Nu weet ik het, roep ik. ‘Man on the moon’ van R.E.M! Even later kijken zoon en ik naar YouTube.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Irene Hovenga

De gewonigheid van het leven

GISTEREN

Ze had het allemaal goed voor elkaar. Haar sprookje kon niet meer stuk. Getrouwd met een lieve, betrouwbare man. Twee intelligente kinderen. Een woning met een grote tuin waar exotische planten woekerden.

Ook zakelijk ging alles haar voor de wind. Ze stond al jarenlang voor de klas en was sinds kort directeur van de basisschool. Totdat de verveling toesloeg.

Verveling, hoor ik dat goed? Ja, verveling. Ze verlangde naar spanning, passie, een bepaalde mate van onzekerheid. Al die stabiliteit en voorspelbaarheid nekte haar. Dus besloot ze salsalessen te nemen. Zonder bijgedachten, gewoon om eens iets nieuws te leren. Weer eens mentaal en fysiek te worden getriggerd door de dans van de liefde. Die technieken zouden zomaar nog eens van pas kunnen komen, niet waar?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avataruser_e07f1f18098afc4074a885b141e9f566e328c6d5_avataruser_12b658277c1b0b52bc7a0505978f1d7768758ee4_avatar

+100


pen icon

Rebecca Blancke

Eerste deel altijd het beste?

GISTEREN

Als je kijkt naar alle delen van films of boeken is meestal de eerste deel van iets dat het beste is, maar waarom eigenlijk? Bijvoorbeeld Home Alone een oude film reeks met in totaal 5 delen. Als iemand mij zou vragen wat ik het beste deel van Home Alone vindt zou ik dan zeggen deel 1. Misschien is dat zo omdat dat gewoon het leukste is, maar het zou ook kunnen zijn dat je die eerste deel in je hoofd houdt en verwacht dat die volgende delen beter zouden moeten zijn want een film krijgt niet voor niets een nieuwe deel, dat komt omdat het eerste deel goed is ontvangen bij de mensen. Maar hoe groot kan de kans dan zijn dat die opvolgende delen ook zo goed zijn als de eerste deel of zelf beter? Die kans is niet zo groot want het is gewoon puur geluk, er zit net iets in die film of boek dat het zo leuk maakt en dat hoeft dan niet te betekenen dat die andere delen het dan ook heben, want je bent eenmaal gewend geraakt aan de eerste deel die het zo leuk maakt.

Maar het hoeft natuurlijk niet altijd zo te zijn dat het eerste deel het beste is. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat het eerste deel goed was dus er komt een vervolgende deel, maar het volgende deel is nog beter dan de vorige door verbeteingen of daar een verniewing die erg leuk is dus krijgt het weer een volgende deel die bij die reeks hoort.

Het is eigenlijk maar net wat je leuk vindt, maar meestal zou het vaak het eerste deel zijn van een film of boeken reeks die je het leukst vindt!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Han Maas

De Heikneuters van Rutte

23 AUG 2019

Staatssecretaris Blokhuis, van Volksgezondheid, zegt dat ie zich rot is geschrokken van het toenemend aantal dak- en thuislozen; zelfs onder werkende mensen, zoals uit de cijfers van het CBS blijkt.

‘We zouden ons moeten schamen,’ zegt de ChristenUnie-bewindsman. ‘In zo’n rijk land als Nederland.’
Allereerst herken ik me niet in ‘we’, en al helemaal niet in de ChristenUnie. Wel fijn dat u zich als Christen eindelijk realiseert dat ook een dak- of thuisloze ooit een geboortekaartje heeft gehad.

Maar het falende kabinetsbeleid, sinds jaren, is toch duidelijk een ‘jullie’-zaak. Herinnert u zich Jetta Klijnsma nog? Met haar Participatiewet heeft zij de hoofden van minima in een strop gelegd; mogelijk staan die nu in de rij bij de voedselbank om hun gescoorde producten dakloos te verorberen. Was deze wet van kracht geworden tijdens de crisis en bedoeld als bezuiniging, dan wordt het nu tijd dat de burger eindelijk eens gaat profiteren van de hoogconjunctuur. Een betaalbaar dak boven ons hoofd is toch wel het minste wat ‘we’ mogen verwachten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Luc Rullens

Individualisme, een keuze?

23 AUG 2019

Al tientallen jaren vindt er in het voorjaar een sportdag plaats voor alle basisschoolkinderen van mijn dorp. Een volksfeest zou je het wel kunnen noemen, met honderden kinderen en tientallen vrijwilligers, georganiseerd bij de plaatselijke voetbalvereniging. Het aantal kinderen bleef ongewijzigd, echter zag de organisatie het uitbundige aantal vrijwilligers langzaamaan terug lopen. In de afgelopen jaren werd soms zelf de noodklok geluid met een wanhopige roep naar hulp.
Ik geloof dat dit soort problemen zich niet beperken tot mijn dorp of regio. Iedereen die zich een beetje in de ‘vrijwillige’ omgeving inzet ziet vrijwilligers vertrekken, besturen uiteenvallen en activiteiten teruglopen. Dat doet me enorm pijn.
Hoe het komt, dat is de vraag. Blijkbaar hebben we geen tijd, zin of energie om anderen te helpen. Natuurlijk snap ik dat iedereen zich moet wagen aan de gezinspuzzel van inkomsten, uitgaven en tijdsindeling. Dit kan een hele kluif zijn, maar ik ben opgegroeid in een gezin met drie branieschoppers. Allen deden we twee sporten, mijn ouders werkte beiden en mijn moeder was vrijwillig actief op onze school. Is er in een korte tijd zo veel veranderd dat we de puzzel niet meer gelegd krijgen? Dat we zoveel moeten werken, omdat de uitgaven anders niet meer te dekken zijn? Ploffen we dagelijks ‘s avonds op bank met burn-out klachten?
Je zult jezelf waarschijnlijk afvragen wat voor melancholische, conservatieve zeurzak je blootstelt aan deze gedachten. Het tegendeel is waar. Ik ben tweeëntwintig jaar en al meer dan de helft van mijn leven vrijwilliger.
De deels verantwoordelijke onderstroom die ik inmiddels zie, is het individualisme. Naar mijn mening wordt dit begrip maar al te vaak in onze samenleving weggezet als een natuurrecht, waar je maar mee te dealen hebt. We zouden geen invloed meer hebben op de keuzes die we maken, maar volgens mij hebben we die keuze wel. Het staat je vrij een dag niet te werken om een sportdag te begeleiden. Je kan een uur vroeger uit bed komen om ouderen te helpen. Het is een optie om een weekend in het jaar kinderen een mooie tijd te gunnen.
Te vaak is de vraag, ‘maar wat krijg ik daar voor terug?’. Hoe spijtig ik het ook vind dat deze vraag centraal staat in zoveel hoofden, ga ik hem toch beantwoorden. Voor alles wat je belangeloos doet, krijg je feitelijk niks terug. Maar het plezier van een ander, waaraan jij hebt bijgedragen, is plezier voor jezelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rebecca Blancke

Noorwegen het beste land?

23 AUG 2019

Ik ging wel eens op het internet op zoeken wat nou het beste land ter wereld is. Daar zag je vooral dat Noorwegen geprijsd was met de beste land ter wereld. Maar dan ga je, je afvragen waarom is Noorwegen dan de beste land ter wereld. Maar het zijn ook altijd de Scandinavische landen, maar waarom dan. Kijken ze vooral naar de veiligheid van het land of ook hoe de scholen daar zijn en hoeveel mensen werk hebben en of de mensen daar gelukkig zijn. Als ik dan kijk, kijken ze vooral naar de veiligheid, maar de beste land ter wereld is niet voor iedereen de beste land, want voor de een telt veiligheid zwaarder mee, maar voor de ander telt gelukkigheid in een land zwaarder mee. Want als je naar veiligheid kijkt, is Noorwegen daar wel goed in, maar als je naar Brazilië kijkt zijn veel mensen daar wel gelukkig, maar daar is de veiligheid wat minder. Dus wat is nou de beste land ter wereld, nou eigenlijk geen enkele land, want voor de een is veiligheid belangrijker dan voor de ander. Noorwegen wordt wel hoog geplaatst in zo een lijst, maar zijn veel mensen daar wel gelukkig? Voor sommige mensen is het wel een goed land, maar andere mensen willen liever toch wonen in een warm land waar ze gelukkig zijn. Maar waarschijnlijk kijken ze naar meer punten dan alleen maar naar de punt veiligheid. Ze gaan dus misschien kijken naar meerdere punten zoals het gemiddelde inkomen per inwoner van een land en de gemiddelde hoogte van de opleidingsniveau per inwoner van een land en dan tellen ze dat bij elkaar op en zo gaan ze kijken welk land de beste uitkomst heeft van alle punten bij elkaar meegerekend. Dus daarom wordt een land zoals Noorwegen geplaatst op de eerste plek als de beste land ter wereld.

Maar ieder land heeft wel een pluspunt en een minpunt om daar te wonen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Sander Otter

Klimaatver_arming

23 AUG 2019

Plastic fantastic. Je kent ze wel, die mooie plastic miniatuur beestjes die je bij de dierentuin kunt kopen als je moe met je jengelende kinderen nog een keer langs de souvenirwinkel loopt om het dierenrijk te verlaten.
Een heel ander perspectief geeft het natuurlijk als de aanspoelende walvissen al zoveel plastic in hun lijf hebben dat je ze alleen nog hoeft op te warmen om ze te plastificeren.
De natuur zit mooi in elkaar, met de opwarming van de aarde gaat dat er vanzelf komen! Wat zijn wij toch een handige zoogdieren, dat wij onze leefomgeving zo hebben weten te manipuleren. We leven in het tweede decennium van de 20e eeuw en het enige waar we last van hebben zijn knaagdieren.
Beestjes die langzaam aan ons geweten knagen, omdat we ergens wel stemmetjes horen dat het zo niet langer kan. "Misschien toch iets vegetarisch "omdat het verbouwde vlees ook wordt gekweekt uit verbouwde groente. Niet erg efficiënt als je erover nadenkt.
En al vormen de knaagbeestjes een prima voedingsbodem voor onrust, gaan de gele hesjes nog steeds alleen aan om regeringen omver te duwen terwijl ze eigenlijk ook hard nodig zijn om de gletsjers weer een beetje tot de orde te roepen.
Het is ook verwarrend, hoe minder gletsjer je ziet, hoe groter het probleem. Wat je niet ziet dat is er niet, hoe groot maakt dat het probleem? Het doet me denken aan het kinderspelletje : "ik zie ik zie wat jij niet ziet ".
De echte wereldleider houdt zich liever bezig met het vergaren van groter kapitaal, nieuwe oliebronnen die vrijkomen door smeltende polen en nieuwe mineralen die daar dus gedolven kunnen worden. Het echte kapitaal, een leefbare wereld wordt nog niet als kostbaar goed gezien.
Als de Amerikaanse president als rijk man een bod wil uitbrengen op een eiland als Groenland is hoongelach wat hem ten deel valt, terwijl het een kleine moeite is om het gebied gewoon te bezetten en de orginele bevolking er af te donderen, net zoals we vroeger deden.
In de tijd van Stuyvesant hebben we toch iets verkeerd gedaan. Al lijkt het me ook interessant te weten wat precies de plannen van Trump waren. De beste man doet namelijk altijd recht tegenover gesteld aan logica.
En daar zijn we weer terug bij de vegetariër, met het bijbehorende probleem. De mens is een omnivoor… Die vreet alles, dus ook achterlijke politieke visies.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Chiara van den Bekerom

Weet je nog toen je naar de Amazone ging?

22 AUG 2019

We doen even de #flashbackfriday en gaan terug naar zo'n 10 jaar geleden. Een tijd waarin ik vaak met vriendinnen door de stad wandelde en vrij slecht was in nee zeggen. Beleefdheid was namelijk belangrijker dan eerlijkheid. Destijds niet wetende dat die twee prima samen kunnen gaan.

Afijn. Het was zo'n middag waarop ik met een vriendin door de winkelstraten sjokte, toen een ontzettend aardig, maar ook vreselijk irritant WNF-meisje me aansprak. Uiteraard zei ik dat ik tijd had en daar stond ik dan. Gegijzeld. Te luisteren naar een tragisch verhaal over hoe het Amazonegebied naar de haaien ging. Of ik wellicht een maandelijkse donatie wilde doen, zodat dit proces gestopt, of in ieder geval vertraagd werd.

Dit niet-nee-durven-zeggen-meisje dacht, laten we eens oefenen! Dus ik zei: 'Nee, want ik ben aan het sparen.' Enorm goed argument vond ik zelf. Echter vond het aardige, irritante WNF-meisje dat minder en bracht het tegenargument dat zelfs 1 euro per maand voldoende was. Na 10 minuten met haar gepraat te hebben, waarbij mijn argument blijkbaar niet werkte, voelde ik me dusdanig klemgezet, dat ik vertelde dat ik niet kon doneren, omdat ik juist aan het sparen was voor een reis naar het Amazonegebied! Om al die tragiek zelf te bekijken en daar het échte werk te kunnen verrichten. Oké, daar had het WNF-meisje niet van terug en ik werd vrijgelaten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jan Slingerland

Mijn tante Toos!

21 AUG 2019

In Capelle aan den IJssel, een gemeente in Zuid-Holland, is een kindvriendelijk houtskoolgrill restaurant Tante Toos genaamd. Kindvriendelijk? Dat is toch elk restaurant, mag ik hopen! Iedere keer als ik daarlangs rijd, moet ik denken aan mijn tante Toos. Een lieve vrouw die veel te jong is overleden. Zij was vernoemd naar haar moeder Teuntje en was één van de veertien kinderen. Grote gezinnen waren in die tijd heel gewoon. Tante Toos was altijd in voor een grapje. Toen mijn ouders een keer op een zondagmiddag thuiskwamen stond er van alles in huis op z`n kop. Natuurlijk het werk van mijn tante en oom. Ze konden gemakkelijk naar binnen want de sleutel lag onder de vuilnisbak. In die tijd kon dat nog. Het was ook heel normaal om de achterdeur open te laten. Ondenkbaar in deze tijd!

Als kleine jongen bracht ik mijn eerste vakanties door met tante Toos, oom Rien en nichtje Alie en neefje Gijs. Plaatsen als Rhenen en Meerssen staan in mijn geheugen gegrift. Met een gehuurde Citroën 2CV, oftewel een lelijke eend, reden we naar Zuid-Limburg. Ook brachten wij een bezoek aan Cochem in Duitsland. Op de terugreis raakte mijn oom de weg kwijt. Fahren, fahren zei de vriendelijke Duitser aan wie hij de weg vroeg en mijn oom en tante maar zoeken naar een pont!

Op een dag gingen we met z’n allen op familiebezoek in Drenthe. Mijn oom reed het volkswagenbusje. De tuinstoeltjes waar wij op zaten stonden gewoon los in het busje. Levensgevaarlijk natuurlijk! Van autogordels was toen nog geen sprake. We waren het dorp nog niet uit of mijn tante vroeg al wie er trek had in een broodje.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Daphne van Tienhoven

Likeability of5

Het echte leven (?)

21 AUG 2019

Hoelang blijf je nog op reis
hoe zie je je toekomst
wat ga je doen als je ooit terugkomt naar Nederland
"je kan niet niet altijd blijven reizen
dat is niet het echte leven"
wat is het echte leven

Is het
vijf dagen,
als je geluk hebt,
veertig uur per week
werken, eten, slapen en uitkijken
naar het weekend of naar weer een dag vrij
ik wil dat laatste woordje
maar dan voor altijd
reizen naar onbekende plekken en
mensen ontmoeten met waanzinnige verhalen
en elke dag anders

En misschien ooit op een dag
als ik oud ben
ergens settelen en mijn kinderen
vertellen en op het hart drukken
om de wereld te verkennen
puur en op blote voeten
zodat ze zich altijd zullen herinneren
dat uitkijken naar een vrije dag
niet het echte leven is

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_120e19bcfcd483b5ff45b4a7e863041e93a245f2_avatar

pen icon

Harrie

Ha een mailtje

21 AUG 2019

Het pensioenfonds Zorg & Welzijn wil ons even mededelen dat de dekkingsgraad is gedaald naar 94,8% . En de directeur Peter Borgdorff wil wel het een en ander uitleggen in zijn Blog hoe dat nu komt dat de dekkingsgraad zo laag is en vervolgens kan men na behoefte reageren op zijn blog.
Nou .. dat ging goed, van zakkenvullers tot uitbuiters er waren geen woorden gewoonweg niet te vinden hoe men erover dacht.

En zo gek vind ik het niet die reactie , want als ik met pijn in mijn onderrug dit stukje schrijf en bedenk dat ik nog drie jaar zou moeten werken voor dat ik met pensioen kan gaan en wetende dat Pensioenfonds Zorg & welzijn 225 miljard in kas heeft en de totale pensioenen ca 1700 miljard in kas hebben , ja dan zou ik ook wel meneer Borgdorffs blog kunnen vullen met allerlei roepnamen.

Maar goed Rutte was op Lowlands erg populair en dat vind ik niet gek , met een paar biertje op heb ik ook geen hekel meer aan bepaalde personen. Dus Rutte kan zich ontspannen want hij heeft toch maar mooi het pensioenakkoord erdoor gekregen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Maartje Steuten

Jonge sla

20 AUG 2019

Twijfelende stapjes naar binnen. Niet laten merken dat je zenuwachtig bent. Als je geluk hebt, klamp je je vast aan je vriendje of vriendinnetje van de basisschool die net als jij voor deze nieuwe school heeft gekozen. Samen doen alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is, is het devies. Degenen die het slechter getroffen hebben, worden in het kielzog van een bezorgde ouder meegetroond naar binnen. De ouder, die vanbinnen nog zenuwachtiger is dan jij, maar die je opgewonden aanspoort om maar snel vrienden te maken.

Het maakt allemaal weinig uit. De school waar je, als het allemaal goed gaat, de komende vijf of zes jaar van je schoolse leven gaat slijten, is nieuw. Beklemmend nieuw. Alleen de allerdappersten zien er de lol en de uitdaging van in, maar vanbinnen voel je je klein. Omdat iedereen groter, en misschien ouder is.

Nieuwe stappen in een school die je al kent. Je leert vandaag je nieuwe klas kennen. Het is aan jou om deze leerlingen zich op hun gemak te laten voelen. Terwijl je zelf ook opnieuw moet wennen aan het schoolse stramien. Je herinnert je nog hoe het voor jou voelde, toentertijd. Ondanks je eigen onzekerheid, die je zo goed mogelijk probeert te verbergen, heet je je nieuwe leerlingen welkom op school. Eigenlijk verschilt het gevoel van je nieuwe leerlingen niet zoveel van het jouwe. Alleen heb jij een andere rol.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eduard Sarens

de liefde voor Windesheim

20 AUG 2019

De liefde voor Windesheim.
Heb ik nog steeds wel.
Maar als ik het over Windesheim heb.
Denken mensen snel over de school.
En niet over het dorpje vlakbij Zwolle.
Over het dorpje waar ik graag zou willen wonen.

Ik zou nog graag mijn woning verruilen.
Alleen ik krijg denk ik niet zo snel een woning.
Voor de woningzoeker moet ik binding hebben.
En dat heb ik niet voor Windesheim.

Particulier zijn er weinig woningen in Windesheim.
En ze hebben liever geen mensen met een Wajong.
En een hypotheek krijg ik niet voor een woning.
Omdat ik uiteraard een uitkering heb.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

John Mulder

De burger als ‘couleur locale’

20 AUG 2019

Onlangs konden we weer eens getuige zijn van een fijne politieke klucht. Dit keer was de hoofdrolspeler de minister van Infrastructuur en Waterstaat, Cora van Nieuwenhuizen. Bijrollen in het gesprek waren er voor burgers uit de omgeving van Schiphol, die al jaren groeiende overlast ervaren van toenemend vliegverkeer.

Hoeveel geduld kunnen die burgers nog opbrengen? Al jaren delven zij het onderspit in de strijd om de groei van Schiphol. In die strijd is het ultieme wapen van de overheid de boekhoudkundige truc waarmee op papier de overlast minder wordt. De nieuwe boekhoudtruc is dat door meer vliegbewegingen – maar wel met stillere vliegtuigen – de overlast minder wordt. Hoeveel hersencellen zijn er nodig om dat soort onzin te bedenken? Kan Erik Scherder dat eens uitzoeken? Zoals een bewoner zei: ‘Bij 500 vliegbewegingen per dag over je huis maakt het echt niet uit of een vliegtuig wat minder geluid maakt.’ Dat zou zelfs een minister moeten kunnen begrijpen. De burgers zijn er – terecht – helemaal klaar mee; niet de groei van het vliegverkeer, maar de groei van welzijn dient centraal te staan.

De inwoners die het direct aangaat hebben ook nu echter niets te verwachten van de politiek. Van Nieuwenhuizen speelde haar rol van onbetrouwbare minister met verve. Op de redelijke argumenten van een van de bewoners reageerde van Nieuwenhuizen wat blasé: ‘U heeft het volste recht uw mening te vertolken.’ Dan weet je het eigenlijk al. Ze had ook kunnen zeggen: ‘Ik hoor je, maar ik luister niet.’ In een interview door EenVandaag bevestigde zij dat door aan te geven dat de hinder beperkt moet worden bij een ‘... klein stukje groei.’ En dan komt het: ‘Want de economie moet ook door.’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Falko de Jong

Vanwaar al die hoop?

20 AUG 2019

Enkele weken geleden ben ik weer eens naar een wedstrijd van mijn cluppie Feyenoord geweest. Samen met de maat waar ik vroeger ook altijd ging zaten wij op de plekken waar we toen ook altijd zaten. Niet veel leek veranderd. De stadion muziek was nog het zelfde, de stoeltjes ook. De muntjes waren nog steeds prijzig. Maar gedurende wedstrijd leken er toch wat dingen te zijn veranderd sinds onze laatste wedstrijd.

Feyenoord speelt al sinds de voorbereiding wisselvallig. Het wint nauwelijks nog van middelmatige tegenstanders en dit lijkt iedereen zorgen baren. Om nog maar niet over de bestuurlijke crisis te beginnen.

Het team dat ik die dag zag spelen vond ik echt niet bagger slecht. Het was verre van goed. Maar het was wel echt. het gelijke spel was daarvan een goede weerspiegeling.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ophélie Jammaers

Likeability of7

Onderweg

20 AUG 2019

Vraag jij het jezelf ook soms af wat het levensverhaal is van die man of vrouw tegenover je in de trein? Beeld je jezelf ook in hoe zijn of haar leven eruit zou zien? Bij wie hij of zij thuiskomt? Hoe zijn of haar vervolg van de dag eruitziet? Dan ben je niet alleen. Toch kiezen we met z’n allen voor de gemakkelijke optie; oortjes in de oren en wezenloos voor ons uit staren. We zitten liever op Facebook of Instagram en gaan liefst zo ver mogelijk van elkaar zitten als de gelegenheid zich aanbiedt.

Of we doen mee aan dat éne beruchte spelletje; in elkaars ogen kijken en ons hoofd wegdraaien juist op dat moment dat de andere jouw priemende blik opmerkt. Grappig toch; het schril contrast tussen deze gezonde nieuwsgierigheid en het -sterker dan onszelf- vermijdingsgedrag. Onze comfort-zone lacht ons toe en opnieuw doen we de moeite niet om iemands anders verhaal aan te horen. Oogcontact is een zeldzaam iets geworden, we willen gehoord worden maar luisteren zelf niet (meer). Het is net daar waar de kracht van verhalen verloren gaat. Spijtig, we zouden ze juist moeten uitdagen, koesteren en delen. In de massa van alle verloren zielen voelen we ons alleen. Een merkwaardige contradictie, opnieuw.

Elk individu kan vergeleken worden met een ongelezen boek. De verhaallijnen van al deze ontelbare boeken zijn enorm uiteenlopend. Om het dan nog niet te hebben over de hoofdstukken die vorm krijgen door alle doorslaggevende gebeurtenissen. Het is aan ons om deze vernieuwende verhalen te ontdekken en eruit te leren. Zie je die spelende kinderen met hun mama die alle touwtjes in handen probeert te houden? Of ben je eerder gefocust op de zakenman in pak die ruziënd aan het bellen is met zijn vrouw? Of die student met zijn koffer en twee zakken volgepropt met boeken en eten. Wellicht heb je ook al eens een oudere man gezien, al lezend in zijn boek. Stuk voor stuk markeren ze hun eigen pad op weg naar hun bestemming. Misschien ben jij wel éen van hen, misschien niet. Maar een eigen verhaal heb je, zonder fout.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_bd42ace7ade7f1986ee8bd2ee50a0ece96122c35_avataruser_8ef404c6cfbb14c6adf6633fc4b4c48a4c07ca1f_avataruser_3ee7881def30d631682feed03ef6a628d3ecf3f9_avatar

+10


pen icon

Angela Weisz

De sterke vrouw en de huismoeder in mij over daten

20 AUG 2019

Iedere keer zeg ik dat ik ermee kap. Toch betrap ik mezelf erop dat ik die verdomde app weer download op mijn telefoon. De ene keer komt het door een verveelde bui, de andere keer omdat ik plots het gevoel krijg dat ik met mijn 19 jaar verliefd, verloofd en vastgeketend aan een man moet zijn. Ik heb het over Tinder, het afvoerputje van alle datingapps.

Er schuilt een gesplitste persoonlijkheid in mij als het om daten gaat. De ene helft, de sterke vrouw, voert een eindeloze strijd naar onafhankelijkheid. Nee ik heb geen vriend nodig, wat zou ik daar in godsnaam mee moeten, verkondigt ze. Wil je het écht of wil je het omdat mensen in je omgeving een relatie hebben? Ben je er eigenlijk wel weer klaar voor? Ze vuurt de ene naar de andere vraag op me af. En of ik het verstandig vind om met mijn eeuwige verlatingsangst mezelf open te stellen voor iets nieuws. Meid, kom op, zegt de sterke vrouw dan. Alles gaat prima in je eentje en je mist helemaal niets.

De andere helft, de huismoeder uit de jaren 50, is het daar totaal niet mee eens. Hoe fijn is het om iemand te hebben die mij 100% begrijpt. Iemand waarbij ik aan het einde van de dag al mijn gedachten, frustraties en stomme grapjes kwijt kan. Ik hoef nooit meer dingen alleen te doen en het is rustgevend om te weten dat er in alle ellende van de wereld toch nog iemand is. Iemand op wie ik kan leunen, voor wanneer ik mezelf niet meer staande kan houden. Want geef toe, dat gebeurt nog wel eens zegt de huismoeder in mij.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

eduard sarens

de sociaalste van allemaal.

19 AUG 2019

Het is lang geleden bedenkt u zich als lezer.
Ik ben ook al een tijdje offline geweest.
Maar terug gekomen van vakantie zullen we maar zeggen.
Ik zit nu op mijn kamer in mijn eentje te schrijven.
En mij te bedenken hoe ik als figuur zijnde.
De sociaal actiefste figuur kan worden van de aardbol.

Nu ben ik een sociaal on-actief figuur.
Die zich weinig mengt in de rest van de wereld.
Maar die zich wel zo groot sociaal voelt.
Om de sociaalste figuur te worden van allemaal.

Ik mag dan een autisme stoornis hebben.
En sociaal gezien vanuit mij zelf gekeken.
Mij niet kunnen redden in de sociale wereld buitenom mij.
maar toch wil ik de sociaalste figuur worden.
van alle mensen rondom mij.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Imka meuwese

Likeability of6

1 jaar na mijn relatiebreuk...met social media

19 AUG 2019

Vorig jaar besloot ik om er een punt achter te zetten. En daar was best wat moed voor nodig aangezien ik stiekem toch wel erg verknocht was aan hem. Voor het gemak maak ik er een HIJ van, omdat ik het een beetje vergelijkbaar vind met het buiten de deur zetten van je vriend of man. Sterker nog; het is volgens mij zelfs ingrijpender want een man (of vrouw) uit je leven verbannen gaat om 1 persoon, maar social media de rug toekeren voelt alsof je in één keer honderden of mogelijk duizenden mensen vaarwel zegt.

Dat is best eng, toch heb ik die beslissing genomen en ondanks dat ik het de eerste periode vreemd, raar en soms zelfs naar vond, stond ik helemaal achter mijn besluit. Het leven leek in het begin ineens saai en ik had af en toe de angst in een gat te vallen, ik kon immers niet volgen wat al die “vrienden” allemaal beleefden en deelden. Alsof ik er niet meer bij hoorde, buitenspel stond. Tegelijkertijd had ik plotseling behoorlijk wat tijd over en viel er ook vreemd genoeg een spanning van me af. Het voelde namelijk als een dagelijks terugkerende verplichting om social media bij te houden, als een soort van part time job. En ik vermoed dat er genoeg mensen zijn voor wie het bijna een full time job is, die geen kwartier zonder Social Media kunnen.

Inmiddels zijn er genoeg voorbeelden bekend waarbij de nieuw in het leven geroepen spreuk geldt: ‘Social media maakt meer kapot dan je lief is’. Want hoeveel mensen zijn er niet die meer aandacht besteden aan social media dan aan hun partner of zelfs kinderen? Blijkbaar is dit aantal dusdanig groot dat ik tegenwoordig regelmatig een commercial voorbij zie komen waarin een schattig meisje haar moeder lief doch dringend verzoekt om alsjeblieft die telefoon eens weg te leggen. Dat is toch eigenlijk te gek voor woorden! Maar goed, ook ik was meer tijd kwijt aan social media dan goed voor me was.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_810e365cf6a99508142f08f9c7f9df6102ae1529_avataruser_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avataruser_f9f4c06216ea4b998552fadce06c9d81b4cf96ca_avatar

+1