Lezerscolumn

pen icon

Monique Louis

Likeability of6

Als een katapult

18 JAN 2019

De huisarts staat in de deuropening van de wachtruimte. Hij spreekt mijn zoons naam uit met rollende r. Ik grijp mijn spullen bij elkaar. Samen met de huisarts kijk ik toe hoe zoon met het krukje terugloopt naar de peuterleestafel, een boek pakt en gaat zitten op weer een ander krukje. Snel loop ik naar hem toe. ,,We gaan met de dokter mee, kom.''

Maarten zit halverwege pagina twee, heeft duidelijk andere plannen. Ik pak hem bij zijn arm. ,,Leg het boek maar weg, we gaan met die meneer mee'', wijs ik. Zoon rukt zich los, loopt snel de andere kant op. Dwaas ren ik hem achterna. De huisarts ziet mijn gestuntel. ,,Zal ik de buggy vast meenemen?'', vraagt hij opgewekt, waarop hij de handvatten grijpt, zich omdraait en de lange gang doorloopt. Ik loop achter hem aan en sjor mijn onwillige kind mee.

Parmantig stapt hij in de kamer van de huisarts rond. Ik neem plaats op de stoel voor het bureau. Hoe was het ook weer, sprak ik hem vorige keer niet met ‘je’ aan? Chaotisch en gehaast start ik mijn verhaal, ingegeven door de dwingende gedachte de huisarts niet lang lastig te vallen. Geroutineerd stroopt hij de mouw van mijn zoons truitje omhoog, kijkt even naar de plek op zijn arm. Hij spreekt langzaam en ontspannen, legt uit dat ik de tube hormoonzalf gewoon nog kan gebruiken. ,,Kijk maar'', wijst hij behulpzaam. Hij houdt de tube voor mijn neus.

Ik voel me onnozel. Op de valreep sputter ik nog wat tegen, probeer zinnen te formuleren. Plotseling onderbreek ik mezelf. Snel sta ik op, geef hem een hand. Het volgende moment probeer ik mijn zoon bij te houden, die als een katapult de kamer uit schiet, de lange gang in. De wieltjes van de buggy draaien alle kanten op. Met één hand aan het stuur klap ik halverwege mijn rit tegen de deur van de diëtiste, laat uit mijn andere hand mijn rugzak en de tube zalf vallen. Ik buk, gris tas en tube van de grond, vervolg mijn tocht in zigzaggende beweging.

Hijgend plug ik mijn zoon vast in de buggy, worstel geruime tijd met de twee los zwaaiende, halve deuren. Hup, eindelijk de lift in. Zweet prikt op mijn rug. Ik probeer warrige gevoelens van me af te schudden.

Als we weer buiten staan, draai ik de buggy de hoek om richting zebrapad. Langzaam loop ik naar huis.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelol
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avatar

pen icon

Ilias Zwabberdam

In elk land een buitenlander

VANDAAG, 02:22

Ben ik een Marokkaanse Nederlander, of ben ik een Nederlandse Marokkaan, of ben ik toch gewoon een Marokkaan of Nederlander. Dit is een probleem waarmee, met mij, nog vele anderen zitten. En dan heb ik het niet alleen over de mensen met een Marokkaanse achtergrond. Ik heb het over alle mensen met een niet-westerse achtergrond.

Hier in Nederland, worden wij als buitenlander gezien. Ondanks dat we hier geboren zijn, beschouwen sommige mensen ons nog steeds als gast. Af en toe ervaar ik zelf een andere benadering als de Nederlandse jongens met wie ik omga. Het is niet dat ik zware discriminatie ervaar, maar het zit in de kleine dingetjes die onder het mom van zogenaamde grapjes zit. Denk maar aan het veelgemaakte grapje wanneer één van mijn vrienden iets kwijt is en lachend zegt of ik het niet in mijn binnenzak heb zitten. Een erg typerend “grapje”. Toch geeft het mij een gevoel dat ik twee nul achter sta in de samenleving.

Ik ben niet de enige die dit ervaart. Maar wat ik erg mooi vind om te zien, is hoe sommigen er hun kracht uit weten te halen. Het wordt een bepaalde motivatie om aan je bewijsdrang toe te geven. Kijk: wij kunnen dit minstens zo goed, zo niet beter. Het wakkert ook bij mij een vuurtje aan diep van binnen om een stapje extra te zetten. Om mijzelf, en alle anderen, te bewijzen dat ik het kan - ongeacht mijn etniciteit of de achterstand die ik in gedachte heb.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

7 JAN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c598ecdeb9827d6db6d70e2714429a4641670f50_avataruser_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avatar

+100


pen icon

Daniel Joe Heemskerk

Tentamensurveillant

GISTEREN

Ze ruikt naar een mix van toiletverfrisser en pepermunt en ziet eruit alsof ze Ria, Sjaan, Hennie of een andere cliché bejaardennaam heeft. Zo iemand die twintig jaar geleden een lekker kortpittig paars kapsel en een onderrug tattoo zou rocken.

Ria/Sjaan/Hennie is boos. Ze kijkt alsof ze een citroen heeft ingeslikt, zegt dat ik moet opschieten als ik mijn schoolpasje pak en zit met haar armen over elkaar achter het bureau te wachten tot ze ein-de-lijk naar huis mag, en dit verschrikkelijke tentamen voorbij is. Die instelling deel ik in ieder geval met haar.

Ik wip nerveus heen-en-weer op mijn ongelijke, harde stoel, terwijl mijn vooroordelen over mijn medestudenten alleen maar bewezen worden. Links druppelen de eeuwige studenten binnen. Die kan je herkennen aan het feit dat ze alleen maar een pen, schoolpasje en ID-kaart bij zich hebben. Aan de andere kant zitten de strijders. Zij zitten al tien minuten klaar. Op hun tafel ligt hun schoolpasje, een ID-kaart, een pen, een extra pen voor het geval de eerste pen er halverwege het tentamen mee ophoudt, een tweede extra pen, want ‘je weet maar nooit’ en een flesje water. Sommigen hebben zelfs de gegevens op het antwoordformulier al ingevuld.

'Stilte alsjeblieft!', blaft Ria/Sjaan/Hennie recht in mijn oor, en ik word een beetje misselijk van haar parfum. De geur geeft mij flashbacks naar de keer dat ik in Amsterdam de HEMA binnenliep omdat ik ontzettend nodig moest plassen, en er een klein, grijs vrouwtje in plat Amsterdams verkondigde dat het ‘sjo gesjellig’ was hier. Die geur die uit het wc-hokje kwam, is precies de geur die zich nu mijn neusgaten inboort.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eduard Sarens

Spatie in mijn dooie tuin

GISTEREN

Mijn dooie tuin vanaf staand op een stoel bekeken.
Als of het half om half gehakt is.
De ene kant is dood, de andere kant is spatie.
Ik kijk de gehele tijd zonder te knipperen.

Mijn dooie tuin in, mijn dooie tuin spatie in de tuin.
Ik kijk erin, het lijkt de periode wel in mijn dooie tuin.
De tijd dat het echt dood is, wat het al echt was.
Het lijkt wel de rol wc-papier te zijn in mijn dooie tuin.

Kijkend van een nacht slecht geslapen te hebben.
Terwijl het al donker is, terwijl ik dit in het licht schrijf.
Half om half slapen, slaap in mijn spatie, slaap in mijn dooie tuin.
Het lijkt wel als of ik aan de pure koffie verslaafd ben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

G.G.M. van Rooy

Hockey spiritueel?

GISTEREN

Spiritualiteit, wat is het eigenlijk en vooral waar zoeken we het?

Heeft spiritualiteit iets te maken met de zin van het leven, betekenis geven aan je leven, balans vinden, een zoektocht naar jezelf? Is het bewustwording, zen, zijn, je ziel, de geest? En wat is dat 'zelf' dan wel? En hoe doe je dat: 'je leven bezielen' en kan dat überhaupt?

Als ik social media open, vliegen de uitnodigingen van spirituele workshops me om de oren. Het lijkt wel of we met z'n allen massaal inhoud aan ons leven willen geven en willen ontwaken. Komt het soms tot een soort van geestelijke-geboorte-dimensie, oftewel de GGD, nieuwe stijl?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Whitney Telgt

Likeability of7

Dirty Thirty

GISTEREN

En dan besef je dat je over een paar dagen alweer 31 jaar bent! 30 jaar is zo voorbij gevlogen...

Ik weet nog vorig jaar rond deze tijd zat ik te janken. Bijna 30, geen man, geen kids oftewel geen huisje, boompje, beestje. Schande eigenlijk hè, want dat 'moet' je volgens de maatschappij al wel hebben op je dertigste. En iedereen die het dan ook nog gaat benoemen, bijna dirty thirty, dat moet je zeker groots vieren hoor!

Nou ik vond het genoeg om met vrienden ergens een drankje te gaan doen met unicorn ballonnen en taart. Maar nu 362 dagen later denk ik: 'Wat was er zo speciaal aan die dirty thirty dan?' Ik kreeg alleen maar méér druk dat ik van alles MOEST omdat ik anders een 'mislukkeling' was of anders dan de 'normale' dertigers. Natuurlijk had ik dingen anders gewild, maar die meneer daarboven heeft het voor het zeggen. Of wie weet moet mijn man nog geboren worden? Who knows!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_35bbcbe4575ece21ac883055e1a9db8f64d4935c_avataruser_7734e09ce65167fb92c2334b972f717b8c296c59_avataruser_27a453b43933fc8e62a3bc0946caa94023693d0b_avatar

+8


pen icon

Gertie Boleij

Likeability of6

Toevallige ontmoeting in de trein

GISTEREN

Genesteld zit ik in de trein, koffie, krant en e-boek. Ik zit hier de komende anderhalf uur en heb zin om lekker rustig te lezen. Ik kijk rond en zie hier en daar reizigers zitten met schijnbaar hetzelfde voornemen als ik. Ieder in een eigen cocon.

De rust wordt ineens verstoord. De klapdeur gaat open, een vrouw loopt al speurend door de trein op zoek naar een plaats. Ze herkent een van de reizigers, een vrouw van dezelfde leeftijd. Een voorzichtige begroeting volgt. Geen vriendinnen die afgesproken hebben voor een dagje uit. Nee, uit alles blijkt dat het een toevallig weerzien is.

Het gesprek dat volgt, kan ik niet buiten sluiten. De dames spreken zo luid dat ik er niet aan kan ontsnappen. Ik hoop stilletjes dat een van de vrouwen in het eerste station, Arnhem, uitstapt. Al gauw blijkt dat ze allebei naar Amsterdam gaan, net als ik.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f7c43f810d44bf5e6ee9141a6cebff8265929d34_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_b9c789a3eb2f931f91ccbf760f2a21b6aa04fc49_avatar

pen icon

Arthur Ottenhof

Likeability of6

Mobiliteitsdrang

19 FEB 2019

Een week geleden werd duidelijk dat de NS in 2040 tussen de negen grootste steden elke tien minuten een trein wil laten rijden. De gedachte daar achter is dat de treinreiziger straks niet meer hoeft te kijken wanneer zijn of haar trein gaat. Dit klinkt mij als 22-jarige zonder rijbewijs als muziek in de oren. Ik wacht namelijk nog steeds op het moment dat alle uithoeken van Nederland met het openbaar vervoer te bereiken zijn.

Dat komt voort uit een soort mix van onbewezen angst voor autorijden en de nieuwsgierigheid naar mobiliteit. Ik heb een oom die op zijn zestigste geen rijbewijs heeft, maar wel overal komt. De sociale aspecten overwinnen de mobiele; doordat hij genoeg mensen kent die niet vies zijn van een paar kilometers komt hij overal in Nederland.

Het is dubbelop gezegd niet dringend nodig voor mij om in een auto te gaan rijden. Mensen hebben genoeg kritiek op de spoorwegen, vaak onterecht. In veel landen is de infrastructuur niet zo goed geregeld als in ons land. Het zegt alles over de innovatie en de nieuwsgierigheid van de Nederlandse bedenkers.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_6fe560573721ad8864957152441ccad4b1938ba5_avataruser_7c27f4839648870ac9d6502254d06d6c6ef5e0be_avataruser_91031496035f3985bfa3e671db3c7edadf9bf45c_avatar

+2


pen icon

Lida Bosman

Kwetsende scheldwoorden

18 FEB 2019

Ik ben een facebook gebruiker die soms reageert op personen die op grievende /beledigende wijze hun ongenoegen uiten . Mensen die vloekend met een opgeheven vinger achter het stuur in een file zitten. Het lijkt alsof verzuring en ontevredenheid alleen maar toenemen. Het gekanker op de politiek en afreageren op kwetsbare groepen (zoals vluchtelingen) zijn hier een voorbeeld van. Men schroomt niet elkaar verrot te schelden en iedereen kan anoniem blijven achter het beeldscherm. Meestal haal ik mijn schouders op en reageer niet. Ik voel mij niet geroepen om "volwassen mensen"op hun vingers te tikken.Na een lange periode als hulpverlener in de verslavingszorg heb ik geleerd niet te snel te oordelen en weet dat achter elke scheldpartij een mens schuilgaat met een eigen verhaal en verleden. Als je dat verhaal kent ga je vanzelf anders naar de persoon kijken. Maar een ding kan ik niet laten. En dat is reageren als mensen elkaar voor achterlijke mongool uitmaken. Ik heb een bloedhekel aan dat scheldwoord. Het maakt mij boos en verdrietig als ik dit weer eens tegenkom op sociaal media. Mijn neef (halverwege de twintig)heeft het syndroom van down. Vroeger ook wel een mongool genoemd. Hij is een van de meest liefdevolle personen die op deze aardbol rondlopen. Zachtaardige mensen zoals hij kunnen zichzelf niet verdedigen. Als hij wordt uitgescholden zal hij dan ook niets terugzeggen. Hij kan zich moeilijk verstaanbaar maken maar is wel vaardig met zijn computer. In het dorp waar ik opgroeide werden kinderen zoals hij vaak weggestopt en thuis gehouden. Men schaamde zich en wilde hen beschermen. Soms werden ze nageroepen op straat en bespot door de buurtkinderen. De term mongool is inmiddels al lang achterhaald. Er wordt over het algemeen met veel meer respect gesproken over de groep mensen met een geestelijke beperking ...Behalve door die "kleine"groep mensen die dit hardnekkig als scheldwoord blijven gebruiken. Mijn voorstel is dit niet meer te doen ...dan maar die vinger omhoog in t verkeer of beter nog iets aardigs tegen elkaar zeggen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ilonka Hoff

Dokterswachtkamer

18 FEB 2019

Ik heb een afspraak bij de huisarts voor een bevolkingsonderzoek wat volgens mij geen enkele vrouw leuk vindt maar wat wel een goed doel dient en waarvan ik dan ook dankbaar gebruik maak. Je weet tenslotte nooit…
Wanneer ik in de wachtkamer zit komt er een jonge moeder met haar zoontje binnen. Ik schat het ventje op een jaar of 5. Sportschoenen, spijkerbroek, blond koppie en een brilletje.
“Mag ik mijn schoenen uit mama?” “Nee die hou je aan en loop door” is haar reactie terwijl zij hem in zijn nek verder naar binnen duwt.
Ze neemt plaats, telefoon in haar hand en heeft vervolgens alleen nog maar aandacht daar voor.
Het jochie speelt met een soort verkeersbord wat aan de muur hangt en lacht wanneer de treintjes ondersteboven hangen. “Kijk mama, grappig hè ze vallen er niet uit maar ze hangen wel op hun kop”. Moeders reageert niet, verdiept als zij is in haar telefoon.
Het knulletje speelt met een ander iets, poppetjes waarmee je hoofd, middenlijf en benen kan combineren en heeft de grootste pret. “Ik heb een meisje met oranje haar en een gestreepte trui en spijkerbroek gemaakt mama, leuk hè mama? Mama…?”
Mama kijkt op noch om en ineens vraag ik mij af of ik vroeger in de tijd dat mijn eigen jongens nog klein waren en er nog geen sprake van mobiele telefoons waren, ook zo zou zijn geweest. Zou ik me zo hebben kunnen verliezen in social media terwijl ik met mijn kind in de wachtkamer van een dokter zou zitten? Zou ik nul aandacht voor hem hebben gehad terwijl hij zo lief aan het spelen was?
Ik kan het me nauwelijks voorstellen want ik was en ben nog steeds stapelgek op die twee inmiddels jonge mannen en luister graag naar hun verhalen. Geniet wanneer zij er zijn.
Maar, eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ik nu wel behoorlijk bezig kan zijn met mijn telefoon. Facebook, whatsapp, spelletjes, etc.
Ik word binnen geroepen en het onderzoek vindt plaats. Beetje jammer dat deze vrouwelijke arts in opleiding de eendenbek niet voorverwarmd want zij zou toch moeten weten dat het onderzoek op zich al vervelend genoeg is, zonder dat je een stuk koud staal aan den lijve moet ondervinden.
Ik denk dat ik het maar eens op social media zet…wellicht dat er moeders zijn die zich hierin herken

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Dirkje Stiphout

On Fire

Een onzichtbare eetstoornis met maatje 38

17 FEB 2019

'Huh, je bent toch helemaal niet graatmager? Je hebt niet eens ondergewicht. Dan valt het allemaal toch wel mee? Je eet weer, dus het gaat toch beter?'
Was het maar zo simpel. 14 jaar was ik, toen ik een eetstoornis ontwikkelde.

Je scrolt door Instagram, ziet vrouwen zoals Kylie Jenner en Anna Nooshin. Het ideaalbeeld. Precies zó wilde ik er ook uitzien. Het begon allemaal vrij onschuldig, met een fitnessabonnement en een wekelijkse afspraak bij de diëtiste. Binnen acht weken verloor ik acht kilo.

Ik zag er nog steeds niet uit zoals ik wilde. Ik had brede heupen, bovenbenen en schouders. Mijn bouw, een ‘cadeautje’ van mijn moeder. Het duurde mij allemaal te lang. In mijn eentje ging ik steeds verder met afvallen. Ik zat niet lekker in mijn vel en dacht dat alleen een lichaam als Kylie Jenner mij gelukkig zou maken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_b791dcb048c4108fd66db2d5efd5bc880d8867c8_avataruser_f18d523ebe32387d1663aef97aa39e55ff3d2d77_avatar

+53


pen icon

Peter Roozendaal

Jezus gespot in Siberië

17 FEB 2019

Vorige week zag ik een documentaire over een groepering in Siberië. De leider van de gemeenschap werd beschouwd als de wedergekomen Jezus Christus. Al honderd keer vertoond, allemaal nonsens natuurlijk. Wel kon men onder die gemeenschap van 10.000 gelovigen een opvallend positieve energie bespeuren. Wel tricky, want velen zagen hier in een bewijs dat Jezus werkelijk was teruggekomen.

Nu heb ik persoonlijk al meermaals dezelfde positieve energie mogen beleven. In Taize, toen Roger nog leefde, maar vooral in India. Er zijn daar tal van heiligen bij wie het opvallend goed toeven is. Als je je daar tussen de menigte begeeft, verdrink je bijna in de positieve energie. Al die mensen om je heen die er zo stralend uit zien. Allemaal door de energie van de verlichte meester, krijg je dan te horen.

Onwijs als ik was in die tijd, ging ik helemaal op in die energie. In 1975 was dat bij Sathya Sai Baba en in 1981 bij Moeder Amma. Later bij Rajneesh oftewel Osho, al kreeg ik nooit de indruk dat die verlicht was. Bij zijn volgelingen, neo sanyassins genaamd, leek het of de hemel op aarde was nedergedaald. Mensen werkten met blijde gezichten 7 dagen in de week van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en gingen dan naar de disco. Gedachten over de ander oplichten of bedriegen leken onbekend, maar toch deden we aan zwartrijden en brachten de Sannyassins elkaar fikse kosten in rekening.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Cale columns

Likeability of6

Paulus PietsTalpa: Ho''o'winte' : B''''', F'isjes

17 FEB 2019

Ik vraag u af of u dat ook heeft. Dat je vindt dat John de Mol groot gelijk heeft als ie Paulusma aan de dijk zet. De officiële reden was dat Talpa zich oriënteert op een andere weervoorziening, maar omdat Piets weersverwachtingen steeds vaker lijken mede mogelijk te worden gemaakt door Sonnema, ligt dát meer voor de hand. De weersverwachtingen werden allengs voorspellingen. En die zijn onbetrouwbaar, want het weer trekt zich niets aan van voorspellingen. De voorspelde horrorwinter zou eind januari intreden en rond Valentijnsdag zijn dieptepunt bereiken. Gevolg was dat half Nederland op 14 februari in korte broek in een geur van zonnebrandcrème aan de snert met klapstuk zat.

Meewarig zeggen velen dat ze hem zullen missen. Zoals destijds ook met Jan Pelleboer. De weerman die het weer een cijfer gaf, alsof hij een Banga-lijstje invulde. Of Erwin Kroll. Die de ‘R‘ niet kon zeggen, net zoals de piraat in het kraaiennest bij Asterix. Morgen werd mo’gen en de dag erna ove’mo’gen. Het wee’ met E ‘win K’ol: Mo’gen ve’wacht ik een ‘egenachtige dag, dus pa’aplu mee, tenzij u natuu’lijk achte’ het ‘aam gaat zitten. Maa’ te’’aswee’ wo’dt het niet. Neehee, B’ ’ ’ ’ ’ ’, f’isjes!

Als het er niet meer is, willen we het terug. De gulden, de HBS, Mulo, het tuinpad van mijn vader, de provo’s en kabouters, de schillenboer. Het huis is er nog, ja dat wel, maar nieuwe namen bij onze bel. File op de A1 door een geschaarde paard en wagen. Aan beide zijden, want ook kijkers naar de andere weghelft. Pim Fortuyn, Ard en Keessie, Mies Bouwman, de VOC, Loeki de Leeuw. Allemaal leuk en jammer dat het er niet meer is. We willen het terug.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Frank Jansen

Likeability of5

Paardenkracht

15 FEB 2019

Lang geleden, toen er nog geen auto’s bestonden, was paard-en-wagen een gebruikelijk vervoermiddel. Met de opkomst van de auto verdween het paard stapsgewijs bijna volledig uit het straatbeeld, behalve op Prinsjesdag, dan rijden onze koning en koningin in de Gouden Koets naar de Ridderzaal getrokken door een achttal paarden.

Het vermogen van een auto kan in kilowatt (kW) of in paardenkracht (pk) worden uitgedrukt en vooral die paardenkrachten prikkelen mijn fantasie. Soms als ik een auto zie rijden, denk ik: ,,Hoeveel paardenkracht heeft deze auto?'' Oftewel: ,,Hoeveel paarden trekken dit karretje voort?''

In de Tarantino film the Hateful Eight is de stoere Six-Horse Judy de “chauffeur” van een zesspan paarden, wat haar al een behoorlijke status geeft. Laten we dat eens vergelijken met het ons omringende wagenpark. Het lieve gemotoriseerde boodschappenwagentje, de Suzuki Alto, heeft een vermogen van 43 kW oftewel 58 pk. Dus als omaatje een kaartje voor onze verjaardag naar het postkantoor brengt of naar de winkel gaat om een pak koekjes te halen voor bij de thee mocht één van haar geliefde kleinkinderen vanmiddag op bezoek komen, dan scheurt ze dus eigenlijk gewoon met 58 paarden voor haar koektrommel gespannen door de stad. Maakt dat niet net iets meer indruk dan die hele Gouden Koets?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Monique Louis

Het Peuterbureau

15 FEB 2019

De man tegenover hen aan tafel, lacht. ,,Dag jochie'', zegt hij schor. Ze buigt haar hoofd over haar zoontje dat op haar schoot zit, kijkt vluchtig naar zijn smoeltje hoe de vlag erbij staat: Ja hoor, hij grijnst terug naar de man. Ze wrijft hem zacht over zijn haren en spreekt hem bemoedigend toe.

Zoon krijgt straks twee venijnige prikken, waar uiteraard alleen zij weet van heeft. Het voelt als verraad, alsof ze in het complot zit met de arts. Zojuist is ze aangeschoven aan deze tafel, in afwachting van de afspraak bij de arts op het consultatiebureau. De tafel bestaat uit acht kleinere tafels. In twee rijen van vier zijn ze tegen elkaar gezet. Op iedere tafel ligt een aankleedkussen.

De man tegenover hen geeft zijn kind de fles. Hij heeft een tattoo op zijn rechter bovenarm. Ze durft er niet uitgebreid naar te kijken. De man kijkt hen nogmaals lachend aan. Hij heeft een beugel en een tattoo. Ondertussen begint zoon aan zijn ’relaas’. Hij praat vol overtuiging, maar geheel onverstaanbaar en gebruikt beide handjes om een en ander te illustreren. Het heeft wel iets weg van een nog onbekende Slavische taal, peinst ze boven zijn hoofd.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Robert Beernink

Ontlijnen

15 FEB 2019

Het is zo ingeburgerd dat je het pas door hebt als het niet gebeurt. Voorwaarde is dat je het zelf ook moet laten. Wat ik bedoel?

Verplaats je in de volgende situaties. Jonge vrouw met rugzak wurmt zich door de deur van volle sprinter en leunt verveeld kijkend tegen een steunstang. Man komt de wachtkamer van huisarts binnen en vindt de laatste beschikbare stoel tussen een borrelende stoma en twee bacillen rond niezende peuters op schoot van hun naar sigarettenrook riekende moeder. Jij komt snackbar binnen, bestelt drie broodjes kroket en gaat zitten; er is nog acht patat voor je.

Wat gebeurt vervolgens in deze drie omstandigheden? Wat is het meest aannemelijk? Als je kuddematig meegaat in de grootste epidemie van ons tijdsgewricht, kom je er niet achter. Maar ik kan je ongezien op een briefje geven dat zowel de railrunner, de wachtkamenier en jijzelf in de telefoon duiken om virtueel te verdwijnen uit de massa. Om te voorkomen dat je met een willekeurige ander moet communiceren, zoek je naarstig contact met een jouw bekend ander medium. En als niemand jou appt, dan doe je het zelf maar. ‘Moet staan.’ ‘Wat mankeer ik ook weer?’ ‘Met mosterd?’ Dat niveau.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Railrunner

15 FEB 2019

Als een bezetene sprint ik de hoge, brede trap op, richting Centraal Station Utrecht. Met mijn rugzak op een schouder zigzag ik tussen de mensen door om mijn zoon van vijf, bij te houden. Onder het rennen brul ik zijn naam. Hier en daar zie ik een spottende blik. Ik ben blij dat ik mijn gympen aan heb. Dankzij die gympen lukt het me de afstand tussen ons zo klein te houden, dat ik nog net een glimp van hem blijf zien, tussen het drentelende publiek.

We naderen de grote stationshal. Ik ren nog steeds. Zoon ook. Mijn bezorgde razernij geeft me net voldoende energie om hem uiteindelijk in zijn nekvel te kunnen grijpen. ,,Hier jij!'' Hij schatert het uit, argeloos, zich niet bewust van mijn wanhoop. Ik hijg in zijn oor dat we direct de tram richting huis nemen als hij nu niet blijft staan. Hij kijkt me lachend aan, rukt zich los en gaat er opnieuw vandoor. Wéér zet ik het op een lopen. Dit slopende vervolg van zijn kat- en-muisspel voert ons regelrecht naar de drukte van het winkelcentrum Hoog Catharijne.

Uiteindelijk weet ik hem bij zijn arm te grijpen. Ben compleet buiten adem, mijn hart bonkt in mijn keel. ,,En nu ga je mee!'', weet ik nog uit te brengen. Opeens voor rede vatbaar loopt hij rustig naast me naar de kaartjesautomaat. Als ik met trillende handen zijn railrunnerskaartje uit het apparaat haal, blijft hij keurig bij me staan. ,,Perron 4 is die kant op, Maarten.'' Mijn stem klinkt wat schril. ,,O ja'', zegt hij welwillend. Weer zet hij het op een lopen, maar nu in de goede richting.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Likeability of5

Het vergeten volk 3

14 FEB 2019

Na de eerste twee columns over Palestina en de Palestijnen, vandaag nummer 3 en hiervoor is zo maar een ‘gewone’ dag genomen uit het leven van de Palestijnen, een doorsnee van het leven in Palestina. Dagen als er zovele zijn.

Zo maar een dag.
Op dinsdag 12 februari jl. is een groep illegale fanatieke kolonisten het huis van de Palestijn Emad Eqneibi in de oude stad van Hebron binnengevallen. Ze bevolen hem om zijn eigendom te verlaten, zodat ze illegaal de woning konden innemen en als hij niet zou vertrekken, zouden ze hem en zijn familie gewoon vermoorden.

Naast het feit dat illegale kolonisten op Palestijns grondgebied rondstruinen, Palestijnen bedreigen en proberen persoonlijke eigendommen - als een huis of voertuigen of grondgebied - te confisqueren, gebeurt het bijna dagelijks dat de soldaten van de bezettende macht van Palestina, Palestijns grondgebied binnenvallen om een Palestijns huis te vernietigen. Zo ook woensdag 13 februari jl. toen de soldaten de woning van Mohammad Mousa Zreina in Beit Jala binnenvielen en met de grond gelijk maakten, omdat het gebied te dicht zou grenzen aan de illegale annexatie muur.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_c58b15eaa4e424278b8aaf022807d10e3987d59b_avatar

pen icon

Micha

Lief of Liefde

14 FEB 2019

Elke Valentijnsdag kijken ik en mijn vrouw met teleurstelling om ons heen, naar hoe de wereld met deze dag omgaat. Mannen kopen het “sociaal verplichte” bosje bloemen. En vrouwen doen alsof ze verrast zijn. Vandaar dat veel mensen ook zeggen: doe niet aan deze commercieel onzin.

Ik vraag ook vaak aan mensen: wanneer ben je over gegaan van verliefd zijn op je partner naar hem/haar liefhebben? Toen je elkaar net leerde kennen, kocht je zomaar bloemen voor haar. En als je wist dat je vriendje onderweg was, deed je extra je best om je van je beste kant te laten zien en dat hij niks te klagen had.

De hedendaagse relaties hoor ik zo vaak “hé schat, kun je drinken voor me pakken” zeggen, met als antwoord “wat is er mis met je benen, pak het zelf”. Waar is de liefde naartoe? Waarom moet het Valentijnsdag zijn om bloemen te kopen voor je vrouw? Waarom moet het Valentijnsdag zijn om je best te doen voor je man?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?