Lezerscolumn

pen icon

Dave Binkhorst

Liefde is altijd door je moeder geschreven

16 JAN 2020

Het is maandagmorgen. Mijn moeder en ik zitten aan de ontbijttafel. Ik moet straks weer naar school een leraar voor de gek houden en zij gaat alle dingen doen die we thuis onterecht van haar verwachten. Het mooiste aan een moeder is dat haar liefde onvoorwaardelijk is. Ze is de dokter als je ziek bent. Ze is het gratis advies als je het echt even niet meer weet.

Ze is de vrouw die vroeger toen ze mijn leeftijd had een studie deed waar ze nooit wat mee gedaan heeft. Een studie is iets waar je 4 jaar je best voor doet en voor je kind je hele leven.
Ze is de vrouw die er voor je is, ook als je dat op dat moment niet verdiend. Ze is diegene die je als eerste een berichtje stuurt als je ergens veilig bent aangekomen.

En misschien zegt je moeder het ook te vaak. Ik hou van je. Ik ben trots op je. Ik hou van je. Ik ben trots op je. En ik hou van je. Het is iedereen zijn of haar moeder’s schijf van vijf. Zo ben ik ook opgevoed. Van de lieve woorden die mijn moeder elke dag tegen mij zei, kan ik een liefdevol leven leiden.

Terwijl ik op mijn school hoor te zijn, spreek ik af met een vriend. Zijn moeder is vorig jaar overleden. Het is niet juist dat we nu niet op school zijn, maar wat is er juist in een wereld waar moeders zo vroeg sterven. We gaan samen naar de begraafplaats.

‘’Ik wil eigenlijk helemaal niet naar de begraafplaats.’’ Zeg ik tegen mijn vriend.

‘’Nee, wie wilt dat wel.’’

‘’Jij.’’

‘’Ja, mijn moeder zou dat andersom ook doen. Weetje vroeger werd ik gek als mijn moeder zo bezorgd was altijd. Kom je wel op tijd thuis, denk je aan je huiswerk en niet teveel drinken hè.’’

‘’Ja, ik ken het.’’

‘’Ja en weetje ik mis het nu ontzettend. Koester haar overbezorgdheid. Koester haar eten, ook als ze iets maakt wat niet te vreten is. Weetje als ik echt iets had gedaan wat niet kon dan werd mijn moeder nooit boos maar dan zweeg ze. Dat is toch liefde? Iemand zijn vleugels er niet af halen, maar ze laten zitten.’’

‘’Ja, dat is liefde.’’

Eenmaal aangekomen bij het graf van zijn moeder begint mijn vriend tegen haar te praten.

"Mam, vandaag ben ik weer niet naar school gegaan. Ik denk dat ze geen eens meer weten of ik daar nog wel op school zit. Ook heb ik gisteren de nieuwe vrouw van pa uitgescholden en ben ik begonnen met blowen. Ik ben op dit moment geen goed mens en dat spijt me.’’

Het graf zwijgt en dat is eigenlijk alles wat hij wilde horen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Robert Beernink

Dwaalnataal

27 FEB 2020

Overvolle kinderafdelingen van de regionale ziekenhuizen nopen steeds vaker tot het verplaatsen van bevallingen. Met gevolgen!
Een ervaringsdeskundige: ‘Mijn vrouw had weeën, we meldden ons bij het ziekenhuis hier in de stad en kregen te horen dat ze vol waren. We moesten naar Enschede, waardoor onze zoon zijn leven lang te boek staat als geboren in 053. Dat wil je als ras-Almeloër toch niet! Bovendien ben ik bang voor de geestelijke implicaties: je raakt je roots kwijt, bent geopolitiek vervreemd.’
‘Argument dus voor de vorming van één Twentestad?’
‘Dat is nog erger, tenzij ze weer Sportclub Enschede gaan heten!’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c4dd0cb7582b72fbfbee52013e23df825408383f_avataruser_fc82568425094b2c9862ed6360ac6783eeb31739_avataruser_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avatar

+100


pen icon

Jan Willem Kroon

Likeability of5

Mijn laatste vakantie

27 FEB 2020

Lanzarote, een Canarische eiland, 25 graden Celsius. Mijn vrouw en ik zitten in de zon in een mooi appartementencomplex. Het is een enclave tussen vulkaanrots en een bruisende zee. In het midden van het vierkante gebouw is een zwembad. Tegenover ons zijn de hele dag twee kleine meisjes aan het spelen. In het ene appartement slapen ze met hun pappa en mamma. Daarnaast slapen opa en oma. Ik schrijf het express in deze volgorde, omdat vooral opa de hele dag met de meisjes aan het bellenblazen, grapjes maken en ballen, is. Oma zit in het donker aan een tafeltje, rookt veel en heeft soms haar hoofd in haar handen. Als ze opstaat, loopt ze erg moeilijk. Het vrolijke van opa steekt schril af tegen het donkere van oma.
Ik bekijk dit, zittend in mijn zwembroek in de zon, biertje op het tafeltje, wat olijven voor de ergste trek en denk aan mezelf. Ik heb uitgezaaide kanker, maar goed onder controle. Maar dat kan morgen ook over zijn. Wat zou die oma mankeren? Is het haar laatste vakantie? Hoe zou dat voelen? Ik probeer het me in te denken, maar het lukt me niet.
Op een dag gaan opa en oma naar huis. De meisjes blijven en worden door mama en papa gedragen om oma en opa uit te zwaaien. Even later komen de meisjes huilend terug. Het kleinste meisje wurmt zich uit papa’s handen en klimt met de grootste inspanning brullend de trap op. Iets wat ze eigenlijk nog niet kan. Ze rent naar de plek waar opa, en ook oma, al lang niet meer zijn.
Nu krijg ik toch een beetje het gevoel van een laatste vakantie. Opeens kan ik het ook van mezelf voorstellen en zie mijn huilende kleinkinderen voor me. Even krijg ik een angstige siddering door mijn lichaam en komt de somberheid over me. Gelukkig laat de wind de palmbladen ritselen, ik kijker naar, neem een slok bruisend bier en het brengt me weer in het heerlijke NU.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Leerdynamiek

Ruzie maken

27 FEB 2020

Ruzie maken

Ken je dat? In je hoofd een enorme ruzie, terwijl er in werkelijkheid niks aan de hand is? Merken dat je gedachtes in je hoofd hebt spoken die niet alleen onredelijk zijn, maar ook onhaalbaar?
Gelukkig…want als jij dat ook hebt, ben ik blijkbaar heel normaal.

Ik sprak hier laatst over met een collega. Ben jij ook weleens ruzie aan het maken in je hoofd, zonder dat dit steek houdt? Een volmondig ‘ja’ volgde. En pfoeh, wat was dat een opluchting. Ik doe dat namelijk. Ruzie maken. In mijn hoofd. Want écht ruzie maken, met het gooien van borden, dichtslaande deuren, gekrijs, verwijten over en weer, dat doe ik natuurlijk niet. Het idee alleen al. Stel nu dat de ander wegloopt en me nooit meer wil zien? Stel nu dat ik dingen zeg die voor altijd tussen ons in zullen blijven staan? Wat nu als…er een had ik maar van komt?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Cale columns

Likeability of6

Vogelgriepprik

26 FEB 2020

Dat vraag ik u af. Of je ook het idee hebt dat de eerste symptomen van het Corona virus zijn dat er symptomen zijn van oudere dierenvirussen, bijvoorbeeld MKZ, vogelgriep en Q-koorts? Het Nederlandse zoogdier mens, bibberend als een bang musje, met opgetrokken knietjes en een kussentje tegen zich aangedrukt, alsof het een vogelgriepje heeft. Vraagtekens (query) en Q-koortsachtig zich afvragend hoeveel slachtoffers het virus vandaag heeft gemaakt. Het nieuws volgend, nagelbijtend, of het stopt bij de grens? Bezwerend en bang bijten op de knokkels van je hand. Ja, dan doen vanzelf je Mond en Klauw Zeer!

Zoals alle pandemieën vertoont dit virus hetzelfde gedrag: het kijkt niet op plaatsnaambordjes of het hier gewenst is of niet, trekt zich net als de Spaanse–, Mexicaanse- en Hongkonggriep niets aan van landsgrenzen. Verspreid zich gewoon. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En alles wat kan, zal ook, te zijner tijd gebeuren.

Dus de vraag is niet òf het virus ook hier komt, maar wanneer. En wat er dan volgt? Een beweging als de witte hesjes? Nieuwe nozems? Provo’s? Een occupy beweging? Zal een populist gaan roepen ‘Zie je nou, dat komt ervan als je de grenzen niet dicht houdt!’ Of zou een Wilders, die normaal gesproken al geen blad voor de mond neemt, laat staan een mondkapje, ook dit aangrijpen voor zijn partij? ‘Die islamitische vrouwen weten hier meer van, die liepen niet voor niets uit voorzorg al met bedekkende kleding’. ‘Tijd voor een mondvoddentaks!’ En ‘Rutte, dit is het logische gevolg als je boeren en hun varkens pest!’ ‘Keihard aanpakken dat virus, hogere straffen voor het verspreiden ervan en meer witte jassen op straat, aan het verpleegbed en aan de kapstok!’ Absurde retoriek.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Carolien Beaujean

Likeability of6

Drollen vangen

26 FEB 2020

De haren van mijn hond gaan fel overeind. Direct naast de omheining waar ze elke dag wordt uitgelaten, staat vandaag een machine. De jongen achter het stuur klimt uit de cabine en belandt met een theatrale plof op de grond. Gegrom gaat over in luid geblaf. “Wat is er” roept hij sussend naar mijn hond toe en leunt over de poort in een poging haar te aaien.

Dan loopt hij met grote passen mijn kant op. “Zal ik haar aanlijnen” vraag ik. Hij schudt zijn hoofd. “Ik ga zo met de wagen naar binnen, maar ik heb geen haast.” Ik knik en kijk weer naar mijn hond, die de vreemdeling nog steeds in de gaten houdt. Door zijn lompe schoenen en zijn felgele werk jas is hij ook wel nadrukkelijk aanwezig in het anders zo rustige veldje. Zijn harde stem werkt daar nog eens aan mee. “Enig idee hoeveel de wagen weegt mevrouw”vraagt hij. Ik ben altijd heel slecht in dit soort vragen. Ik denk aan mijn eigen autootje van 675 kilo en doe dat keer tien. Hij begint hartelijk te lachen. “Dat komt niet eens in de buurt” zegt hij en met zijn handen in de zij kijkt hij trots naar het gevaarte, alsof het een gloednieuwe Porsche betreft.

“En hij kan echt alles” voegt hij er na een korte stilte aan toe. Ik moet heus niet denken dat dit een simpele drollenvanger is, want dat is slechts een klein onderdeel. Die wagen heeft hij overigens niet elke dag ter beschikking. De meeste dagen moet er worden geschoffeld in de gemeentelijke plantsoenen. “Dan moet ik mezelf echt oppeppen” vertrouwt hij me toe. “Dan zeg ik: Henry, even doorzetten, morgen heb je de wagen weer.” Dat zijn duidelijk de betere dagen. Nu alle bladeren min of meer weg zijn, is zijn werk ook een stuk overzichtelijker. “In de herfst toen alles nog vol lag heb ik mijn baas op een ochtend gebeld. ‘Ik zie geen drol’ zei ik en hij kon er gelukkig wel om lachen. Weet je, soms moet je even een lolletje maken, anders is elke dag ook maar hetzelfde.”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_213bb05db5ca3d8a6ea0b5f32aa782455b106a08_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Oscar van Schijndel

Likeability of5

Parate kennis

26 FEB 2020

Carnaval 2020. Een hier niet nader te noemen storm stortte veel wagenbouwers in de Ellen-de. Een hier niet nader te noemen ziekmaker beëindigde voortijdig het feest in Venetië. En ikzelf zag mijn treinreis van werk naar huis voortijdig beëindigd in de Oeteldonkse Statie, zonder alternatief in de vorm van Den Busch.

In Eindhoven was namelijk een stroomstoring waardoor het centrale station aldaar niet bereikbaar was. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat NS niet in staat was om treinvervangende bussen in te zetten. Tja, daar sta je dan, als wellicht de enige Twitterloze Nederlander, terwijl de rest van de mensen om me heen druk doende is met het regelen van taxi’s (wellicht via #treinlift op Twitter). De ouders, de buurman, een aardig familielid of misschien wel een parate kennis.

Ik mis de rechtstreekse 156 via Schijndel en Sint-Oedenrode. Een boemelbus die door alle dorpen gaat, maar uiteindelijk kom je er wel. En daarna mis ik de 158. Geen gemis, ik heb daar ooit eens een uur ingezeten voordat ik in Veghel was. De keuze valt op de 306. De snelbus naar Veghel die er een halfuur over doet. Ik ben niet de enige met die overweging. Er staan iets van zestig wachtenden voor me. Ik stap als een van de laatsten in en vertel de chauffeur dat de trein naar Eindhoven niet rijdt en daarom de bus zo vol is. “Oh, is dat het?”, antwoordt de chauffeur. Kennelijk is niemand eerder op het idee gekomen dit de chauffeur te vertellen. Een paar seconden later vertrekken we.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Karlijn

Likeability of6

Stop de influencer-infectie!

25 FEB 2020

"KNOLPOWER!", roept mijn zevenjarige pleegbroertje als ik mijn ouderlijk huis binnenloop. “Knolpower?” vraag ik mij hardop af. Afijn het blijkt de leus te zijn van Youtuber Enzo Knol. Bekend van zijn ‘vette gamevideo’s en vlogs’, aldus de zevenjarige.

Enzo Knol is een zogeheten influencer. Dat wil zeggen; iemand die via social media invloed uitoefent op het (koop)gedrag van een bepaalde doelgroep, bijvoorbeeld door een bedrijf of product aan te prijzen.

Het aantal influencers groeit. Er kan zelfs voorzichtig worden gesproken van een influencer-infectie, nu influencers zich als een heuse epidemie over de aardbol lijken te verspreiden. En het ziet ernaar uit dat er in de toekomst alleen maar meer geïnfecteerden bij zullen komen, daar onder andere uit Brits onderzoek blijkt dat 'influencen' een zeer gewild beroep is onder jongeren (en zelfs in de top drie van populairste beroepen staat!)

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_049239ee2b42cb457ef27011af33aaf5c54fc4c0_avataruser_1be81555fbb2009c7c1cf14d79e20848961abeba_avatar

pen icon

Judith Casant

Likeability of7

Toiletproblemen

25 FEB 2020

Wanneer men denkt aan toiletten in het openbaar vervoer is de eerste reactie altijd ‘vies’, ‘goor’ of ‘vol met ziektes waarvan zelfs onderzoekers het bestaan niet afwisten’. Ikzelf ben dan ook opgevoed met het idee dat je dat nooit of te nimmer moet doen, tenzij het echt niet anders kan. Dat punt breekt helaas voor iedereen een keer aan.

Ik zit rustig in de trein, half weg aan het dromen bij het dorre landschap waar Nederland nu rijk aan is, maar mijn blaas denkt daar anders over. Ik moet en wel nu meteen. Ik pak mijn rugzak op en begin aan de zogeheten walk of shame, want iedereen weet dat als je door een rijdende trein loopt met een tas in je hand, je dat niet doet om alvast te gaan staan bij de deuren die pas over twintig minuten open gaan. Je moet plassen, of erger, en iedereen is zich er bewust van. Op het moment dat ik me aan de achterkant van het treinstel bevind en op zoek ben naar het toilet, zie ik plots een bordje boven mij hangen met ‘WC’ en een grote pijl, de andere kant op. Dat hele eind, weer langs al die mensen, dus nog een keer lopen. Met een knalrood hoofd en piepende schoenen sluip ik naar de andere kant om daar een stinkend, klein en benauwd hokje aan te treffen. Mijn blaas loopt te drukken en ook al zegt mijn hoofd heel hard: ‘Doe het niet!’, het moet gebeuren. Ik trek de deur achter mij dicht, vergrendel het klemmende slot en trek in alle haast mijn broek omlaag. Eindelijk. Rust. Onder mij gaat plots een gat open en de treinrails brult een oorverdovend geluid. Ik spring de lucht in en trek daarbij mijn onderbroek weer omhoog, uit angst voor een leeuw die ineens mij van onder zou kunnen bespringen.

Wanneer ik weer half bijgekomen ben maakt de trein een zwaai naar rechts, smijt mij tegen de muur van de plakkerige cabine en laat de gehele deur open vliegen. Daar sta je dan, in je string, voor een oudere mevrouw met haar kleinzoon. Mijn hoofd zwelt rood aan, mijn knieën knikken, mijn tenen aan de grond genageld. ‘Is niet erg hoor, ik moest daar ook net plassen, de deur gaat niet op slot’, zegt het kind terwijl hij met zijn dikkige wijsvinger naar mij wijst. De andere passagiers kijken heel even om, trekken hun schouders op en doen hun oortjes weer in. Alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Zo snel als ik kan geef ik weer een ruk aan de deur, hijs mijn broek op en verzamel al mijn moed om te vertrekken. Met opgeheven hoofd loop ik bezweet het hokje uit. Weer op mijn plek besef ik me:

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_085ea0c43b75c44d22cc160aa2cb49b91fecef73_avataruser_e4be7098a9f55fb5c89f7e3689bfad31ce28fccf_avataruser_21992cf874a92d1c7cf9f22300bc81e47d829865_avatar

+7


pen icon

Georgette Dekker

Likeability of6

Toen moest het (werk)licht uit

25 FEB 2020

Al maanden probeerde ik mijn hoofd boven water te houden en vooral niet te laten merken dat ik steeds meer in een wankel kaartenhuis veranderde. Altijd goedlachs en hard werkend. Alleen was het harde werken meer buffelen geworden en het goedlachse niet meer vanuit mijn hart, maar een oppervlakkige lach.

Ik kon niet meer, mijn energieniveau was historisch laag en werd alleen nog opgeladen tot een vluchtige hoeveelheid. Mijn uithoudingsvermogen was lager dan ooit en omdat het werken was verworden tot het continu tegen de stroom in zwemmen, brandde ik op.

En toen zat ik dus thuis. Het moest en was het verstandigst om te doen, maar ja wat nu? Besluiten dat het niet meer gaat is een ding, maar wat daarna? Dan word je wakker zonder doel, kijk je in de spiegel maar zie je niets geks. Mijn been zit niet in het gips, ik oog niet bont en blauw en mijn lichaamstemperatuur is keurig binnen de gezonde grenzen. Dat alles is zichtbaar of meetbaar, maar bont en blauw ben ik wel degelijk en mijn temperatuur is gedaald tot onderkoelingsverschijnselen. Emoties zijn doorgaans mijn raadgever en mijn intuïtie is altijd mijn kompas, maar ik kon er niet meer bij. Het kaartenhuis dat ik was geworden, had nog maar een verdedigingstactiek en dat was het uitschakelen van mijn emoties. Lachsalvo’s die oppervlakkig waren geworden, tranen die leken opgedroogd en desinteresse in plaats van mijn, doorgaans oprecht, geïnteresseerde ik. Als verdoofd had ik de weken voor mijn ziekmelding doorgebracht, elke dag op de automatische piloot.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_a2500a363891e08af18060d2bd48240f3fe42a44_avataruser_2331f1d2468ee3c59b17fbf86921a99fac6c4397_avataruser_5203b7a1934557510e764acf40337638d847ebea_avatar

+3


pen icon

Peter den Dikken

De 'piramides' van de Veluwe

25 FEB 2020

Mijn zoektocht duurt al uren.
Vertrokken vanaf het stationnetje van Rheden, ploeterde ik over kletsnatte bos- en heidepaadjes naar boven, naar het hoogste punt van de Veluwe.

Bijna boven, in een door de stormen verwilderd uitziend bosperceel, ontdek ik vijf wilde zwijnen én een hoopje oude stenen. Ben ik nu eindelijk in de buurt van mijn object? Ik kijk nog eens goed. Nee helaas, dit zijn sierbetonstenen, waarschijnlijk gedumpt door onverlaten.

Op een zandpad spreek ik een vrouw met een hondje aan. Ik vraag of ze iets weet over restanten van een peilstation uit de Tweede Wereldoorlog.
,,Meneer, ik loop hier mijn héle leven, meestal samen met een mevrouw die nu tachtig jaar jong is. Zij weet álles, ja, álles. Ik heb haar er nog nooit over gehoord. Nóóit!’’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marcel Eckenbach

Jans

24 FEB 2020

Ron Jans is ontslagen bij het Noord Amerikaanse FC Cincinnati en wordt door club, Amerikaanse bond en sportpers weggezet als racist omdat hij per ongeluk het verachtelijke woord nigger in de mond nam. Met name gezien zijn functie stom en fout natuurlijk. Voordat men oordeelt is het voor de gemiddelde Amerikaan misschien handig om te weten dat Jans uit een cultuurtje komt waar “Niggerkisses” en “Jewcookies” als lekkernij in de Nederlandse winkel is te verkrijgen. Hoewel er altijd mensen zijn die anders beweren durf ik te stellen dat achter deze productnamen geen racisme schuil gaat. Ik wil het woord hypocriet nog net niet in de mond nemen maar in een land waar men massaal voor een president kiest die weigert om zich in woord en daad volledig af te keren tegen de KKK voelt de zaak Jans op zijn minst tegenstrijdig aan. Insiders binnen de Nederlandse voetbalwereld weten natuurlijk dat deze nette alleraardigste voormalig leraar eerder een ideale schoonzoon is maar allesbehalve een racist. Het zou terecht zijn als hij op de vingers zou worden getikt maar om hem meteen aan het kruis te nagelen lijkt ietwat overspannen. Door de heftige reactie van de Amerikaanse media zal de persoonlijke en sportieve carriere van onze landgenoot schade oplopen.
Vraag blijft of het verkeerde woordgebruik in de juiste context is geplaatst. Zonder een complottheorie aan te willen wakkeren zou je wel haast denken dat er een andere reden tot zijn ontslag heeft geleid. Mocht dit het geval zijn dan vrees ik dat wij het fijne er nooit van zullen weten want uit het verleden blijkt dat Amerikaanse beleidsbepalers gevoelige zaken goed verborgen weten te houden. Deze misstap kostte Jans in ieder geval direct zijn kop. Frank de Boer is gewaarschuwd.

CORNERBROOK

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jim Startman

Likeability of6

Ook een goedemorgen!

24 FEB 2020

‘’Goedemorgen!’’ ‘’Wilt u zegeltjes?’’ ‘’Hier is uw bon, fijne dag verder!’’ zegt de vriendelijke caissière achter de kassa. Zinnen die ik zelf ook vaak gebruik, omdat ik zelf achter de kassa werk. Dat is een prima bijbaantje als je het mij vraagt. Je bent lekker in contact met mensen, en over het algemeen heb ik ook hele gezellige klanten die altijd wel in zijn voor een praatje. Maar in die tijd dat ik bij de supermarkt werk, heb ik veel bewondering gekregen voor mijn collega’s. Werken in een supermarkt gaat namelijk niet altijd over rozen.

In deze column ga ik hebben over niet zo sympathieke klanten. Bijvoorbeeld klanten die niet eens de moeite nemen om even ‘goedemorgen’ te zeggen als de caissière hem/haar begroet. Wat is daar mis mee? Is dat teveel gevraagd? Je hoeft echt geen theekransje te houden met de caissière, maar even vriendelijk glimlachen en hallo zeggen is toch niet moeilijk? Iedereen kan wel eens chagrijnig zijn of zijn dag niet hebben, dat is ook echt niet erg, maar blijf vriendelijk. caissières zijn ook gewoon mensen.

Een ander ding waar je niet omheen kan zijn klanten met oortjes in. Helemaal prima als je tijdens het boodschappen doen muziek wil luisteren, dat moet je ook gewoon doen, maar doe alsjeblieft je oortjes uit, of doe er eentje uit als je afrekent. Dit voorkomt veel misverstanden, en daarnaast laat je zien dat je aandacht hebt voor de caissière, het ziet er gewoon beleefder uit, en toont ook respect naar de caissière. Want nogmaals; wij zijn ook maar gewoon mensen die ons werk doen .

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_e4be7098a9f55fb5c89f7e3689bfad31ce28fccf_avataruser_699dafa735a116de3734bcf7d285856b304cf225_avatar

pen icon

Cees Freeke

Profiel coalitie bevreemdt kiezer

24 FEB 2020

De VVD is een fusie van de Partij van de Vrijheid en het Comité-Oud. Hun idealen zijn weg; profiel is onmiskenbaar links en groen. De rechtse kiezer gaat voor het duidelijke rechtse profiel van de PVV en FvD. Het CDA heeft geen profiel meer; staat niet meer vierkant ergens achter en gaat nimmer meer lijnrecht ergens tegen in. De ‘C’ heeft geen reële betekenis meer; ‘ik doe er niets mee’, erkende Heerma onlangs.
D66 werd in 1966 opgericht op initiatief van de journalist Hans van Mierlo met de VVD’er Hans Gruijters voor bestuurlijke vernieuwing. Daar is niets meer van over. Minister Ollengren vernietigde het referendum. D66 veroorzaakt woningnood, alsook islamisering gepaard gaande met omvolking door massa immigratie van buiten de EU. De veestapel gaat naar de helft; de vrijgekomen gronden zijn voor woningbouw en gaan naar migranten, die wettelijk voorrang hebben. De ChristenUnie is een fusie van Gereformeerd Politiek Verbond (GPV) en Reformatorische Politieke Federatie (RPF). Nu manifesteert het zich als een linkse organisatie, overgoten met een christelijk sausje. Gert-Jan Segers zegt tegen antisemitisme te zijn, maar hij doet mee met de immigratie van asielzoekers die Jodenhaat met de paplepel ingegoten hebben gekregen. De grootste zelfbenoemde meloenenslikker van het jaar.
Tot slot een partij die in de toekomst deel wil uitmaken van de coalitie. De PvdA heeft een intrinsiek tegengesteld profiel. Tegengestelde feiten: jarenlang was de PvdA tegen de JSF maar op het laatste moment stemde de PvdA vóór; met de ‘gekozen burgemeester’ ging het andersom: jarenlang vóór, maar ook weer op het laatste nippertje tegen. Frans Timmermans zegt ‘de islam is onze toekomst’ en ‘roei monoculturen uit’; in de verkiezingstijd ging het over plastic; minister Ploumen geeft vijf miljoen euro aan Syrische studenten terwijl onze Hollandse studenten alles moeten terugbetalen; Asscher twittert dat hij tegen verhoging van btw op boodschappen is maar stemt tegen een motie om dit terug te draaien; Dijsselbloem stelt de rekenrente op bijna nul, terwijl het rendement zes procent is.
Ploumen heeft destijds als minister aanneming van CETA bepleit, maar is als Kamerlid tegen, niet op grond van de inhoud - want die is hetzelfde gebleven - maar gewoon om tégen te zijn. PvdA wil anno 2020 de Westerscheldetunnel tolvrij maken. Verkiezingsretoriek van het zuiverste water; immers in de Tweede Kamer stemde de PvdA tegen een motie om de Westerscheldetunnel tolvrij te maken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Elske Huising

Een Hollandse zaterdag

24 FEB 2020

‘Tomaten, heerlijke verse tomaten! Zes stuks voor een euro!’, roept de groenteboer. De geur van vers gebakken stroopwafels dringt mijn neusgaten binnen, maar wordt al gauw verdreven door de zilte lucht die bij Vispaleis Koelewijn vandaan komt. Een stel gehuld in sportieve Gaastra-jassen proeft van stukken gebraden kip bij de poelier en bij de bakker staat een meisje met een briefje van vijf in haar handen te wachten op haar bruine tijgerbrood. Het is zaterdagmiddag en na een lange tijd in Azië struin ik weer eens door de straten van Deventer. Het feit dat alle kramen netjes op een rij staan, het niet naar riool stinkt en de mensen over het algemeen rechts aanhouden heeft eigenlijk ook wel wat en ik geniet als ik net als vroeger bij de kaaskraam een plakje kaas mag proeven; die heb je in Azië dan weer niet!

Ik meng me tussen het winkelend publiek en kijk geamuseerd toe hoe wat tieners knalgele nagellak testen en moeder en dochter samen tussen de spijkerbroeken neuzen terwijl vader buiten verveeld een sjekkie draait naast een paar andere wachtende mannen. Mijn oog valt op een zwarte krijtbord dat de lekkerste snert van Deventer beloofd en omdat het bijna lunchtijd is besluit ik te kijken hoe de rest van de menukaart eruit ziet.

Als ik binnenstap kijken een paar mannen op die met een fluitje voor hun neus aan de bar zitten. Aan de muur hangen advertentiebordjes van Grolsch en Coca Cola en Van Dik Hout brult ‘het is zo stil in mij’ door de speakers. Op een kruk in de hal ligt een stapel bordspellen waar ik mens-erger-je-niet tussen ontdek en in de wc hangt een briefje met het verzoek om de pot achter je schoon te schrobben. Het ruikt er naar een mix van frituurvet, schraal bier en goedkoop schoonmaakmiddel en ik krijg spontaan zin in een broodje gehaktbal. Helaas is het café niet hip genoeg voor vega-ballen en kies ik voor een ouderwetse uitsmijter geserveerd met een bolletje huzarensalade en natuurlijk een paar dikke plakken jong belegen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joop van der Laan

Likeability of6

Weekje weg

23 FEB 2020

We mόeten er even tussen uit. Het is krokusvakantie, het verlangen naar een weekje weg borrelt naar boven. Het spoorboekje van het vakantiepark voorspelt een onvergetelijke week. Wil je dit lijstje op de voet volgen, dan spring je na het verblijf buiten adem in de auto om alsnog thuis bij te tanken. Het is een ratrace vol spelplezier, bedoeld voor de kids. Ouderschap is afzien.

Na de achtbaan in het zwemparadijs ploffen we met woest gekamde haren op een stoel in het restaurant. Samen met andere weekje-weg-mensen, dat schept natuurlijk een band. Op een podium zingt een man zoetgevooisd het ultieme levenslied.
Naast me duikt een mevrouw als een havik op een vrijkomende tafel. Ze verovert vier stoelen en een kinderstoel, zo te zien voor een heel gezelschap. Haar man in een rolstoel arriveert even later, vergezeld van een kinderwagen voor speciaal vervoer van zijn schoothondje. De extra stoelen dienen als garderobe. De tafel wordt leeg geveegd om het consumptiebudget in klinkend muntgeld neer te leggen. Onze tafelburen slaan hun kamp op.
De sfeer komt erin, de man hijst zich overeind! Verlaat zijn rolstoel en gooit zich in de armen van zijn partner voor een weergaloze foxtrot. Onverdroten zwiert het danspaar over de vloer en vergeet alles om zich heen. De hond blaft onophoudelijk.
Een optisch fenomeen, een ander beeld van de werkelijkheid? Ik kan mijn ogen niet geloven en waan me in een bedevaartsoord, waar mensen met een kwaal als genezen naar huis terug keren.

Een dag later zijn we getuige van een ander aandoenlijk tafereel. Vaders leven zich uit met handarbeid in een activiteitenruimte. Hier bouwen ze met man en macht onder stress aan vogelhuisjes. Deze activiteit kost inschrijfgeld dus moet alles uit de kast om de investering terug te verdienen. Een handige vader met rood aangelopen hoofd en een petje, het brilletje op het puntje van zijn neus, timmert zijn vingers blauw. Alles voor het kind. Maar zijn zoon weigert elke vorm van medewerking. Die heeft interesse in de kist met restmaterialen. Het vogelhuisje zal, hoe dan ook, meegetorst worden naar het verblijfsadres. Als een tastbare herinnering aan de geleverde inspanningen. Voorzien van vetbollen, die onder de bezielende leiding van het animatieteam met vogelvoer verkleefd zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_813c3832c32205737c2309de0bb24696f833667e_avataruser_9845542c3e918b8a39ce3f033577e74438364186_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of5

Op de vlucht voor carnaval

23 FEB 2020

Ondanks dat ik een Brabantse ben, geef ik er niets om…carnaval. Ik heb het diverse keren geprobeerd en als het moet dan vermaak ik me wel maar dat kan ik eigenlijk altijd wel. Daarvoor hoeft het voor mij geen carnaval te zijn. Lekker gek doen vind ik geweldig, het grootste deel van mijn leven doe ik dat al en soms zelfs een beetje TE. Maar om verplicht 4 dagen lang gek te doen vind ik echt van de zotte, om maar in de carnavalstermen te blijven. Bovendien lijkt carnaval vaak meer op een zuipfestijn en ergens kan ik dat nog begrijpen ook. Want hoe kun je zomaar op commando gek doen? Tja, dan hebben de meesten wel even iets nodig. Zelf heb ik daar geen last van, ik drink nooit alcohol en ik heb het ook niet nodig. Ik kan puur natuur uit mijn dak gaan maar dan wel graag als ik daar zelf zin in heb. Dus deze dagen probeer ik altijd te ontsnappen uit het feestgepeupel.

De enkele keren dat ik een poging waagde dronk ik geen druppel maar hield er toch een kater aan over. Velen denken namelijk dat carnaval een soort van grote orgie/versierfeest is en je moet dus niet schrikken als je zomaar ineens een hand op je billen voelt, of nog erger... En dan zijn er ook de nodige mensen, veelal niet zuiderlingen, die speciaal komen om een potje te gaan knokken. Dat snap ik al helemaal niet, wat een lol zeg. Maar goed, het moge duidelijk zijn dat carnaval niet mijn ding is. Deze week legde ik aan een immigrant uit dat het van oorsprong een religieus feest is, hij keek of hij vuur zag branden. Het floepte zomaar uit mijn mond maar toen ik het had gezegd ging ik zelf twijfelen. Vaag stond zoiets me bij maar was dit wel echt zo? Ik zocht het op en het klopt inderdaad maar wie weet dit vandaag de dag nog?

Laat mij maar lekker het grootste deel van mijn leven prettig gestoord zijn maar niet tijdens carnaval, niet op commando. Laatst moesten de dames bij dansles een draai maken waarbij allebei de armen de lucht in gaan tijdens deze draai. Plots dacht ik aan het lied: ‘En dan de handjes de lucht in…’ en wat ik denk zeg ik altijd, of zingen in dit geval. Geheel onverwachts zongen we in koor ineens een carnavalsliedje. Dan zou ik het liefst even in polonaise door de dansschool gaan maar ik geloof niet dat de leraar dit helemaal voor ogen had. Tijdens deze carnaval gaat er van alles de lucht in, met deze harde wind, maar niet mijn handjes!
Ik ontvlucht het en ga naar een gezellig feestje boven de rivieren. Alaaf!! Tot over een paar dagen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Cale Columns

Likeability of6

Welcome back Mr. Anderson

23 FEB 2020

Dat vraag ik u af. Of je je wel eens hebt afgevraagd of een boom op een afgelegen plek, door storm Dennis geveld, ook een krakend geluid maakte? Of een minimalistisch boompje, door minimalistische Dennis Storm geveld op een afgelegen plek op Bali? Niemand kan het horen. En een geluid dat niet wordt waargenomen kun je toch geen geluid noemen? Vraag je je wel eens af of het lampje in de koelkast wel uitgaat als je de deur sluit? Je neemt aan van wel, want de deur drukt het knopje in, maar is het wel echt uit? Of brandt het zodra je er naar kijkt?
Als je ’s ochtends de weg op gaat, begint het verkeer dan te rijden? Of ging het al die tijd door en werd je je er bewust van omdat je er aan deelnam? Of deed de hele wereld toch de Mannequin Challenge, totdat jij je aandacht er op richtte?

Het doet nogal denken aan de kat in het experiment van Schröderling, die opgesloten werd in een radio-actieve kist. Na enkele dagen de kist te openen was er 50% kans dat hij dood was of het er levend van af had gebracht. Met het openen wekte je het beest dus min of meer wel of niet tot leven. Want je was je er toen pas van bewust dat hij leven-dig of -loos was; daarvoor maakte het geen verschil.
Is het dan zo dat als je bewust hier en nu bezig bent, dat de werkelijkheid dan pas werkelijk wordt? Dat je anders een programmaatje bent dat in het grote geheel zijn lussen draait en zich pas bewust wordt van zijn eigen bestaan en de wereld om zich heen door te stoppen met zijn eigen bestaan? Huh? Alsof je opeens de rode pil van The Matrix voorgeschoteld krijgt en uit je illusie ontwaakt.

Is het niet zo dat het Hier en Nu tegenwoordig voor de blauwe pil lijkt te hebben gekozen? Mainstream doorlopen, doorrammen binnen de gestelde lijntjes en, contradictioneel genoeg, massaal individualistisch zijn maar toch je eigen hier en nu vaak het hier en nu van een ander is? Zoals het filmen met je mobieltje van een live concert zodat je iemand anders kan laten zien wat hij/zij gemist heeft. En jij dus ook want je was wel Hier, maar even niet Nu. En was je zelf het medium met je kunstmatige medium, en niet jezelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_0e2f2664c6302903040c9eaa70b13bd84ba969a0_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Han Maas

Likeability of5

Kolftijd

22 FEB 2020

Met mijn rug naar de al ingeschakelde tv werk ik een snelle maaltijd naar binnen. Een paar flesjes Corona staan koud te worden in de koelkast. Ajax kan beginnen.

In het nieuws hoor ik dat bedrijven te weinig golfruimte hebben; nu weet ik waarom ING-topman Hamers bestuursvoorzitter van een Zwitserse bank wordt. Hij doet dat niet voor het geld, maar voor meer golfruimte in de Alpenweide, natuurlijk. In Nederland is het maar behelpen met de geringe ruimte in de door stikstof aangetaste natuur. En één keer in het jaar een door de top van het bedrijfsleven georganiseerde golfclinic, ergens in een chic oord, is veel te weinig. Amper tijd om eens goed te netwerken en te levelen over de hoogte van het spaarbedrag waar de negatieve rente moet beginnen – hoeveel holes moet Hamers lopen om twaalf miljoen binnen te putten?

Ik draai me om naar de tv en zie een jonge vrouw in beeld. Als door een aansteker getroffen rol ik van tafel: Ik heb het verkeerd verstaan! Zij beklaagt zich over gebrek aan een ‘kolfruimte’. Nu moet ze in een niet af te sluiten bezemkast haar melkproductie op gang zien te krijgen. Ze zal aan haar ’s morgens in de crèche gedumpte baby denken, die nu in een wipstoeltje wordt gewiegd en een afgekolfd flesje melk nuttigt. Van gisteren dan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_058707fdb4a5d1b911f5c2ebc999edaafc51081a_avatar