Lezerscolumn

pen icon

Amaya Pelt

Likeability of5

Het goud aan het eind van de regenboog

10 OKT 2019

Elk jaar op 11 oktober is het Coming-Outdag. Op deze dag wordt er aandacht besteed aan het moment dat een lesbienne, homo, biseksueel of transgender openlijk voor zijn/haar seksuele geaardheid of genderidentiteit uitkomt.
Door het hele land worden er activiteiten georganiseerd en regenboogvlaggen worden gehesen. Er is aandacht voor de LGBT-gemeenschap.

Zelf val ik als vrouw op vrouwen en maak ik daar geen geheim meer van. Toch voelt het niet overal veilig genoeg om daar open over te zijn. Juist daarom zijn dit soort dagen nodig en dat maakt het voor mij ook heel dubbel. Want hoe belachelijk is het eigenlijk dat dit soort dagen nodig zijn. Dat iemand die niet hetero is dat moet vertellen omdat er vaak raar opgekeken wordt als je daar niet even ‘een moment’ van gemaakt hebt.

‘Uit de kast komen’, ik kan die zin niet uitstaan. Veel mensen in de maatschappij verwachten dat iemand die homo/transgender is dat eerst vertelt. Het is dus de maatschappij die mensen in ‘kasten’ duwt en daarna de deur op slot doet. ‘Uit de kast komen’ is namelijk niet heel makkelijk in een maatschappij die je er eerst in heeft geduwd en verwacht dat je er niet stiekem uit ontsnapt. Met het codewoord ‘ik ben gay’ of het codewoord ‘ik ben transgender’ kom je er wel uit maar dan begint de uitdaging pas echt. Reageert je familie goed? Hoe reageren je vrienden? Kan je het wel of niet op je werk vertellen? Je gaat bijna 100% zeker meerdere keren in je leven gediscrimineerd worden en je onveilig voelen.

Op papier mag iedereen er zijn, ongeacht iemands geaardheid of gender-identiteit. Maar in het echte leven werkt het helaas niet helemaal zo.
En begrijp me niet verkeerd, ik wil niet iedereen over één kam scheren. Er zijn gelukkig ook een heleboel mensen die niet zo moeilijk doen en de LGBT-gemeenschap wel volledig accepteren. Ik richt me vooral op de mensen die vinden/denken dat wij Nederlanders ‘oh zo tolerant en toegankelijk zijn’ en daardoor dit probleem niet (willen) zien.

Ik hoop dat dagen als de Coming-Outdag ooit niet meer nodig zijn en dat iedereen die niet hetero is geaccepteerd wordt en niet meer bang hoeft te zijn voor afwijzing. Want uiteindelijk draait het om liefde. En of die liefde zich nou aan het eind van de regenboog bevindt of niet, dat moet geen issue zijn. Iedereen verdient namelijk liefde.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_4bbb22f3d02daa5a88bf020863e1e3ee1167a459_avatar

pen icon

Monique Louis

Likeability of5

De kracht van water

GISTEREN

Ik sta bij het water. Een verademing, de rivier zo dichtbij. Aan de overkant de contouren van Vianen. De grote kerk, de pannenkoekenboerderij. Ik zie een clubje koeien mooi gegroepeerd in het zand liggen. Paar meter verderop, nog iets dichter naar het water toe, een torenhoge boom. Ik herken de soort niet, natuurleek die ik ben, maar het is er een met allure. Precies op de juiste plek, voor een groots uitzicht. Rechts in de verte, de boog van de Oude Lek brug. Het verkeer schuift, de lucht erboven is egaal blauw.

Ik staar naar het containerschip, de Duitse vlag wappert nauwelijks. Door de druk van de boot, klotst het water even hevig tegen de kant. Rimpelige golfjes, de geur van fris water. Een ademteug en de zorgelijke wolk in mijn hoofd lijkt in te zoomen. De basalten blokken doen me aan de Pier in Hoek van Holland denken. Van de gedachte aan Hoek van Holland kom ik automatisch op mijn vader. Talloze keren liep ik met hem op de Pier richting het strand, langs de Noordzee. Met mijn moeder en broer. Mooi weer, geen weer. De wandelingen staan gemarkeerd in mijn geheugen als pionnen langs de veilige weg door mijn jeugd.

Die ene keer, ik liep met hem samen. Het was noodweer, code oranje bestond nog niet. Het water golfde letterlijk over de Pier het strand op richting de duinen. We waren halverwege, konden niet verder. We zijn teruggekeerd, traag, duwend tegen de storm in, af en toe keken we achterom, onder de indruk van het spektakel. Mengeling van ontzag en bravoure in mijn vaders ogen. Nat van de golven zout water die als een regenbui op ons was neergedaald. We lachten. Snel de auto in, weer naar huis, niet voordat hij zijn bril haastig had droog gewreven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_e84bd5b1d0e0e8f9506b2adff63951812e8a13c7_avataruser_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avatar

+100


pen icon

Benjamin van Marle

Likeability of7

Een ode aan Jannes

GISTEREN

Hoogstwaarschijnlijk ben je wel bekend met een persoon die voldoet aan de volgende omschrijving: hij doet veel goed voor de ander, volgt het handboek der ethiek op de regel nauwkeurig, is de drijvende kracht achter projecten die er daadwerkelijk toe doen én is betekenisvol voor de maatschappij, maar deze persoon krijgt niet de waardering die hij eigenlijk verdient. Jannes is zo’n persoon. Hij is als het ware de N’Golo Kanté van het voetbal, de Vincent van Gogh van weleer of de Bas Eickhout van de politiek.

Jannes; volkszanger by day, wannabe-influencer by night. De songteksten van Jannes zijn radicaal en messcherp. Ze snijden als het ware dwars door je ziel heen. Teksten die uit het hart gegrepen zijn; Jannes bezingt ze om de haverklap. Oneliner na oneliner schudt hij op subtiele wijze uit zijn mouw. Neem bijvoorbeeld een klein gedeelte uit het nummer ‘Ga dan’. In deze hit zingt hij: “Ga dan, ik vraag het je, ga dan. Als je beter kunt krijgen, dan moet je daar blijven, maar ga dan.” Dat in dit kleine hoopje tekst feitelijk geen vraag gesteld wordt, neem ik op de koop toe. Ook dat symboliseert Jannes. Zoals kleren de man maken, zijn deze kleine tegenstellingen in zijn hits allesbepalend voor de literaire hoogstandjes die hij op melodische wijze aan het volk brengt.

In een tijdperk waarin de Nederlandse hiphop-ellende de hitlijsten grossiert, pleit ik voor meer waardering voor Jannes. Als pionier binnen de muziekindustrie en grondlegger van de volkszang beweegt hij zich bijna geruisloos binnen diezelfde sector als een getraind balletdanser tijdens de jaarlijkse staatsopera. Tegelijkertijd blijft Jannes gewoon lekker zichzelf door z’n flinke haarbos op nonchalante wijze op zijn hoofd te laten rusten. Wat een koning is het ook.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_424f231f0f741110f3e1bbb5428ead882df87d85_avataruser_eac0a7e81305997f5097f0da90448815fad3ec2d_avataruser_a820d1ea08a0de04426f268eb42441befbe89d1d_avatar

+4


pen icon

Cale columns

Likeability of6

Gerrie of Gary?

GISTEREN

Dat vraag ik u af. Of je ook de ontnuchterende werkelijkheid ervoer bij de commotie rond de azan, de oproep tot gebed, met luidsprekers versterkt bij de Al Aqsa-moskee in Amsterdam? En dan niet de commotie omtrent die spraakmakende oproep, die (vooral boze) tongen losmaakt. Ook niet de sabotage van nozems of nonnen met het doorknippen van de kabeltjes en de oproep dus oorverdovend zacht was. En al helemaal niet de heisa rondom decibellen, vrijheid van godsdienst, meningsuiting en tolerantie. Maar het nieuws dat Gerrie Eickhof bracht dat de oproep tot gebed in Almelo wel door de megafoon schalt. Nou ja ‘nieuws’…Het blijkt al 35 jaar te gebeuren.

In Amsterdam, de zelfverklaarde progressieve, tolerante hoofdstad van de Randstad, krijgen de progressieve, tolerante mohammedaanse onderdanen het niet voor elkaar. Maar wel al jaren in Almelo, waar de luidsprekers van de Ynus Emre-moskee zo zacht zijn afgesteld, dat de rest van Nederland het niet eens in de gaten had. Almelo, de overbekende geboortestad van Finkers, waar altijd wat te doen is, waar het meisje met de eierstokjes barmhartig wordt bejegend en ze het kalm an doen, maar wel een rap een beetje. Geen reprap, maar rap.

De omwonenden zeggen er geen last van te hebben. Als je het hoort is het even een momentje. Niks geen alarmerende 5 voor 12 retoriek, maar ietsjes na middag klinkt de oproep. Ze horen het bijna niet, na zoveel jaren. En met dubbel glas al helemaal niet. En als je het niet wilt horen dan stop je toch even de vingers in beide oren? Leven en laten leven. En dan die Turk, met ontnuchterende nuchterheid en in onvervalst Twents vindt dat het onmeunig mooi is dat het hier kan en het netjes onder de 60 decibel houdt. Verdraagzaamheid en acceptatie van verschillen gaan blijkbaar daar wel hand in hand. In het oosten, kwamen daar ook niet de wijzen vandaan? Nou ja, Oosten? Voor randstedelingen het oosten, maar Almelo is voor Niedersachsen natuurlijk het westen. Mooi in het midden dus.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelol
user_1e61e0d62c9c08e4e3b9ad68734decb16e68ca30_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Isa van Waardenberg

Draait het Pieten-debat wel echt om de kinderen?

GISTEREN

De tegenstanders van Zwarte Piet doen dit, de tegenstanders van Roetveegpiet doen dat.. zijn we na vier jaar nog steeds niet klaar met de discussie?

In het artikel ‘Voorstanders traditionele piet komen met eigen Sinterklaas-serie’ van 11 november staat dat de tegenstanders van de Roetveegpiet een eigen organisatie hebben gesticht en met een eigen kanaal op YouTube hun eigen Sinterklaasjournaal gaan maken, genaamd ‘De staff van Sinterklaas’. Hierin komen wel Pieten voor die zwart geschminkt zijn. Dit doen ze, omdat ze willen dat het Sinterklaasfeest precies zo blijft als het vroeger was, toen zij nog in Sinterklaas geloofden en toen er natuurlijk wél Zwarte Pieten bij het Sinterklaasjournaal waren. Hiermee zeggen ze eigenlijk dat het alleen gaat om hun eigen nostalgie-gevoelens. De organisatie zegt ook dat het volgend jaar een eigen Sinterklaasintocht wilt houden voor de mensen die de originele Zwarte Piet willen hebben, want bij de intocht gaat het blijkbaar vooral om Zwarte Piet en niet om Sinterklaas. Kan het net zo goed de Zwarte Pietentocht genoemd worden.

Een argument wat veel voorkomt bij de Zwarte Pieten-discussie is dat het ‘verwarrend is voor kinderen’. Toch zijn het altijd de volwassenen die dat zeggen en heb ik nog nooit een kind (dat nog gelooft in Sinterklaas) echt verward gezien over de Roetveegpieten. Een kind maakt het echt niet uit of de Piet zwart is of roetvegen heeft: zij zien gewoon iemand in een kostuum en associëren dat met snoep en cadeaus. En als het de kinderen niet uitmaakt, waarom zou je er dan geen Roetveegpiet van maken? Zeker als de enige tegenargumenten zijn gebaseerd op de nostalgie-gevoelens van mensen die het feest toch niet meer vieren. Het is een kinderfeest, dus waarom wordt er zoveel gelet op de meningen van de volwassenen?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jan Willem Kroon

Snoep-goed

GISTEREN

Juist mijn Surinaamse collega is de eerste, die een reusachtige zak kruidnoten meeneemt. Nog voor de stoomboot op het Sinterklaasjournaal te zien is geweest. Hij stort ze in een houten schaal, gaat er mee rond en opent zo het hoofdstuk “Sint en Piet” van dit jaar.
Hij biedt het mij ook aan, maar ik ben er om zeven uur in de ochtend nog niet aan toe. Ik probeer de eerste kruidnoot van die dag zo lang mogelijk uit te stellen, want ik weet, als ik de eerste heb geproefd… je raakt er nooit vol van en krijgt er ook nooit genoeg van. Ik wil mijn buik wat in toom houden.
Zo komen er in de ochtend steeds meer collega’s binnen en gaan met een grijns op hun gezicht met de schaal rond. Voorlopig sla ik elk aanbod af. Met een uiterste krachtsinspanning. Als troost kan ik af en toe een hap van mijn brood nemen. Al smaakt me dat die dagen niet zo erg.
Dan, om een uur of drie in de middag, vermindert mijn weerstand. Voor mijn overbuurman, die me al erg lang en goed kent, is dat een teken om een handje nootjes te pakken. Ogenschijnlijk alleen voor zichzelf, hij kijkt niet naar me, maar ziet me wel. Ik slik wat speeksel weg en werk als een bezetene door. Verkrampt met mijn hand op het toetsenbord. De letters en cijfers hierop lijken zelf kruidnootjes te zijn geworden. Dan gaat mijn overbuurman naar de schaal met kruidnootjes, hij doet een greep, loopt terug naar zijn plaats en rolt er een paar voor mijn neus op het bureau. Als een tijger spring ik er op en ben voor die dag verloren.
Zo zal het tot 5 december elke dag doorgaan. Denk maar niet, dat de schaal ooit leegkomt. Als hij bijna leeg is, hoor ik weer het geluid van het leegstorten van een volgende kruidnoten-zak.
Als het eindelijk 5 december is, worden er tot overmaat van ramp door het bedrijf boterstaven uitgedeeld. Ieder een voor thuis. Een of twee om op de afdeling rond te delen. Bovendien zijn er heel wat collega’s, die niet van boterstaaf houden. Ook zij snijden de staaf in partjes en delen ze rond. Drie, vier, vijf, zes stukjes. Het kan er nog net bij. En dan…op het werk is de feestmaand dan voorbij, maar thuis moet het echte feest nog beginnen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marieke Kuijper

Likeability of5

Handige Harry

12 NOV 2019

“Was ome Harry nou maar hier”, zuchtte ik als kind wanneer op vakantie tijdens het badmintonnen de snaren van het racket knapten, of de gesp van mijn sandaal stuk ging. Want ome Harry, de vader van mijn beste vriendinnetje, was handig. Deze ‘wonderdokter’ woonde om de hoek. Als mijn lievelingspop door een onhandige aankleedactie van mij een beenamputatie had ondergaan, voerde hij een geslaagde operatie uit. Patiënt genezen, poppenmoeder getroost.

Met de campagne ‘Waardeer het. Repareer het’ stimuleert SIRE ons om niet alles wat stuk is zo maar weg te gooien. ‘Goed voor het milieu, de portemonnee en onze trots’ lees ik op de website. (Laten) repareren luidt het advies. Voor 80-plussers zoals ome Harry en mijn ouders, niet meer dan normaal. Op kale of gescheurde knieën van mijn broek naaide mijn moeder kunstleren appels of hartjes. Klinkt suf, maar een scheur in je spijkerbroek was toen nog geen modetrend waar je flink voor moest betalen. Mijn moeder maakte van een versleten kostuum van mijn vader mini-exemplaren voor mijn twee broers. Apetrots paradeerden ze over straat.

De tv, wasmachine, telefoon en radio gingen bijna een leven lang mee. Onverwoestbaar waren ze. Die apparaten zaten ook een stuk eenvoudiger in elkaar dan tegenwoordig. Met een soldeerbout, schroevendraaier, lijm en een druppeltje olie kwam je al een heel eind. Probeer nu maar eens je smartphone open te krijgen, of zelf je flatscreen te fixen. Eigenlijk kansloos. En laten repareren blijkt niet altijd goed voor je portemonnee.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

De Bekende of te Betreuren Nederlander?!

12 NOV 2019

Heb ik vroeger wel eens gespeeld met de gedachte om iets in de spotlights te willen doen, nu ben ik maar wat blij dat ik nooit een serieuze poging heb ondernomen.
Want stel je voor; je bent gezegend met een talent, of dat nu een prachtig stemgeluid is, een acteertalent of het magisch kunnen bespelen van een instrument. Dat talent wil je delen en daar is het denk ik ook voor bedoeld. Mensen worden geraakt door datgeen wat jij ze kunt geven. Maar in plaats van bedankt te worden voor dat “geschenk” (en dan bedoel ik niet in de vorm van geld) word je er eerder voor gestraft. Want plots ben je een publiek bezit, niets meer en niets minder, en iedereen denkt zich met je leven te mogen bemoeien.

Marco Borsato wordt massaal veroordeeld vanwege zijn verhouding met de pianiste Iris Hond. André Hazes moet zich uitgebreid verantwoorden en verdedigen omdat hij zijn relatie met Monique verbreekt om verder te gaan met de 20 jaar oudere Bridget Maasland. Niet om het een of ander maar er zijn helaas legio mannen én vrouwen die vreemdgaan of hun partner inruilen voor een ander. Daarmee dealen is al zwaar genoeg zonder dat heel Nederland dit weet, er zelfs van smult, en zich er ook nog eens mee bemoeit.

Waarom doen we dit toch? Ik vind het vreselijk! En daarbij wordt ook nog eens de hele, toch al uiterste precaire, situatie tot op het bot uitgemolken en aangedikt om zo aan andermans leed te kunnen verdienen. Smerig vind ik dat, hypocriet ook. En op de keper beschouwd vind ik het achterbakser wanneer die getrouwde buurman vreemd gaat, die op kantoor werkt, dan dat Marco Borsato een scheve schaats rijdt. Waarom? Omdat de buurman op kantoor lang niet zoveel verleidingen hoeft te weerstaan als een BN’er die overal komt en een hele schare mediageile en geldbeluste vrouwen of mannen achter zich aan heeft. Dus wie is er erger?? De bekende Nederlander die vaak van huis is en aan veel verleidingen wordt blootgesteld, of de getrouwde buurman met zijn kantoorbaan die het er echt om doet en doelbewust Truus van de receptie dagelijks in haar kont knijpt en probeert te versieren? (of andersom natuurlijk, dat kan ook.)
Nou, ik vind het in ieder geval walgelijk hoe BN’ers achtervolgd en belaagd worden wanneer ze een “fout” begaan. Dan hebben we het niet eens over wat dit met hun gezin doet, de partner en kinderen. Denkt de paparazzi daar ook wel eens aan?
Nee, dan maar liever een onbeduidende columnist die tenminste in alle rust haar eigen sores en verdriet kan verwerken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f9f4c06216ea4b998552fadce06c9d81b4cf96ca_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Annemoon van Maastricht

Likeability of5

Nederlanders lezen te weinig? Hoe zou dát komen?!

12 NOV 2019

Nederlanders lezen te weinig. Dat probleem was er al toen ik op de middelbare school zat. We moesten toen voor Nederlands een leeslijst bij elkaar lezen. Vanaf het moment dat we dat van onze leraar te horen kregen realiseerden wij ons allemaal dat we eigenlijk nog nooit van Nederlandse literatuur hadden gehoord. Natuurlijk lazen we wel boeken, maar die waren vaak van Engelstalige afkomst; The Hunger Games, Alice in Wonderland, dat soort boeken. Maar nu moesten we èchte Nederlandse literatuur gaan lezen.

Toen kwamen we erachter wáárom we nog nooit van Nederlandse literatuur hadden gehoord. Want het was saai! Twee jaar lang vochten we ons door dikke pillen die allemaal over hetzelfde leken te gaan; mannen van middelbare leeftijd die dood ongelukkig waren met hun stabiele baan, hun bovengemiddelde inkomen (de horror!), en meest van allen hun vrouw. Het was eigenlijk gewoon de schrijver die zijn mid-life crisis ergens kwijt wilde en dacht er nog van te kunnen profiteren ook.

Het leek ook altijd dezelfde schrijver te zijn, met zo’n geitenwollensokken kapsel en een tweed jasje die zijn beste tijd 20 jaar geleden al had gehad. Een uiterlijk waarvan je gewoon wéét dat hij naar een combinatie van sigaretten en goedkope aftershave ruikt. Hartstikke leuk voor een vierdejaars havo puber. Waarom Nederlanders weinig lezen? Ik vroeg het aan mijn vriendengroep, die net als ik door deze traumatiserende jaren moesten leven. En ja hoor, allemaal waren ze dusdanig getraumatiseerd om ooit nog een boek aan te raden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_fcd2169e722a7414ea01176a94fcb4cff2ced1eb_avatar

pen icon

Ruth van der Stouw

Likeability of6

Breaking news: Journalist volgt het nieuws niet

12 NOV 2019

Ik moet iets bekennen. Iets wat ik niet graag toegeef. Je leest het goed, ik ben een journalist (in opleiding). En het nieuws, dat volg ik niet.

Opleiding journalistiek. Begin van het eerste jaar. Allemaal werden we verplicht - al dan niet aangemoedigd - een abonnement op een krant te nemen. Ook moesten we ons inschrijven voor online nieuwsbrieven. Op een krant abonneren heb ik nooit gedaan, en na een paar weken melde ik me af voor de online nieuwsbrieven.

Er zijn verschillende redenen die mijn gedrag verklaren. Ten eerste kost het geld om elke week een krant op je deurmat te hebben liggen. Voor een arme student klinkt dit niet bepaald aantrekkelijk. Ook kan het lezen van een krant en het kijken van het journaal veel tijd kosten, en als student denk ik deze tijd vaak beter te kunnen gebruiken. Dit zijn echter bijzaken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_a9a3aff3d77bab2413c42eedbaad76a3d4b7d06c_avataruser_f0fb58ee911eedd3efd127c1f09df421bb77f6d9_avataruser_5527b03c05d6f5ca4ea895882ce4d58097cdcfbb_avatar

pen icon

Marieke Vos

(Geen) zin in

12 NOV 2019

Nog maar net wakker, een dampende mok koffie voor mijn neus, blijft mijn hand zweven bij de zak met beschuiten. Het zal toch niet waar zijn? De dag is nog pril, maar ik word alweer geconfronteerd met het maatschappelijke probleem dat discriminatie heet. Mijn humeur bevindt zich na een eerste blik op het pokkenweer al in de categorie “te schieten.” Dit kan er ook nog wel bij.

De beschuiten laat ik voor wat ze zijn. Pissig neem ik een slok koffie en probeer me weer te verdiepen in de nieuwssites. Maar de irritatie heeft zich al te veel een weg gebaand in mijn systeem. Mijn aandacht voor de nieuwsberichten verslapt en de koffie smaakt me veel minder goed dan op andere ochtenden.

Iedereen heeft het recht gelijk behandeld te worden. Het lijkt zo klaar als een klontje. Oeverloze debatten en etnische oorlogen laten zien dat het zo simpel niet is. Achterstelling en ongelijkheid: het is van alle tijden en komt voor in alle lagen van de bevolking. Zelfs de beschuitenbakker van een zeker merk verlaagt zich tot het uitsluiten van een groep mensen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Hub Coumans

Likeability of5

Het hele hebben en houden (van een blokjesbuik)

12 NOV 2019

Een sixpack staat symbool voor een gezonde en gedisciplineerde levensstijl. Wist ik veel. Als vijftien-jarig jochie zat ik gewoon achter de computer, met een zak chips op schoot en zes blokjes op m'n buik. Onder het shirt, onder de radar. Met de jaren en strandvakanties kwam daar verandering in. Opeens begon ik verbaasde complimentjes te krijgen. Ik besefte dat ik iets speciaals had en werd bang het te verliezen.

Als anderen iets wilden hebben, moest ik het willen behouden. Iets dat eerst een natuurlijk resultaat was van voetbal, vechtsport en moeder's gezonde maaltjes, werd een geschenk dat ik koste wat kost moest beschermen. Ik verdiepte me in de kennis om een sixpack te kweken. Ik begon calorieën te tellen en deed oefeningen die ik nog nooit gedaan had. Verzadigd vet, toegevoegde suikers en bier waren uit den boze. In plaats van borrelen kon ik beter sporten. Voor het complete plaatje werkte ik ook aan een beter postuur en een bredere borstkas. Alleen zonder sportschool of eiwitshakes - dat vond ik valsspelen.

Zo werd het zesdelig hebbedingetje een mentale last. Ondertussen ben ik bijgedraaid naar een middenweg, zonder de scherpe randjes van het extreme. Ondanks buikspieren eigenlijk niet zo'n big deal zijn, komt de getrainde discipline goed van pas. En het vertaalt zich door in het algemene leven. We weten dat het moeite kost om doelen te behalen, maar het onderhoud wordt wellicht onderschat. Of het nu fysiek, mentaal of materieel is. Spieren moeten blijven getraind, een muziekinstrument bespeeld, een nieuwe taal gesproken. Een nieuwe sportauto moet onbekrast blijven blinken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avatar

pen icon

Derek Hogeweg

1995

12 NOV 2019

Volwassenen die bekvechten over een kinderfeest, daar krijg ik jeuk van. De symptomen worden erger als ik diezelfde volwassenen 's avonds aan tafel zie zitten in praatprogramma's.

Probleem: we nemen alles veel te serieus. Dat is nooit goed. We hebben de keerzijde van social media onderschat. In de jaren negentig waren er net zoveel domme meningen, maar daar hoorde je nooit wat over. Om de doodeenvoudige reden dat er geen reden was om ze te horen. We hadden wel wat beters te doen! Waku Waku kijken bijvoorbeeld. Wat de buurman riep had misschien nog enige meerwaarde in 1995, maar daar hield het dan wel op. Meningen waren er, voornamelijk van deskundigen. Als een politicus zich versprak werd er schaapachtig om gelachen op een verjaardag – that's it.

Tegenwoordig grijpt men elke gelegenheid aan om publiekelijk een stoot te kunnen uitdelen. Negen op de tien Nederlanders is compleet gefrustreerd. Dat geloof je niet? Ga dan even een stukje rijden op de A2, of werp een willekeurige blik op een forum. Bumperkleven en haattweets hebben meer gemeen dan je denkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Wilko Aalbers

Likeability of6

Molacties

11 NOV 2019

Wie… is… de mol? Afgelopen maart werd die vraag na een meeslepend televisieseizoen gesteld in het Vondelpark. De spanning was om te snijden tot daar het verlossende antwoord kwam: Merel Westrik is de mol van 2019. Ik vond haar een ijzersterke mol en ook nog eens een geweldig persoon, maar afgelopen week kreeg ik toch even het gevoel dat ze nog steeds in haar rol als mol zit. Het doel van de mol is om doelbewust dingen te saboteren en om acties te dwarsbomen. Deze week ging Merel op deze voet verder door de anti-abortus flyeractie van stichting ‘Zorg voor Leven’ te dwarsbomen met speciale #nietinmijngleuf deurstickers. Ik schrok hier toch wel even van, blijkbaar is het normaal om een mening die niet strookt met die van jou gewoon te boycotten.

Nu is abortus natuurlijk voor sommige mensen een heel gevoelig onderwerp, maar het blijft een verhaal met meerdere kanten. Aan de ene kant heb je het ongeboren kind met beginnende tekenen van leven en aan de andere kant heb je de moeder die om welke reden dan ook niet in staat is om een baby te hebben. Waarom mag het ene geluid wel gehoord worden en moet de verspreiding van een tegengeluid zo veel mogelijk gesmoord worden?
Dit verhaal gaat niet alleen op als het om abortus gaat, maar het kan veel breder worden getrokken. Er zullen altijd ideeën zijn die brede acceptatie genieten en ideeën die als achterlijk, achterhaald of te vooruitstrevend worden gezien. Echter, zolang een mening niet haatdragend is, moet er de mogelijkheid zijn om deze mening te delen. Het hoeft niet uit te maken of deze mening past binnen de tijdgeest of niet.

Mijn mening is dus dat we iedereen vrij moeten laten om meningen openbaar te delen en ook de grondwet steunt mij hierin. Laten we dus niet de hele tijd molacties uitvoeren als iemand een afwijkende mening heeft, maar geef vrijheid van meningsuiting de ruimte.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_b9b10840ac2cbae4763ab40ae355195b50181341_avataruser_077dc285473055c6149f0448bd45c9513948592c_avataruser_ac7f5c78c2f2adf2a5ee297b663a7b9b27bd0719_avatar

+3


pen icon

Ruth van der Stouw

Likeability of6

Uitstelgedrag

11 NOV 2019

Je bent bezig met een klusje, iets wat op je to do lijstje staat. Je bent bijvoorbeeld je kamer aan het schoonmaken, en komt een doos met oude spullen tegen waar je de komende uren zoet mee zult zijn, of je bent huiswerk aan het maken en je komt erachter dat je toch veel liever even je kamer zou verlaten om een frisse neus te halen.

Je herkent het vast wel; uitstelgedrag. Of althans, zo noemen de meesten het. Zelf heb ik er regelmatig last van. Ik raak altijd geïnspireerd op een moment dat het me niet goed uitkomt. Midden in een drukke schoolperiode krijg ik ideeën voor een of ander creatief project waar ik per sé op dat moment mee moet beginnen. Vaak komt dat omdat ik bang ben die inspiratie te verliezen. Als ik te lang niks met mijn ideeën doe vagen ze langzaam weg. Wanneer ik dan de tijd heb om er iets mee te doen, is de zin vaak al verdwenen.

Maar wat moet je? Wanneer je je kamer aan het schoonmaken bent, of aanbied om een keer te koken, en je moeder je dan voor de zoveelste keer vertelt dat je uitstelgedrag aan het vertonen bent. Het antwoord is simpel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_a9a3aff3d77bab2413c42eedbaad76a3d4b7d06c_avataruser_5527b03c05d6f5ca4ea895882ce4d58097cdcfbb_avatar

pen icon

Eliza Jongedijk

Likeability of6

"Doe maar normaal... ik doe zelf al gek genoeg"

11 NOV 2019

Vaak word ik nagestaard, mensen hebben vaak opmerkingen als: “Wat een raar kind” of “Beter opvoeden zou ook een optie zijn”. Gelukkig zijn er ook mensen die wel snappen dat ik anders ben en bijvoorbeeld lief naar mij kijken of een high five geven als ik mijn hand op houd. Van ronduit kwetsend tot begripvol, voorbeelden heb ik in overvloed.

Ja ik ben “anders” dan de meeste andere kinderen. Niet dat ikzelf of mijn ouders daar wat aan kunnen doen. Ik was namelijk 10 maanden jong toen een hersentumor mijn leven overhoop gooide. Een operatie, extreme epilepsie, een ontwikkelingsachterstand, nog een hersenoperatie… Momenteel ben ik een pubermeid met een ernstige verstandelijke beperking, milde epilepsie en een neurobiologische vorm van autisme.

Ja ik ben “anders” dan de meeste andere kinderen. Ik zit graag in mijn duwstoel en laat mij rondrijden door het dorp, want ik vind de prikkels die ik dan krijg geweldig. Ik kan zelf wel lopen, maar in drukke situaties ben ik te onvoorspelbaar. Genieten kan ik uiten in fladderen met mijn armen, wiegen met mijn lijf en kreten uiten. Ook vind ik het heerlijk om uitdagend te zijn door voorbijgangers aan te tikken en heel af en toe wil ik ook wel eens tuffen (maar dan worden mijn ouders erg boos). Praten kan ik trouwens als de beste en als ik in een goede bui ben, zeg ik graag iedereen gedag “Dag mevrouwtje… Dag meneertje”. Maar helaas word ik door mijn woordenschat wel snel overschat. Ik functioneer namelijk gemiddeld gezien als een 1,5 jarige.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_077dc285473055c6149f0448bd45c9513948592c_avataruser_1461419e4f2d66ede65429c4d671f2f89df24651_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

+2


pen icon

Roelefien

Likeability of5

Zomaar een paard

10 NOV 2019

Dat jij daar ook met alleen maar mannen zit! Dat appte een vriendin, nadat ik de zoveelste groepsfoto had gestuurd. Mijn trip naar Roemenië leek wel een beetje op een vervolg van de film ‘Three Men and a Baby’, maar dan met tien men en een lady. Maar zo gaat het eigenlijk heel mijn leven al. Op de middelbare school stuurde de leraar mijn vriendin en mij regelmatig zijn natuurkunde klas uit, omdat we te bèta voor meisjes waren. In mijn wiskunde klas waren we met twee meiden en sinds ik werk zit ik vaak genoeg met alleen mannen in vergadering. Dat ik afgelopen week met vier mannelijke collega’s op werkbezoek was bij mannelijke programmeurs in Roemenië, vind ik dus niet heel uitzonderlijk.

Ik ging twee keer per dag met ze warm eten, laser gamen en naar Ajax kijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Voetbal kijken doe ik normaal trouwens ook wel. Het was een nuttig bezoek en ook nog eens heerlijk weer in Iasi. Het was bovendien een leuke afwisseling op het normale leven thuis. (Ik kreeg nog wel de schrik van mijn leven toen ik een foto van van een “gewonde” gerbil kreeg. Na een bezoek aan de dierenwinkel, bleek het enkel om een abces te gaan en kon ik thuis weer met een gerust hart loslaten.) De mannen hebben in ieder geval goed voor mij gezorgd en amper vrouwonvriendelijke grappen gemaakt.

Het blijft wel een thema, die vrouwonvriendelijke grappen en hoe daarmee om te gaan. Hoe trots was ik, toen mijn zoon eens zei dat hij het liedje ‘Een damespaard, herenpaard, boerenpaard gaat zo’ discriminerend vond, omdat een damespaard helemaal niet langzamer gaat dan een herenpaard. Beetje naïef was ik ook. Laatst mochten ze in de auto via Spotify liedjes kiezen. Na wat melancholie om mij te paaien, koos mijn zoon ‘Frikandel Speciaal’ en ‘Potentie’. Ga jij maar mee naar huis vannacht doe Curry op mijn paal of Nog een jaartje wachten en dan ram ik hem erin of Bel me even op dan maak je kennis met mijn slang werden luidkeels meegezongen. Ik hoorde de liederen voor het eerst en moest er hard om lachen. De teksten zijn zo over de top dat ik oprecht denk dat het humor zou kunnen zijn. Maar toch.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

pen icon

Kyra Daemen

Likeability of6

Hey big spender

10 NOV 2019

November is begonnen en het einde van het jaar nadert in sneltreinvaart. Dat betekent voor mij twee dingen: een winterdepressie die niet overgaat voordat het carnaval is én een lege bankrekening.

De warme zomerdagen zijn voorbij, dus wikkel ik mezelf ’s avonds het liefst in een fleece pyjama, badjas en plaid, terwijl de verwarming maximaal is opengedraaid en ik mijn shop apps afstruin op zoek naar dikke, fashionable wintertruien. Het is geen gemakkelijke tijd voor iemand die het werkelijk áltijd koud heeft en met frisse tegenzin december tegemoet gaat. Gelukkig helpt de gedachte aan positieve dingen: knusse feestdagen met familie (en veel eten), schandalig leuke kerstborrels en de eindejaarsuitkering waarmee ik mijn decemberaankopen kan compenseren.

Alles mooi in balans lijkt me, ware het niet dat mijn bankrekening nu al leeg is en er niets te compenseren valt. Aan de voorkant besparen dan maar, want voorkomen is beter dan genezen, dat weet iedereen. En zo viel mijn oog laatst op een social mediabericht over No Spend November. Na een aantal fikse uitgaven aan mijn 30e verjaardagsfeest en de dynamo van mijn auto – die ook last bleek te hebben van veroudering – lijkt het mij een prima idee om een maandje op de kleintjes te letten. Een volwassen besluit, nietwaar? Dus ging ik op 1 november braaf van start met de No Spend November uitdaging.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_077dc285473055c6149f0448bd45c9513948592c_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

pen icon

Eduard Sarens

Likeability of6

Ik ben verliefd

10 NOV 2019

Waarom dacht ik toen ik jou zag.
Aan 14 februari Valentijnsdag?.
Aan Romeo & Julia het liefdesverhaal?.
En aan My heart Will go on van de Titanic?.
Ben ik dan niet te vroeg met invullen.
Voor mijn Julia voor Valentijnsdag?.
Wat nog lang op zich laat wachten.
Want ik ben voor mijzelf de hansklok van de liefde.
Ik googel al 27 jaar met de vrouw.
Wat de liefde steeds laat verdwijnen.
Maar ik kan altijd vragen wil je mijn Julia zijn?.
En nu ook al vroeg in de kalander.
Zodat je genoeg tijd hebt om erover te denken.
De verliefde Romeo die dan wacht en rondscharrelt.
Maar dan moet Romeo nog een ding doen.
Zeggen wie jij bent achter Julia.
Maar daarvoor laat hij liever het schip zinken.
En laat hij het over aan Julia.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ea6f18687d4bcd126a7b2feadee879b472a171a8_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar