Pandjesprinses (#NOT)

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

28 NOV 2017

Op papier ziet het er geweldig uit. Hartje centrum. Gerenoveerd dak, herstelde gevel. Kadastraal vier huisnummers, twee voordeuren. Van binnen een bouwval – je moet het zien. Ik zie het.

Daarom sta ik hier ook. Samen met zeker tien andere kijkers – en dan is het open huis nog maar net begonnen. Cowboys zijn het – te herkennen aan hun bontkraagjes en hoge schoenen. Een enkele verdwaalde dochter met vader. Dapper. Plichtmatig lopen ze naar binnen waar afgebladderde muren staan. De cowboys staan ondertussen in de ‘tuin’, een postzegel die het predicaat postzegel niet verdient met de 16m2 die het telt. ‘De helft van de tuin is van de buren’, zegt de makelaar behulpzaam.

Iedereen is tegenwoordig makelaar. Deze is net droog achter de oren – dat zijn de leukste. Nou ja, in ieder geval de schattigste.

Vraag ze naar het VVE-aandeel, maak een terloopse opmerking over de fundering, zeg spottend dat het belachelijk geprijsd is en ze beginnen te stotteren. Schatjes.

Hij is me voor. Ziet me wiebelen op de vloer, kijken naar de hoek die de vloer maakt met de muur en nog voordat ik mijn mond kan openen om de shitste conclusie der conclusies te trekken, bevestigt hij dat het funderingsrapport nét binnen is. „Op zich is de fundering goed, het gaat om de dwarsbalken. Die moeten vervangen.” Drie uur eerder stond ik bij een pand waarbij de hele fundering vervangen moest worden; er zit progressie in.

„Wie is de verkoper eigenlijk?”

„Een investeerder. Hij wilde het eerst opknappen en dan verkopen, maar ziet daarvan af.”

Er komt een funderingsrapport binnen en de investeerder ziet af van verdere verbouwing.

Vanaf de tweede verdieping zie ik de cowboys in de „tuin” staan. Handen in de zakken. Gast, wil ik roepen. Haal die handen ’ns uit je zakken! De info zit bij de schatjes. Whatever.

200m2 telt het pandje – de verbouwing mag op papier niet meer dan 200k kosten. Als je er vier woningen van zou kunnen maken, zeker de moeite waard. En precies de reden waarom ik hier met gevaar voor eigen leven sta. De vierde etage bereik je alleen via een trap waar je perfect zelfmoord op kunt plegen. „Vier huisnummers? Ik zie de ruimte in het trappenhuis niet. En áls dan tel ik drie woningen.” Niet dat dat erg is. Schatje telt mee. Raakt nog even een etage kwijt, maar geeft me gelijk. „Daarnaast kost de verbouwing zeker vier ton. Je vraagprijs is te hoog.”

Schatje beaamt dat er onderhandelingsruimte is. En in tegenstelling tot zijn concullega’s die twee keer zo oud zijn als hij, downplayt hij ook de feitelijke verbouwingskosten niet. Schatje toch. Als ik geboren was met het vermogen van onze pandjesprins, zou ik de hut kopen – met schatje erbij. In reallife zijn huizen en emoties een slechte combinatie. NEXT! Als een investeerder zijn bakstenen terug op de markt gooit, moet je wegwezen.


Log in om een reactie te plaatsen

Views

400+

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

GISTEREN

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

11 DEC 2017

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.