START

Likeability of3

'Wat heeft de rumoerige rechterflank te vertellen?'

Watvoor verhalen vertellen de stemmers op Wilders? ©ANP

Foto van 'Jelmer Visser'

2 NOV 2018

Mensen die op populistische partijen stemmen, hebben een imagoprobleem. Ze worden losers, idioten, racisten en onfatsoenlijken genoemd, ook begrijpen ze overduidelijk de wereld om hen heen niet en gedragen ze zich als verwende kinderen in een rijke West-Europese samenleving.

Met zulke engnekken ga je als progressieve journalist natuurlijk geen gesprek aan. De Vlaamse verslaggever Jan Antonissen vond dat dit anders moest, hij maakte een reis door de zes Europese landen die de bakermat vormden van de EU en Groot-Brittannië.

Wat zijn nou eigenlijk de verhalen van deze 'deplorables', zoals Hillary Clinton hen noemde? Deze ervaringen bundelde hij in zijn boek De Onfatsoenlijken: een reis door populistisch Europa.

Europese Rust Belt

„De aanleiding om dit boek te schrijven was de overwinning van Donald Trump in de Verenigde Staten. Ik was stomverbaasd dat zo'n man in het machtigste land op de planeet tot president werd gekozen," vertelt Antonissen. „Hij won de verkiezingen omdat inwoners van de zogenaamde Rust Belt, het gebied bij de Great Lakes waar vroeger de industrie was gevestigd, op de Republikeinen stemden. Dit tot grote ontsteltenis van het hoogopgeleide progressievere deel van de bevolking."

Martin Schultz, toenmalig voorzitter van het Europees Parlement, riep op tot een 'revolutie van fatsoenlijken', Antonissen vond deze oproep getuigen van een ongekende morele superioriteit. „Hoe kan zo'n invloedrijke sociaaldemocraat een groot deel van de kiezers wegzetten als 'dom en achterlijk'? Deskundigen buitelden over elkaar heen met verklaringen. Maar wat niet gebeurde was het gesprek met deze kiezers écht aangaan. Waar komt deze woede vandaan? Ik wilde het gesprek met hen aan gaan zonder meteen mijn standpunten op te dringen of een oordeel te vormen."

De maatschappij ontwikkelt zich in een rap tempo, hierbij is er sprake van winnaars en verliezers. De verschillen tussen de progressieve hoogopgeleide kosmopoliet uit de grote stad en de conservatieve gefrustreerde burger uit de krimpgebieden worden steeds groter. Deze woede heeft ervoor gezorgd dat de aanhang van populistische partijen groeit als kool. „We praten niet met de achterblijvers, zij voelen zich geen onderdeel van de kosmopoliete samenleving. Ik besloot hen in mijn boek een stem te geven."

Hij sprak onder meer Michel Catalano, de medewerker van een drukkerij die in 2015 werd gegijzeld door Saïd en Chérif Kouachi die even daarvoor een slachtpartij hadden aangericht op de redactie van Charlie Hebdo. In Rome bezocht hij Alessandra Verni, wiens 19-jarige dochter werd vermoord door een groep Nigerianen. Enkele dagen nadat het lijk van het meisje was teruggevonden, schoot een losgeslagen fascist op alle zwarte mensen die hij zag in de provinciestad Macerata. Hierbij vielen zes gewonden, toch kreeg zijn krans een plaats in de kerk op de begrafenisplechtigheid.

In Nederland vertelt Helga Schüler, die haar woonwijk in Sittard zag veranderen van een volkswijk naar een achterstandswijk na het sluiten van de mijnen. De gefrustreerde achterblijvers stemmen massaal op de PVV, hoezo?

Charleroi: van Industriële historie tot vergane glorie ©Jelmer Visser

Frustratie en angst

De Vlaamse verslaggever, die zelf werkt voor het progressieve tijdschrift HUMO, reisde door de verpauperde industriesteden in de landen die in 1952 de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal oprichtten „Hoewel deze gebieden toen werden gezien als het economische motorblok van het continent, is daar 60 jaar later weinig meer van over. De kolenmijnen zijn al decennialang gesloten en van de staalindustrie is nog maar weinig over. Toch wonen er in deze gebieden ook mensen, de achterblijvers. Zij zagen de wereld om hen heen in rap tempo veranderen, waarbij er steeds meer migranten bijkwamen en sociale voorzieningen wegvielen."

In de tientallen verhalen lijkt angst vooral de belangrijkste rode draad te zijn. „De mensen uit de krimpgebieden zijn huiverig voor de toekomst. En ze hebben hier wellicht ook best een punt. Vaste lasten stijgen, sociale zekerheid staat onder druk en de culturele identiteit verandert in rap tempo. Deze onzekerheid leidt tot frustratie die zich voornamelijk richt op migranten en de politieke partijen die hen in de steek lieten. Overal in Europa verliezen de sociaal democraten. Terwijl deze partijen van oudsher erg populair waren onder arbeiders, blijkbaar hebben progressieve politici het contact met een groot deel van de samenleving verloren. In Nederland zie je dit bij de teloorgang van de PvdA die nu maar 9 zetels hebben."

Hoe moeten we deze toenemende polarisatie oplossen? „Ja, dat vragen mensen me vaker. Mijn boek gaat niet per se over oplossingen bieden. Wat enorm zou helpen is beter naar elkaar luisteren zonder vooringenomenheid. Hierbij is uit je bubbel treden het allerbelangrijkste, de links progressieve wereldburger moet beter beseffen dat de rumoerige rechterflank ook onderdeel is van de samenleving."

„Een debat zou een wisseling van verschillende standpunten moeten zijn, tegenwoordig zie je vooral rituele dovemansgesprekken waarbij vooral de tegenpartij voor rotte vis wordt uitgemaakt. Dit gebeurt zowel aan de linker- als aan de rechterflank. Ik denk dat je door écht naar elkaar te luisteren een acceptabele middenweg voor iedereen kan bewerkstelligen."

Het karige callcenter

Ironisch genoeg is dit gesprek tot nu toe eigenlijk ook weer een elitaire analyse waar al tientallen artikelen aan zijn gewijd, daarom volgt nu een passage uit het boek. De Enschedese Pamela werkte in een callcenter voor een grote telecommaatschappij en liet haar verhaal door Antonissen optekenen. Ze is een moeder van in de dertig die voor een karige 8,63 in het uur werkte in een callcenter. Op haar werkplek moest je uren stilzitten, plaspauzes werden tot op de seconde nauwkeurig bijgehouden en leidinggevenden regeerden als zonnekoningen. Ondanks haar goede scores, kreeg ze nooit een vast contract omdat ze zwanger was.

Pamela: ‘Om de zoveel tijd gaan telecomoperatoren stunten met promoties om nieuwe klanten te werven. Om ons te porren kregen we voor elke klant die we binnenhaalden één muntje. Als je vijf muntjes had, kon je die inleveren voor een kaartje. En als je vijf kaartjes had, kreeg je een bon van bol.com ter waarde van vijf euro. Het beste team in de zaal kreeg ook “een gratis lunch” – een belegd broodje. Maar goed, op een gegeven moment had een team met de muntjes gesjoemeld, en het hele systeem werd afgeschaft. Daar werd een collega zo boos over dat hij alle muntjes uit zijn spaarpot over de vloer gooide: “Steek ze maar waar de zon niet schijnt!” Het was triest. Intriest.’

Met voorsprong de meest vervelende gebeurtenis voor haar was een leidinggevende die avances bleef maken, al maakte ze hem verscheidene keren duidelijk dat ze niet single was. ‘Op den duur heb ik het op hoger niveau aangekaart, op een meeting waar hij boos is weggelopen. Daarna moest hij uit mijn buurt blijven, maar hij bleef me lastigvallen: op het werk, via Facebook, per sms. Met de bewijzen in de hand heb ik met juridische stappen gedreigd als ze niet zouden optreden: ze hebben hem eruit gezet.

'Maar ik was wel bang: ik werkte daar een jaar, hij was daar al veel langer. En hij stond boven mij.’ Pamela: ‘In die periode heb ik op Geert Wilders van de Partij voor de Vrijheid gestemd, al vind ik het een nare man. Maar hij riep wel dat de elite moest inleveren zodat mensen met een minimumloon meer zouden krijgen. Hij heeft gelijk: de rijken worden rijker, de armen armer. Dat moet maar eens ophouden.’

Intussen doet ze alweer een jaar wat anders: ze verstrekt thuiszorg aan mensen met een dwarslaesie. Dankzij haar kunnen gezinnen met een gehandicapte zelfstandig blijven wonen. Prachtig werk, en ook haar loon is ietsje hoger. Ze is in een nieuwe wereld terechtgekomen.

Het volledige verhaal van Pamela en tientallen anderen is te lezen in het boek De Onfatsoenlijken: een reis door populistisch EuropaDeze is voor 19,99 verkrijgbaar bij meerdere webwinkels en in de boekhandel. 


dislike
user_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avatar

‘Goede manager geeft millennials ruggensteun’

‘Goede manager geeft millennials ruggensteun’

Thijs Launspach geeft in zijn nieuwe boek tips aan leidinggevenden die willen voorkomen dat ze millennials kwijtraken aan een andere baan of aan een burn-out. Foto: Unsplash.

Foto van 'Amarins de Boer'

15 SEP 2019

Leidinggeven aan millennials vergt een andere aanpak dan aan oudere generaties, zegt psycholoog Thijs Launspach.

Thijs Launspach (31) merkte dat veel leidinggevenden met de handen in het haar zitten. „Ze zien een generatie die hard werkt en ambitieus is, maar tegelijkertijd ook kwetsbaarder is voor stress en burn-outs”, zegt de psycholoog en schrijver. Regelmatig vroegen managers hem hoe ze eraan kunnen bijdragen dat millennials, geboren tussen 1980 en 2000, eerder aan de bel trekken. En hoe ze ervoor kunnen zorgen dat millennials hun werk leuk blijven vinden en niet na een half jaar plotseling besluiten geiten te gaan hoeden in Guatemala.

Launspach besloot het boek Werken met millennials te schrijven, dat dient als een soort ‘handleiding’ voor werkgevers en managers. Want hoewel stress vooral je eigen verantwoordelijkheid is, zegt hij, zijn er wel degelijk dingen die leidinggevenden en managers kunnen doen om ervoor te zorgen dat millennials niet opbranden.


Praat op 't werk liever niet over psychisch probleem

Praat op 't werk liever niet over psychisch probleem

Praat op het werk liever niet over psychisch probleem. Foto: Unsplash.

Foto van 'Amarins de Boer'

3 SEP 2019

Vertel je over je psychische klachten op de werkvloer, dan werkt dat meestal niet in je voordeel.

Anita Hubner (45) was 21 toen ze haar eerste psychose kreeg. Tijdens een bezoek aan de psychiater kreeg ze te horen dat ze maar beter kon stoppen met haar studie Psychologie. Onzin, vond Hubner. Ze zette alles op alles en maakte de opleiding af.

Hubner heeft een bipolaire stoornis; een stemmingsstoornis waarbij je je de ene keer heel vrolijk voelt en een andere keer juist down. Toen ze op zoek ging naar haar eerste baan, speelde ze bewust open kaart. „Ik wilde aan de slag bij een tbs-kliniek en heb aangegeven dat ik een bijzondere levenservaring had. Ik vertelde dat omdat ik dacht dat het weleens in mijn voordeel zou kunnen werken. Ik ben toch een ervaringsdeskundige.”


Welk mkb-bedrijf wint de KVK Innovatie Top 100?

Welk mkb-bedrijf wint de KVK Innovatie Top 100?

Groasis, de winnaar van vorig jaar. / Dennis Dekker | Mediamagneet

In samenwerking met de Kamer van Koophandel

29 AUG 2019

Ondernemers uit het midden- en kleinbedrijf (mkb) strijden voor de veertiende keer om een felbegeerde bovenste plek in de KVK Innovatie Top 100. Met die mooie lijst wil initiatiefnemer Kamer van Koophandel laten zien waar we in ons land goed in zijn: innoveren!

Op woensdag 25 september worden in de Amsterdome in Amsterdam twee winnaars bekendgemaakt. Deze jurywinnaar en publiekswinnaar zullen de opvolgers zijn van de ondernemingen Groasis (met de Growboxx, een intelligente emmer voor arme boeren) en weMaron (met de slimme chatbot Bob de Bot).

‘Mkb verdient podium’


We verdenken collega's regelmatig van spijbelen

Spijbelende collega's vinden we maar niks / Pexels

Foto van 'Metro'

23 JUL 2019

Erg collegiaal is het misschien niet, maar we verdenken onze collega's er regelmatig van dat ze spijbelen. Van alle werkende Nederlanders verdenkt 41 procent collega's ervan dat ze wel eens een dagje zonder geldige reden afwezig zijn.

Achterdochtige mannen

Vooral mannen zijn flink achterdochtig, 46 procent van hen denkt dat collega's af en toe er tussenuit knijpen. Onder vrouwen is dat slechts 34 procent, blijkt uit onderzoek van Acties.nl. Er werden 1108 Nederlanders in loondienst gevraagd.


'We moeten met z'n allen efficiënter gaan werken'

Volgens hoogleraar Paul de Beer moeten we met z'n allen efficiënter gaan werken. / Pexels

Foto van 'Merel Driessen'

17 JUL 2019

Door alle verhalen over burnouts en een hoge werkdruk, lijkt het misschien alsof we af en toe bijna té productief op ons werk zijn. Maar de cijfers zeggen iets anders: onze arbeidsproductiviteit groeit al jaren niet meer zo hard als voor de eeuwwisseling. Werken we dan toch niet hard genoeg?

In 2016 was er voor het eerst sinds vijftig jaar sprake van een daling van de arbeidsproductiviteit in Nederland. Een historische doorbraak, meldt De Volkskrant woensdagochtend. Dat we minder productief zijn met z’n allen, is niets nieuws voor economen. De groei van de arbeidsproductiviteit neemt al sinds de eeuwwisseling af. „Maar dat het daadwerkelijk omlaag ging, vind ik een verrassing”, vertelt Paul de Beer, bijzonder hoogleraar arbeidsverhoudingen aan de Universiteit van Amsterdam.

Minder arbeidsproductief, betekent dat ook dat Nederlanders minder hard zijn gaan werken en lui zijn geworden? Nee, vertelt De Beer. „Het gaat vooral om hoe efficiënt we werken.” Hij legt uit dat als hij een hele dag vergadert heeft, hij daarna het gevoel heeft een hele zware dag te hebben gehad. „Maar ik heb dan geen artikel kunnen schrijven en geen onderzoek kunnen doen.”


‘Werkvakantie helpt je groeien’

FOTO: C. LOVEUR

Foto van 'Claartje Vogel'

15 JUL 2019

Elke maandag helpt Metro je carrière op weg met verhalen over de arbeidsmarkt. Vandaag: workation.

Werken op vakantie, wie wil dat nou? „Steeds meer mensen, vooral drukke ondernemers”, vertelt de Bredase Claimy Anthonissen (26). Met haar bedrijf The Souk Department organiseert zij sinds februari 2018 workations. En die zijn populair.

De term workation of werkvakantie heeft eigenlijk twee betekenissen. De eerste is een reis waarbij je gewoon doorwerkt. Je gaat naar een ander land en doet overdag (af en toe) je normale werk.


Topinkomens stijgen rap, cao-lonen bijven achter

Paul Polman van Unilever verdiende met 11,7 miljoen 283 (!) keer zoveel als de gemiddelde werknemer. /ANP

Foto van 'Elselotte Smink'

13 JUL 2019

In 2018 zagen bestuursvoorzitters zo’n 7,2 procent meer geld op hun loonstrookjes dan in het jaar daarvoor. In totaal verdienden deze topinkomens 1,83 miljoen euro meer.

De cao-lonen stegen in dezelfde periode daarentegen slechts met 2,1 procent. Dit grote verschil blijkt uit onderzoek van de Volkskrant naar 117 Nederlandse bedrijven en instellingen. Vooral multinationals gingen er qua inkomens flink op vooruit.

Salaris en bonussen


Likeability of5

Zoek je vakantiewerk? Word sprookjesprins(es)!

Foto: Althreya Photography and Art

Foto van 'Claartje Vogel'

8 JUL 2019

Elke maandag helpt Metro je carrière op weg met verhalen over de arbeidsmarkt. Vandaag: sprookjesachtig vakantiewerk.

Wie op zoek is naar een echt bijzondere vakantiebaan, kan misschien wel terecht bij Chayenne de Theije (22) en Kayleigh Tofield (26). Met hun bedrijf Er was eens een feestje organiseren de Zeeuwse ondernemers kinderfeestjes, meet-and-greets en fotoshoots met sprookjesfiguren. Bij hen word je dus prinses.

De Theije en Tofield hebben beiden een theateropleiding gevolgd en gingen wel eens verkleed naar fantasy-conventies. Hun bedrijf begon in 2015 als bijbaan, toen kennissen vroegen of ze ook verkleed naar kinderfeestjes konden komen. Er kwamen steeds meer boekingen bij en binnen een paar jaar groeide het uit tot een serieuze business. „Het is een sport om de mooiste kostuums te regelen en de perfecte karakters neer te zetten”, vertelt De Theije. „Er zijn snel meer sprookjesfiguren bij gekomen, zoals Doornroosje en Sneeuwwitje.”


love
user_6087bd47a3541f39dcd346cf7ffa39d9b29fcb6f_avatar

Begroet jij collega's met een hand, kus of een boks?

Foto van 'Claartje Vogel'

1 JUL 2019

Elke maandag helpt Metro je carrière op weg met verhalen over de arbeidsmarkt. Vandaag: ongemakkelijke begroetingen op het werk.

„Ik ben al een paar keer expres te laat gekomen voor de gemeenteraad, omdat ik geen zin heb om 73 gemeenteraadsleden te kussen.” Dit vertelde de Franse burgemeester Aude Picard Wolff van Morette aan de krant Le Dauphiné Libéré. Nee, die vergadering vond niet toevallig altijd plaats op 1 januari. Terwijl we in Nederland op het werk meestal ‘goedemorgen’ roepen, kussen collega’s in bepaalde delen van Frankrijk en Wallonië elkaar dagelijks.

In veel culturen is elke dag zoenen en handen schudden met collega’s heel normaal, vertelt auteur Frank van Marwijk van het boek Lichaamstaal. „In delen van Zwitserland, Frankrijk of Italië is het collegiaal om elkaar ’s ochtends te zoenen”, vertelt hij. „Dat vinden wij gek, want in Nederland benadrukt het juist afstand. Bij ons geef je iemand een hand als je hem nog niet kent en een zoen als je elkaar wel kent maar lang niet gezien hebt of feliciteert. Je partner geef je waarschijnlijk wel een kus als hij of zij thuiskomt, maar met collega’s doe je dat niet.”


Horecabanen waarbij je het zelf voor het zeggen hebt

Horecabanen waarbij je het zelf voor het zeggen hebt

In samenwerking met Hospitality Heroes

26 JUN 2019

Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar het bestaat. Werken in de horeca waarbij je zelf het aantal uren bepaalt; waarbij je ook nog van locatie naar locatie kunt hoppen en saaiheid dus ver weg is. En kwaliteit wordt beloond…

Opleiden tot horecaheld

Hospitality Heroes biedt al dat moois. Dit uitzendbureau staat al langere tijd voor kwaliteitshorecapersoneel en dat betekent dat er wel iets van je wordt verwacht als je eenmaal ‘binnen’ bent. Hospitality Heroes leidt je namelijk eerst op. Tot horecaheld, vandaar de naam. „Het horecavak is nu eenmaal een prachtig vak dat helden nodig heeft”, zo vindt de organisatie.


‘Iedereen kan een mentor gebruiken’

Foto van 'Claartje Vogel'

24 JUN 2019

Elke maandag helpt Metro je carrière op weg met verhalen over de arbeidsmarkt. Vandaag: eigenlijk kan iedereen wel een mentor gebruiken, want er is altijd iemand van wie je iets kunt leren. Of je net afgestudeerd bent of juist bijna met pensioen gaat. Een mentor is je gids, adviseur en soms zelfs een vriend. En vaak kun jij hem of haar ook nog iets leren, vertellen mentoren en hun protegés.

De vriendschap is echt een cadeautje’


Werkplezier heel anders voor werkgever en werknemer

Foto ter illustratie. Bron: Unsplash

Foto van 'Cerise van Vliet'

24 JUN 2019

Wil jij liever leuke collega’s, een lekker muziekje op de werkvloer en misschien wel een kantoorhond of juist een kekke smartphone, dikke leaseauto en meer salaris? Werkgevers denken het laatste, maar werknemers gaan voor optie één.

Dat blijkt uit het Grote Werkplezier Onderzoek, dat Tempo-Team deed. Werknemers vinden de verbinding met hun collega’s heel belangrijk. Ze willen samen lachen, samen succes vieren, samen lunchen, maar ook samen balen. Van hun leidinggevende willen ze waardering en betrokkenheid. Werkgevers denken juist conservatief. Zij denken dat werknemers staan te popelen voor de nieuwste telefoon en een dure auto.

Nu op de arbeidsmarkt een enorme krapte is, zouden werkgevers zich volgens het onderzoek dus om andere dingen druk moeten maken. Zo kunnen ze talent aantrekken en stress voorkomen.


Zzp'er? Dan moet je minstens 16 euro verdienen

Sommige zzp'ers verdienen minder dan 10 euro per uur. Afbeelding ter illustratie. /ANP

Foto van 'Metro'

21 JUN 2019

Het kabinet is al lang op zoek naar een manier om de grote groep schijnzelfstandigen bescherming te bieden. En daar is een nieuwe stap voor gezet.

Er komt namelijk een minimumtarief: zelfstandigen in Nederland mogen niet minder dan 16 euro per uur betaald krijgen.

Minder dan een tientje


Overgekwalificeerd? Zo los je dat op!

Foto van 'Claartje Vogel'

17 JUN 2019

Elke maandag helpt Metro je carrière op weg met verhalen over de arbeidsmarkt. Vandaag: Overgekwalificeerd zijn, slappe smoes of een terecht punt van zorg?

Afgewezen worden omdat je te weinig ervaring hebt is vervelend, maar omgekeerd kan het ook: je wordt niet aangenomen, omdat je ’overgekwalificeerd’ bent. Een vage kritiek, vinden sollicitanten. Een veelgelezen stelling op social media: „Overgekwalificeerd is een mooi woord voor ’te duur’.”

Is dat zo? Overgekwalificeerd betekent dat je te veel ervaring hebt of hoger opgeleid dan nodig voor een baan. „Dat hoeft geen probleem te zijn”, vertelt Florentine de Beer, regional manager bij recruitmentbureau Hays. Een aantal jaar geleden zag ze juist dat veel pas afgestudeerden ’onder hun niveau’ begonnen. „Voor startersfuncties vroegen bedrijven al twee jaar ervaring. Daarom begonnen starters vaak een stap lager, om later door te groeien.”


Twittertopman: Elon Musk is een gevaarlijk rolmodel

We zijn toe aan een gezondere relatie met onze telefoon / Pexels

Foto van 'Ingelise de Vries'

13 JUN 2019

Niet teveel werken, regelmatig pauzes nemen en heel veel lachen. Twittertopman Bruce Daisley geeft les over de werkvloer.

In een tijd waar we veel van ons op zoek zijn naar geluk, is het belangrijk om ook je baan eens onder de loep te nemen. Geluk op de werkvloer zit ‘m misschien wel in hele andere dingen dan je in eerste instantie denkt. Bruce Daisley is vicepresident van Twitter, een bestellende auteur en mag zich inmiddels wel expert op het gebied van werkgeluk noemen.

Vaker pauze nemen


Amsterdamse 50-plussers vol ambitie voor een baan

Amsterdamse 50-plussers vol ambitie voor een baan

Erkal (rechts) en Larry staan te popelen om te beginnen aan een nieuwe baan. / Henk Seppen | Orange Pictures

In samenwerking met gemeente Amsterdam en Werkgeversservicepunt Groot-Amsterdam

6 JUN 2019

50-plussers zijn aantrekkelijke werknemers voor Amsterdam, want 5.600 Amsterdammers met een schat aan werkervaring zijn vol energie en ambitie om aan de slag te gaan. Dat geldt zeker voor Erkal en Larry.

Van de 150.000 Amsterdammers tussen de 50 en 64 jaar, zijn er 5600 actief op zoek naar een baan. Dit cijfer, van eind vorig jaar, betekent zo’n 190.000 jaar aan werkervaring. Dat is eeuwig zonde, zo vinden de gemeente Amsterdam en Werkgeversservicepunt Groot-Amsterdam. Daarom is de campagne Ontdek de 50PLUS in het leven geroepen. Hierin worden de aangeboren talenten van de 50-plussers onder de aandacht gebracht en hun geboortejaar als kwaliteitsstempel aangemerkt.

Enthousiaste 'jonge ouderen'


Werk jij liever mét of zónder manager?

Foto van 'Claartje Vogel'

27 MEI 2019

Elke maandag helpt Metro je carrière op weg met verhalen over de arbeidsmarkt. Vandaag: Nederlandse bedrijven experimenteren al jaren met zelfsturing. Werkt dat nou eigenlijk echt, werken zonder managers?

Supermarktmanagers zijn schaars, blijkt uit analyse van vacaturesite Indeed. Twee derde van de vacatures van Nederlandse supermarkten staat al meer dan twee maanden open.

Ook in Amerika heerst een personeelstekort. Mede daarom experimenteert supermarktketen Walmart met minder winkelmanagers in 75 vestigingen. Het bedrijf wil zo kosten besparen en tegelijkertijd aantrekkelijker worden als werkgever. De overgebleven leidinggevenden krijgen meer verantwoordelijkheid en meer salaris. Ook de rest van het personeel gaat erop vooruit. Zij krijgen meer training en waardering voor hun werk, belooft de supermarktketen.


Weinig ervaring? Zo pak je toch die droombaan!

Foto van 'Claartje Vogel'

20 MEI 2019

Elke maandag helpt Metro je carrière op weg met verhalen over de arbeidsmarkt. Vandaag: werk vinden zonder werkervaring.

„Ik wil gewoon een kans om verder te groeien”, zegt Arie Alderliesten. Hij is al een tijdje aan het solliciteren, maar telkens krijgt hij hetzelfde bericht: afgewezen. Want hij heeft te weinig ervaring.

Alderliesten heeft het op zich naar zijn zin bij zijn huidige werkgever, maar hij wil nog meer uitdaging en verantwoordelijkheid. Dus solliciteert hij naar banen als beleids- en projectmedewerker bij grote organisaties, zoals gemeenten. Hij heeft wel de juiste diploma’s, maar nog nooit zo’n baan gehad. „Werkgevers vragen drie tot vijf jaar ervaring in eenzelfde soort functie”, vertelt hij. „Mijn vraag is dan: denk je echt dat iemand die al jaren zo’n functie vervult, op zoek is naar dezelfde baan? Die medewerkers willen volgens mij juist een functie die uitdagender is.”


‘Schades van de aardbevingen snel afhandelen’

Camera video‘Schades van de aardbevingen snel afhandelen’

Wiona gaat voor de beste hulp voor alle mensen in het aardbevingsgebied.

In samenwerking met Olympia Nederland

20 MEI 2019

Wiona is Managementassistente bij NIVRE Calamiteiten & Projecten in Groningen via Olympia. Zij vertelt over de voldoening die ze haalt uit het helpen van mensen in het aardbevingsgebied.

Werk van betekenis doen, dat geldt absoluut voor Wiona (38). „Mijn werk is geweldig. Ik kan het niet anders zeggen. Elke dag ga ik met een lach naar mijn werk en kom ik met een lach weer thuis.” Sinds een half jaar werkt de vrolijke Wiona via Olympia als managementassistente bij NIVRE Calamiteiten & Projecten in Groningen. „Iedereen heeft wel gehoord van de aardbevingen in Groningen en de schade die vele duizenden huizen hebben opgelopen. Wij doen elke dag weer ons uiterste best om mensen in het aardbevingsgebied die schade melden, op een juiste, nette en snelle manier van dienst te zijn. Het is al vervelend genoeg dat ze schade hebben aan hun huis. Wij kunnen ze helpen door zo snel mogelijk schade-experts naar de woning te sturen, zodat de schadevergoeding kan worden afgehandeld. Zo krijgen de bewoners waar ze recht op hebben.”

Spin in het web