Lezerscolumn

pen icon

Marit Tijhuis

Likeability of5

#studentintrein

12 JAN 2019

Het is maandagochtend 5:50. Het dorp slaapt nog en mijn college begint om 8:30. Ik zet net mijn fiets op dubbel slot en loop naar het perron. Een stem schalt door de stationsspeaker. De trein die mij 140 kilometer verderop moet afzetten, is gecanceld. Andere mensen pakken ongerust hun telefoon voor een andere route. Ik niet. Ik ben opgelucht dat de trein niet rijdt.

Als de trein niet rijdt, heb ik een reden om weer in mijn bed te kruipen en het college te missen. Al is dat wel jammer, het was een interessant onderwerp. Het wegwerken van mijn slaaptekort is iets belangrijker.

Ik ben niet de enige die zo denkt. Met mij zijn er duizenden andere studenten die eerste treinen hopen te missen. Studenten die ook 300 kilometer per dag reizen en daarbij studiepunten proberen te halen. Het risico lopen te moeten stoppen met de studie vanwege vier uur zitten in de trein. Geen studentenleven kunnen beginnen door een heel groot kamertekort in de studiestad.

Zeg niet tegen mij dat ik voor een kamer in de omgeving moet kijken of me moet inschrijven op de grote sites. Zeg niet tegen mij dat reizen goed te doen is. Ik steek namelijk zo een verhaal af over de honderden berichten die ik al heb gestuurd, de ruim 20 hospiteeravonden a.k.a. vleeskeuringen die ik heb ondergaan en alle momenten waarbij ik moest staan in de trein. Een verhaal over gemiste tentamens en herkansingen in mijn vakantie.

Zorg er liever voor dat het huisvestingsprobleem veel breder opgepikt en aangepakt wordt. Laat je horen als student en als omstander. Niet alleen internationals krijgen niet de mogelijkheid om een studie te halen, ook natives wordt het op deze manier erg lastig gemaakt.

Hoe vaak je als student ook het gevoel krijgt niet leuk, gezellig, knap of oud genoeg te zijn voor een kamer, het is niet waar. Je bent niet de enige. Hier spreekt een doorgewinterde treinreiziger en hospitant die alles weet over vroeg opstaan, 1 minuut overstaptijd en geld terugvragen bij vertraging. Over om 22:30 weg moeten, uren wachten om drie kwartier geweldig over te komen en een 'jammer, je bent het niet geworden' berichtje zal ik dan nog maar zwijgen. Het is namelijk tijd voor actie. Spreek je uit als #studentintrein zodat ook jij binnenkort op kamers kan!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Jasper Carlier

Likeability of5

Nog één laatste keer

17 OKT 2019

Ik ben een ruimdenkend mens. Wanneer Erdogan Syrië binnenvalt, probeer ik mijzelf te laten geloven dat de goede man alleen maar op zoek is naar een reden om te toeteren. Wanneer transgenders zich klote voelen omdat zij geen eigen toiletten hebben, ben ik best bereid om iets langer te wachten met plassen om hen het gevoel te geven er te mogen zijn. En wanneer ik hoor over een gezin dat zich negen jaar lang opsluit in een Drentse boerderij, begrijp ik hen – rondlopend in Ruinerwold kan de Apocalyps niet anders dan angstvallig dichtbij hebben gevoeld.

Maar soms moet je op je strepen gaan staan. Soms is genoeg ook écht genoeg, zelfs voor mij. Ik begrijp best dat de moderne wereld sneller verandert dan Boris Johnson’s conceptakkoord, maar van sommige tradities blijf je af! Sommige gebruiken zijn zo vervlochten met onze cultuur, dat het wegnemen ervan onherstelbare schade aanricht aan het fundament van de Nederlandse natie. En daarom, wil ik het nog één laatste keer hebben over de intocht van Sinterklaas.

Ik weet het. Jullie zijn de discussies zat. Alle argumenten – voor, tegen en tegenstrijdig – zijn de revue al eens gepasseerd. Erik van Muiswinkel legde zijn werkzaamheden neer, Sylvana Simons is bedreigd, en Prem Radhakishun liet kindertjes huilen. Dat laatste is in principe geen unicum, maar toch. We hebben geschreeuwd, geroepen en gedemonstreerd. En nu is heel Nederland moe. Sinterklaasmoe. Ik weet het.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_c320b9611bc9182f16b085ce388fc2c0f07c8138_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avataruser_e07f1f18098afc4074a885b141e9f566e328c6d5_avatar

+100


pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

Eureka! :-)

17 OKT 2019

Joepie, er komt een pil tegen liefdesverdriet lees ik zojuist. Kijk, dat is nou eens een bericht waar ik iets mee kan en wat me verblijdt. Mijn vorige column kan ik wel aan de wilgen hangen want ik hoef niet meer mijn stinkende best te doen om alles los te laten. Ik hoef niet meer speciaal naar een andere omgeving af te reizen om maar te proberen van mijn verdriet af te komen. Scheelt flink wat in de portemonnee en dan had ik gewoon een andere keer kunnen gaan als ik juist kiplekker in mijn vel zat. Misschien zelfs met een nieuwe vriend want als ik dan toch geen liefdesverdriet had kon ik ook gewoon linea recta door naar de volgende partner, net zo makkelijk. Was al die ellende me bespaard gebleven want er bestaat een doodsimpele oplossing voor; een pil! Jammer dat het niet dit jaar al op de markt is gebracht maar goed, als ze een proefpersoon zoeken om het ding te testen dan stel ik mij graag kandidaat. En als het bij mij werkt nou dan is het zeker een geslaagde pil! Bij mij duurt liefdesverdriet namelijk een eeuwigheid en het gaat heel diep dus ik ben volgens mij de perfecte kandidaat om het middel te testen.

Het zou toch wat zijn zeg. Hup, een pilletje in je mik en het is voorbij met alle ellende, alle tranen, al het piekeren en al het hopen tegen beter weten in. Uiteraard zul je dan ook niet meer allerlei acties gaan ondernemen om je lief toch maar tot inkeer te laten komen. Dat is op zich misschien nog wel jammer want ik heb best prachtige, al zeg ik het zelf, brieven en gedichten geschreven aan hem. Uiteraard allemaal handgeschreven want je bent een romanticus of je bent het niet.
Een heel fotoboek heb ik zelfs gemaakt ter herinnering aan onze relatie, compleet met mooie teksten erbij en keurig vanaf het prille begin tot aan het trieste eind. Uren en uren heb ik daar ingestoken om eerst een selectie te maken van al het fotomateriaal, dit af te laten drukken, vervolgens nog een tweede selectie moeten maken omdat ik veel teveel foto’s had en uiteindelijk alles in de juiste volgorde in het album plakken. Daarna heb ik het mooi ingepakt (jawel, hartjespapier...), opgestuurd, om vervolgens tot het besef te komen dat ik wel een extra exemplaar had kunnen maken voor mezelf. Nu heb ik niets! Oh oh, ik ben mij er ook eentje en kan daar stiekem eigenlijk wel om lachen, tussen het (liefdes)verdriet door dan.
Hm, als ik er zo eens over doordenk dan ga ik toch twijfelen of die pil wel iets voor mij is. Ach weet je, laat ook maar….ik kom er wel doorheen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f1bf39464fc5563196091d4dbc39ee88b8515525_avataruser_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avataruser_f9f4c06216ea4b998552fadce06c9d81b4cf96ca_avatar

pen icon

eduard sarens

een functionerende columnist.

17 OKT 2019

Ik vroeg mij deze ochtend af.
Hoe zal het zijn mij zelf als
Een functionerende columnist.
Die schrijft voor een krant.
De krant die steeds iets van je verwacht.
Omdat zij je betalen voor je columns die je schrijft.
Dat ik op kantoor moet komen.
En dan de angst te hebben de gehele tijd.
Onder betweters te moeten leven die mij dan
Zeggen hoe ik moet functioneren.
Hoe & wat & waar ik moet schrijven.
Die interpunctie verwachten als ik schrijf.
Die de gehele regie van mij overnemen.
Dat zou ik verschrikkelijk vinden als autist zijnde.
Met een vrouw in de periode die dan zegt.
Ik betaal je toch ook om iets te verwachten?.
Of ben ik dan kunstenaar die aangestuurd word
Door de maatschappij die het beter weet maar
Niet weet hoe zij of hij het uitvoeren moet?.
Ik die dan de gehele tijd bij het koffieautomaat staat.
Om zijn tijd vergooien met koffie.
Maar met een lading zeikende mensheid eromheen.
Die nog wel iets verwachten van het schrijven.
Ik die in zijn broek poept van verveling.
De lezer die dan gaat klagen
Bij de krant niks meer van mij te horen.
En een afdeling die klaagt over mij.
Omdat ik net als geert-Wilders.
Wel klaag wat mij als figuur irriteert.
Maar niet zeg hoe ik het dan wel zie gebeuren.
Ik ga nog liever dood dan met een vast contract.
Dan ik dus dat teken met een pen.
Nee laat mij in vrijheid schrijven mensen.
Mijn columns zijn ook te koop per stuk.
Voor een hamburger bij de Macdonalds.
Een contract kun je mij aanbieden met een lading
Maag pillen want ik krijg er al incontinentie van het ‘
Idee mensen met een lading diarree die meer is dan
Het maag zou gemaakt kunnen hebben.
En ik heb vanochtend nog met veel plompen
De toilet thuis gerepareerd van de verstopping.
Dus u kunt mij bellen tijdens werktijden.
en als u mij niet bereiken kunt onder werktijd.
zit ik in de Albert Heijn koffie te drinken.
Eduard.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

si-eds van strobos

Boeren, stikstof, nitraat, nitriet en kanker

17 OKT 2019

Meer, meer meer en minder, minder minder zijn de woorden waar onze economie al decennia op draait. Het woord Omzet was altijd het zelfstandig naamwoord dat achter Meer kwam te staan en Kosten werd blindelings gebruikt in combinatie met het woord Minder. The Sky is the Limit!, roept de opportunistisch koopman. De woorden meer, meer, meer en minder, minder, minder zijn nog steeds actueel. Alleen de zelfstandige naamwoorden er achter moeten worden veranderd.

Ik zou Omzet het liefst willen vervangen door Zorg en Kosten door Uitstoot! Na een langdurige groei in de landbouwsector, begint langzaam zichtbaar te worden dat the Sky niet the limit is. Vijfenveertig jaar geleden studeerde ik aan de Christelijke Hogere Landbouwschool van Leeuwarden, de BHLS. Hier wordt mij geleerd om alle planten in de wei dood te sproeien en enkel te vervangen door een mono cultuur van Engels Rai. Dit gras heeft een veel hogere voedingswaarde. En dat is goed voor een hogere melkproductie. Het gevolg is dat de weidevogels schaars worden, insecten in rap tempo verdwijnen en dat je geen bloemen meer aantreft in het veld. De uitroeiing van boterbloemen, pinksterbloemen, madeliefjes, paardenbloemen en zuring is een bewuste daad geweest. Maar daar hoor je bijna nooit iemand over klagen. De boeren die waarschuwen voor de rampzalige gevolgen worden uitgelachen. Om de groei van Engels Rai te bevorderen wordt er stikstof en stikstofrijke mest over het land gestrooid. Een deel van deze stikstof wordt opgenomen door het gras, een deel komt in het oppervlakte water en een deel komt in het grondwater terecht. Via ons drinkwater komt de stikstof uiteindelijk als nitriet in ons lichaam terecht. Dit is een ernstige zaak! Nitriet is zwaar kankerverwekkend!

Volgens een onderzoek van Wageningen Economic Research exporteert Nederland ruim 90 miljard Euro aan landbouwgoederen. Dit maakt ons land tot de op één na grootste landbouwexporteur van de wereld. Alleen de Verenigde Staten exporteren meer! Het gevolg van onze intensieve landbouw is dat de hoeveelheid nitraat in het grondwater jaarlijks stijgt. De Europese norm voor gezond grondwater is dat er maximaal 50mg nitraat per liter grondwater mag worden gemeten. Nederland nadert deze norm angstvallig en zit er in sommige gebieden zelfs al boven. Waarom hoor je hier niemand over? De stikstof uitstoot wordt tot nu toe alleen in verband gebracht met de verandering van vegetatie in natuurgebieden. Over onze gezondheid, kanker en nitriet hoor ik niemand!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Dave de Boer

Fietsen in de trein

17 OKT 2019

NS heeft te weinig plaats voor fietsen in de trein, een veel gehoorde klacht en het is inderdaad zo dat er maar weinig plaats is ingeruimd voor fietsen.....althans zo lijkt dat want de meeste treinen zijn in een andere tijd ingericht, zo ook de ruimte voor de fiets die er in die tijd nog iets anders uitzag. De huidige fiets is namelijk vaak elektrisch, loodzwaar en vooral breed van de tassen die er op en er aan gehangen worden. Elektrisch fietsen gaat veel soepeler en dus kan er ook veel meer worden meegenomen. NS heeft als regel dat de tassen niet op of aan de fiets mogen zitten tijdens de reis in de trein, maar ja haal al die goed bevestigde zijtassen er maar eens vanaf. Nee, de fietser die in de zomermaanden gebruik maakt van de trein heeft het zwaar, de treinen zijn niet berekend op volgepakte, loodzware elektrische fietsen. Anno 2019 is de reiziger met fiets een andere reiziger dan 20 jaar geleden en dat betekent dat er een oplossing mag komen maar ook geduld en begrip dat NS tijd nodig heeft om de juiste oplossing te vinden. NS heeft met de nieuwere sprinters al wel gezorgd voor een instap op gelijke hoogte en voldoende fietsruimte, nu de intercity' s nog...het komt allemaal goed.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Carolien van der Leegte

The American experience, een column uit Detroit

17 OKT 2019

Onze vriend uit Nederland komt de oprit oprijden in zijn zwart glimmende Cadillac Escalade (zo’n FBI auto). Hij wilde eigenlijk een Ford Mustang, een ‘muscle car’ met een V8 motor, maar die had het verhuurbedrijf niet meer. Het is duidelijk, hij komt voor de 'American Experience’. Ondertussen zwaaien we onze buurman uit, die in zijn pick-up truck ‘Up North’ gaat. Het jachtseizoen is geopend en in het noorden van Michigan kun je dan op wolven, herten, beren of iets kleiners gaan schieten.

Onze vriend wil ook graag gaan schieten, want dan pas kun je volgens hem zeggen dat je in Amerika bent geweest. In mijn ogen al een vrij bizarre gedachte, maar toen hij vroeg of onze oudste zoon, toen net 16 jaar, ook mee wilde (vanaf 13 jaar ben je welkom op de schietclub), veerde ik even op. Dat dacht ik niet. Waar is dat nou goed voor? In ieder geval niet voor een prettige puberteit en zeker niet voor een vreedzamere wereld.

Ik neem het hem persoonlijk niet kwalijk, want hij wordt niet dagelijks geconfronteerd met de keerzijde van dit typisch Amerikaans tijdverdrijf. Hij pakt zo weer z’n biezen naar zijn vredige dorp in Brabant, waar zijn kinderen veilig op de fiets naar school kunnen en waar zijn oogappeltjes niet getraind worden in wat ze moeten doen bij een ‘shooting’. Mijn kinderen krijgen namelijk op school, naast oefeningen voor tornado’s en brand ook regelmatig oefeningen voor ‘shootings’, oftewel ‘lockdown drills’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Karel

GERARD

16 OKT 2019

Gerard drinkt een paar fluiten op een terras aan de Maas.

In zijn gehoorschelpen klinkt een orkest van langsvarende scheepsmotoren en om Bram Ladage patat vechtende meeuwen. Een plankie met bitterballen passeert de revu. Hij spoelt deze gefrituurde versnapering weg met een flinke teug bier en steekt daarna triomfantelijk een peukie op. Hij lacht vluchtig naar barvrouw Jannie, en steekt flamboyant één vinger de lucht in. “Komt er aan Geer!” Roept Jannie van achter de bar vandaan. Jannie heeft zoals altijd een dikke laag plamuur op, minstens één tijgerprint-kledingstuk aan, en een stem die voor 80% bestaat uit zware shag. Schat van een mens hoor. Gescheiden en geen kinderen, maar ze behandelt al haar vaste gasten als zodanig.

“Zo meneertje koekepeer, heeftie allemaal gesmaakt voor je?”
“Madammetje, bedankt weer voor de goeie zorgen.”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Likeability of6

Lotgenotencontact

16 OKT 2019

Hugo, de man rechts van haar, sloeg een paar keer dreigend op de tafel met het racket gemaakt van schuimrubber. ‘Zo gaan we hier met elkaar om’ zei hij. Zijn iets geaffecteerde stem verraadde ironie. Zou zij dit ook horen? De mannen aan de overkant, lachten verlegen. De linker, zou een broer van haar kunnen zijn. De kleine witgrijs-harige vrouw tegenover me, keek zoals mijn oma keek: met kalme, lichtblauwe ogen. Die middag vergezelden we onze moeder bij haar eerste kennismaking in de groep op de dagbesteding van het plaatselijke verpleeghuis.

Mijn moeder keek schuchter rond maar reageerde als een bijdehand meisje. Ze pakte het racket, zei: ‘ik had zeven broers, ik ben wel wat gewend hoor.’ Goed zo ma, dacht ik. Mijn broer en ik zaten naast elkaar. Hij keek geamuseerd. Ik keek de groep rond, knikte bemoedigend. Dit schijn ik vaker te doen. Joost mag weten waarom.
De begeleidster Henny kwam met een gele ballon. We schoven de kopjes aan de kant, pakten elk een racket en mepten vrolijk mee met de groep. De ballon zweefde boven tafel. Mijn moeder had een ferme slag, kreeg rode wangen. Ooit won ze een beker met jeu de boules, op een evenement in de wijk waar ze woont, ze was toen zestig. Laconiek had ze de winst geïncasseerd, alsof het niet helemaal over haar ging.

Henny pakte een bal van licht materiaal. Ze hield de bal tussen beide wijsvingers. ‘Geef de bal door en noem de naam van een bloem.’ Hugo concentreerde zich met strakke blik op de bal, pakte hem van Henny aan met zijn duim en wijsvinger, zijn handen trilden. ‘Andere wijsvinger, Hugo’. Het bleef lang stil. ‘Cactus’ articuleerde hij voortreffelijk, ik had nu al een zwak voor hem, was geraakt door zijn sterke persoonlijkheid waar voorzichtig de ziekte om de hoek kwam kijken. Lichte consternatie in de groep. Dikke frons in het voorhoofd van Henny. ‘Jawel, je hebt bloeiende cactussen, sprak de vrouw met de kalme, lichtblauwe ogen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_bdb351d7515e32d086c6e9c3c897403fea325438_avatar

pen icon

Derek Hogeweg

Likeability of5

Update

16 OKT 2019

Stel: je hebt de afgelopen negen jaar in een kelder gezeten... Heb je dan iets gemist?

Laten we er voor het gemak even vanuit gaan dat het luik dichtging op 11 juli 2010. De dag van de WK-finale, de dag dat we wereldkampioen hadden moeten worden. Nu loop je, na negen duistere jaren, het daglicht tegemoet. Wat is er sindsdien allemaal gebeurd?

Een korte update.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

LOSLATEN (in Valencia) IMKA, maar hoe dan???

15 OKT 2019

Loslaten is moeilijk, ik ben er althans ongelooflijk slecht in. Al 6 maanden ben ik niet echt happy en soms voel ik me ronduit klote! Sinds mijn lief me vertelde niet verder te kunnen met mij omdat hij grote gezondheidsproblemen kreeg en zijn werk er onder ging lijden, moest ik met lede ogen aanzien hoe hij uit mijn leven verdween. Het betrof een oud patroon bij hem, afkomstig van niet geheelde wonden, hij had helaas geen (goede) hulp kunnen vinden en koos nu voor een leven alleen. Ik vocht als een leeuwin om mijn “oude” lief terug te vinden maar hij was onbereikbaar en elke keer stuitte ik op een ondoordringbare muur.

Ik voel me sindsdien een beetje verdwaald en krijg het niet goed op de rit. Iedereen om mij heen geeft me goed bedoelde adviezen maar ik zal het toch zelf moeten doen. Nu ga ik met een single (reis)vriendin naar Valencia, met als doel in een andere omgeving alles los te laten. We vallen met onze neus in de boter, want tijdens ons verblijf zijn er maar liefst twee grote feesten, hetgeen wij niet wisten. Het Dia de la Comunidad Valencia wordt onze eerste kennismaking met deze stad; het is een spektakel zoals ik nog nooit heb gezien en dankbaar voor deze verrassing vallen we laat in slaap. Alles is geweldig hier; het weer, het eten, de muziek, de sfeer...behalve mijn gevoel. Continu bedenk ik hoe leuk mijn lief het hier zou vinden en hoeveel lol we zouden hebben samen. ‘LOSLATEN Imka!’

De volgende avond zitten we op een terras als mijn vriendin naast ons een mooie man spot, zoals zij hem betitelt. Wanneer ik terug kom van het toilet, is ze in gesprek met hem. Hij en zijn vrienden komen uit Zwitserland en blijken aardig gezelschap. Dan komt “haar man” met mij praten en ontdekken we al snel enkele overeenkomsten. Ook hij blijkt te treuren om een voorbije liefde, die hij door bindingsangst is kwijtgeraakt. Toen hij spijt kreeg en hulp zocht voor zijn probleem, had zij inmiddels een ander.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Cale columns

Likeability of6

5 gemiste oproepen

15 OKT 2019

Dat vraag ik u af. Of het een goed idee is om met geluidsversterking op te roepen tot het gebed, zoals de Blauwe Moskee in Amsterdam wil? Niet 5 x daags eenvoudig roepen, maar versterkt door een geluidsinstallatie de oproep door de straten te laten schallen?

Als reden wordt opgegeven dat het wellicht als storend voor niet- of andersgelovigen kan worden ervaren, echter Amsterdam is de meest tolerante stad van de wereld, dus als het daar niet kan? Maar is het niet zo dat de kracht van tolerantie is dat zij/hij/het geen hinder veroorzaakt? Je kunt en mag zijn wie je bent, maar ik wil ook zijn en blijven wie ik ben. Die vrijheid schept dus ook een verplichting.

En is de geluidsversterkte oproep, die door de leiding van de moskee ‘oproep tot gesprek’ wordt genoemd, dan nodig in Amsterdam? De islam is monotheïstisch, oftewel ervan overtuigd dat er maar een God is, Allah vzmh. Maar vrijwel alle religies zijn monotheïstisch, want anders neem je jezelf en je God niet serieus. Wat stelt het nou voor als je zegt dat je gelooft in jouw enige God, maar ja, er kunnen natuurlijk ook andere goden zijn? En als alle religieuzen hun oproepen tot gebed of samenkomst ook met geluidsinstallaties verkondigen wordt het een oorverdovende kakofonie rond de grachtengordel. Loven en bieden van overtuigingen door middel van klokgelui, hoorngeschal en megafoons en, als het doorzet, geklepper van spaghettivergietjes. Je zou je haast op de Albert Cuyp of Dappermarkt wanen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_022c5d65a1287418c84d9cc58cccfa70fa22e668_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Dionne Van Gils

Likeability of6

Mama zijn

14 OKT 2019

Als een marionetpop bestuurd worden door je hormonen, verwachtingen en moederlijke aantrekkingskracht.

Is het voor jou ook herkenbaar?

In een winkel je aankoop afrekenen en deze aankoop vervolgens op de kassacounter laten liggen en met lege handen thuis komen.
Pas een jaar later concluderen dat je draak-periode niet aan de ander maar aan je hormonen toe te schrijven was.
Dat je zo aan het plannen en regels stellen bent om de omgeving maar onder controle te houden, terwijl die wereld toch wel met je aan de haal gaat.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lol
user_236e0a6d244e6e50ef4493ed85690c171e8c6344_avataruser_6259797af3d5a8238ba23151999327ad94681458_avatar

pen icon

Mariska Susebeek

Likeability of6

Laten we dapper zijn (over zelfmoord)

14 OKT 2019

Ik nam afscheid van het meisje dat 13 jaar geleden mijn beste vriendin was. Met wie ik lief en leed deelde, met wie ik heb gelachen en gehuild. Geruzied. Geknuffeld. Gedanst. Gefeest. Gezwierd. Geleefd.

Het meisje dat mij voor mijn 17e verjaardag een zilveren ring cadeau gaf die ik draag op het moment dat ik dit typ.

De vrouw die ik uit het oog ben verloren en met wie er geen verloren tijd meer in valt te halen, omdat ze een eind aan haar leven heeft gemaakt.
Wat ben ik vreselijk verdrietig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikedislike
user_ea6f18687d4bcd126a7b2feadee879b472a171a8_avataruser_f26fdbd3c06d38d40f093ba2dcdff8501df5f8bb_avataruser_14ded3e5e4732282be365bc217baac3061b894e3_avatar

+3


pen icon

Milou van Leeuwen

Aan alle lieve klimaatoptimisten en pessimisten

14 OKT 2019

Er is een probleem met praten over ‘het milieu’. Zodra iemand uitspreekt er bewust mee bezig te zijn -al
helemaal tegenover een klimaatontkenner- zul je te horen krijgen dat je niets mag zeggen. Want ‘Waarom ben je dan nog geen vegan?’ Of als je dat wel al bent.. ‘Waarom heb je gister een plastic
tasje gebruikt?’ Of als je zelfs die helemaal hebt weten uit te bannen ‘Waarom bespuit je je stadstuin dan nog met non-biologische bestrijdingsmiddelen?’

Zelf ben ik geen fulltime veganist. Ik vlieg nog steeds gemiddeld twee keer per jaar, shop online en gebruik af en toe ook nog eens een plastic tasje als ik een tas ben vergeten. En een moestuintje om de lokale biodiversiteit te supporten heb ik ook niet. Toch durf ik trots te zijn op al onze vegans, plastic soup-surfers en stadstuinieren. En ook op de Greta’s, de milieuprotesteerders, vliegboycotters, minimalisten, vleesminderaars, plastic-mijders, elektrisch rijders, wasdroger-weigeraars en allround recyclaars.
Alle beetjes helpen namelijk. En zoals prins Harry beaamt ‘niemand is perfect’.

Dus laten we iedereen die zijn beste milieu-beentje voortzet niet betuttelen omdat we ons zelf wellicht een beetje betutteld voelen. Waar liefde is, is leven. Laten we al deze helden de lof geven die ze verdienen. En dat verdient iedereen die op zijn of haar manier bewust bezig is met ons klimaat of het milieu in de breedste zin van het woord.
Er komen steeds meer mooie initiatieven. En natuurlijk hebben we uiteindelijk onze overheid en het bedrijfsleven nodig om een nog groter verschil te maken. Of dat nu is door consumenten meer informatie en inzicht te geven of door meer regulering zoals een vliegtax.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Mattanja Gerritsen

Likeability of6

Hoe wij Zielloos Zwemmen in Zelfredzaamheid

14 OKT 2019

Ik ben zielig. Ach, wát een enorme opluchting om dat hardop uit te kunnen spreken. Ik zal mij nader verklaren, voor je afhaakt na deze treurige eerste zin.

Ik ben één van die mensen die door genetische klunzigheid vrij frequent pech heeft. Gooi daar een portie zwakke gewrichten bij en het resultaat is een meisje wiens handen uit krukken bestaan, als tentakels van kunststof. Niet zo zeer plezierig, maar je raakt eraan gewend.

Momenteel zit ik weer in één van die situaties, waarbij ik voor een geringe tijd mijn uiterste best moet doen om niet over mijn eigen voeten en/of tentakels te struikelen. Omdat huilen in een hoekje nou eenmaal op een gegeven moment gaat vervelen, komt er altijd een moment dat ik mij weer in de buitenwereld moet begeven. Het openbaar vervoer is hierbij mijn groenblauw, logge redder in nood. Nu, deze dagelijkse, enerverende tripjes leveren wat stof tot nadenken op. Voor de beeldvorming zal ik zo’n reis even kort beschrijven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_19a3b03e359b427378845788196e15b7fb6e313c_avataruser_97a17099a7913473db1cc23ca26b9469a6487604_avataruser_ff34608b56693abe7251e3ea265c8502b0a469e1_avatar

+3


pen icon

Ruth van der Stouw

Likeability of5

Happy

14 OKT 2019

Heb je ooit nagedacht over wat je wil worden als je groot bent? Ik namelijk wel. Heel vaak eigenlijk. Ik weet niet zeker wat de toekomst voor mij zal brengen, maar ik weet wel dat ik iets wil doen dat me gelukkig maakt.

Ik denk dat er tegenwoordig een enorme druk op studenten ligt. Aan de ene kant wordt ons verteld om te doen wat we willen, maar aan de andere kant wordt ons verteld om te studeren en een fatsoenlijke baan te krijgen. Ik voelde deze druk zeker toen ik op de middelbare school zat. Mijn ouders zijn helemaal niet zo streng, maar ik was nog steeds bang om hen teleur te stellen.

Tegenwoordig spelen sociale media een grote rol in het leven van veel mensen, vooral die van jongeren. Ik denk dat sociale media ons perspectief kunnen veranderen op wat we belangrijk vinden en wat we in het leven willen bereiken. Het verandert waarschijnlijk ook onze kijk op wat geluk is. Dat zal ook één van de redenen zijn waarom onze ouders het soms niet eens zijn met onze opvattingen over wat belangrijk is en wat niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_834654339f3f2575babe475f3f86a0eab8284cc6_avatar

pen icon

Karin de Groot

Likeability of7

We hebben een beller

13 OKT 2019

‘Ik ben gek op je heerlijke borsten. Ik zou ze... ‘
Jaaah, daar zal de Liefste zijn.
 ‘. . . en met m’n hoofd tuss... ‘
Oh! Ik voorzie een feestelijke avond.

Alleen zie ik de Liefste nergens, dus ik ga op het geluid van de stem af, die uit de slaapkamer lijkt te komen.
Deur open.
Niets.
Ik loop het balkon op en ik zie een auto voor de deur geparkeerd staan. 
Ja hoor... we hebben een beller.
En die realiseert zich niet dat een auto net zo geluiddicht is als de Kuip bij de eerste treffer van het Nederlands elftal.
Ik ga er lekker voor zitten, want er komt een hoop geluid uit de auto.

‘Hmm schatje, vertel eens . . . Wat ga je allemaal met me doen?’, vraagt de Stem.
De vrouw in de auto kan ik niet verstaan, maar aan de Stem, die door haar speaker schalt, te horen moet het verrot opwindend zijn.
De auto barst zowat uit z'n casco van de Ohhh's en Ahhh's.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_6259797af3d5a8238ba23151999327ad94681458_avataruser_8a82e7e06830ffbc6f6350778bc44756ee86bdad_avataruser_04fce948253c1420c1af42e137926180347de222_avatar

+8


pen icon

Jacqueline Egthuijsen

Bitterballetje?

13 OKT 2019

Wat jullie misschien nog niet weten, is dat wij niet zulke klussers zijn. En als je net een huis hebt gekocht, dan is het op zich wel handig als er iemand is die een beetje handig is. Daarom zijn er (bijna) elke dag wat mensen aan het werk om ons huis zo snel mogelijk tot paleis om te toveren. En deze hardwerkende mensen moet je af en toe op wat lekkers trakteren, anders lopen ze de kantjes eraf. Dus het leek manlief en mij wel een heel goed idee om de zaterdagmiddag af te sluiten met een bittergarnituurtje.

En om met een bittergarnituurtje aan te kunnen komen, moesten we eerst de snackbar nog zien te vinden. Ondertussen zijn we toch al best bekend in Uithoorn, maar de snackbar, daar waren we nog niet geweest. Maar geen probleem, Google weet alles en dus ook waar de dichtstbijzijnde snackbar is. Zo gezegd, zo gedaan. Bittergarnituurtje voor zes man besteld, want met onszelf meegerekend zouden we met zoveel mensen moeten zijn.

Kom je dan aan met je schaal vol bitterballen, om vervolgens tot de conclusie te komen dat er niemand meer in je huis is. Dus hebben we ze lekker gemaakt met een foto en hebben wij die 6-persoons hap maar met z’n tweeën naar binnen gewerkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?