Erik Jonk
Erik Jonk | LinkedIn Nieuws 19 nov 2018 / 08:00 uur

‘We zijn Mian een beetje verloren, maar niet kwijt’

Van de hel kwam een Lelystads gezin in een tijdelijk warm bad: het Ronald McDonald Huis.

Een regelrechte nachtmerrie: een man die met je kind in zijn armen voor de deur staat, terwijl er bloed uit zijn oren stroomt. Het overkwam twee Daniëlles, Daniëlle de Wit – Snijdelaar en Daniëlle Snijdelaar – De Wit, de moeders van Mian.

Het is 18 april 2016, als in een gezellige huiskamer in Lelystad de verjaardag van Bindi wordt gevierd. Alles verandert in één seconde als een man, een chauffeur van een bestelbusje, met de dan 4-jarige Mian voor de deur staat. Hij heeft het in zijn eigen straat fietsende jongetje over het hoofd gezien en aangereden. „Mian had schedelbreuken, een gebroken schedelbasis, een bloeding in het achterhoofd, een gebroken groeischijf in de nek en een gebroken linkervoet”, De Wit – Snijdelaar. „Met een traumahelikopter werd hij naar het VUmc in Amsterdam gebracht. Nee, daar weet hij niets meer van.”

‘We zijn Mian een beetje verloren, maar niet kwijt’
Fijn met z'n allen in de speeltuin. Hoe anders was het twee jaar geleden.

Lichamelijk gaat het met Mian 2,5 jaar later oké, maar hij kan niet goed op woorden komen en zijn prikkelverwerking is allesbehalve goed. „Om een voorbeeld te geven: tijdens Sint-Maarten vorige week was hij er na vijf deuren al helemaal klaar mee. Onverwachte dingen en te veel drukte op een dag kan hij niet meer aan”, zegt De Wit – Snijdelaar. „We zijn hem wat dat betreft een beetje verloren, maar godzijdank niet kwijt”, vult haar vrouw aan.

Temperament van Mian

De kans dat Mian zou overlijden was groot, maar hij is er gelukkig nog. Natuurlijk dankzij artsen van het VUmc, maar ook door – zo weten zijn moeders zeker – Mians temperament. De hulp van het Ronald McDonald Huis VUmc, ,waarin de zo geschrokken familie terechtkon, deed de rest. „Als gezin hebben we daar kunnen wonen en daardoor veel minder stress gehad over hoe het toch allemaal had gemoeten met elkaar. We hadden er niet aan moeten denken om elke dag tussen Lelystad en Amsterdam op en neer te moeten rijden”, zegt mama Daniëlle, in dit geval weer De Wit – Snijdelaar.

‘We zijn Mian een beetje verloren, maar niet kwijt’
Mian heeft moeite met prikkels, maar kan wel weer fijn spelen.

De gezinssituatie was wat dat betreft niet makkelijk (twee ouders, vier kinderen, drie honden en een konijn) en het Ronald McDonald Huis dus een uitkomst. Ze wisten van het bestaan, maar verder… Snijdelaar – De Wit: „Als we bij McDonalds waren zagen we die huisjes wel staan waarin je wisselgeld kunt gooien. Dat deden we ook weleens, maar stonden er verder niet bij stil. Totdat we zelf in het Ronald McDonald Huis zaten en merkten hoe geweldig dat is. We waren bij elkaar en maar vijf minuten van Mian in het ziekenhuis vandaan. Het heeft hem heel erg geholpen dat wij, zijn zusjes en broertje steeds bij hem konden zijn. De kinderen vonden het ook heel fijn.”

Een mooie brief

Zus Bindi schreef het Ronald McDonald Huis daarom een mooie brief. „Ik was heel blij dat we mochten logeren in het huis. Zo waren we toch dicht bij elkaar en konden we elke dag bij mijn broertje langs. In het huis konden wij spelen en slapen. Er waren lieve mensen die daar werkten”, schrijft ze onder meer.

‘We zijn Mian een beetje verloren, maar niet kwijt’
Mian met Daniëlle de Wit – Snijdelaar.

Hoewel Bindi’s verjaardag nooit meer helemaal hetzelfde zal zijn, heeft ze nu iets leuks in het vooruitzicht. Met nog twee kinderen, Luna en Jelte, mocht zij een blanco Happy Meal Box van drie bij drie meter met verf versieren. Woensdag op McHappy Day (zie kader) krijgt zij haar eigen Happy Meal Box van tv-presentator Robert ten Brink overhandigd en is de grote box in winkelcentrum Hoog Catharijne op station Utrecht Centraal te zien.

Nu vrijwilliger

Het verblijf in het Ronald McDonald Huis heeft moeder Daniëlle (De Wit – Snijdelaar) zo aangegrepen, dat zij er inmiddels zelf vrijwilliger is. Gisteren draaide zij in Amsterdam haar vijfde dienst. „Je bent dan een luisterend oor, helpt de gasten dag en nacht met dat wat zij maar nodig hebben en je zorgt ervoor dat het huis netjes blijft.”

Wat de Daniëlles en hun kinderen twee jaar geleden zonder het Ronald McDonald Huis hadden gemoeten? Ze moeten er niet aan denken… „Dan zou het héél hectisch zijn geweest”, zegt De Wit. „Dan was het alleen maar rennen geblazen en hadden we ons eigen verdriet misschien niet eens een plekje kunnen geven.”

‘We zijn Mian een beetje verloren, maar niet kwijt’
Mian met Daniëlle Snijdelaar – De Wit.

McHappy Day

De jaarlijkse McHappy Day, die woensdag weer plaatsvindt, is de dag waarop McDonald’s iedereen bedankt die via een Happy Meal een bijdrage heeft geleverd aan het Ronald McDonald Kinderfonds. Sinds 2016 gaat van elke Happy Meal 5 eurocent naar het fonds. Tijdens deze woensdag worden de Happy Meal-bestellingen in een speciale Happy Meal Box geserveerd en alleen op McHappy Day krijgen overige bestellingen een mini Happy Meal Box. De vier dagen erna worden alleen Happy Meals geserveerd in de speciale Happy Meal Box. Zo steun je tegelijkertijd het Ronald McDonald Kinderfonds. McDonalds: „Ieder verkocht Happy Meal staat symbool voor steun aan ouders en kind, op momenten waarop zij dat zo hard nodig hebben.” Het Ronald McDonald Kinderfonds heeft 12 huizen, 14 huiskamers en 3 vakantiehuizen. 1900 vrijwilligers zorgden er in 2017 voor 68.649 overnachtingen.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
‘We zijn Mian een beetje verloren, maar niet kwijt’
Sluiten