Columnisten

Zelfs de Marokkanen zijn leuker in Rotterdam

Foto van 'Ebru Umar'

12 AUG 2017

„Acht ton”, zegt de jongen. Ongevraagd. Zomaar uit het niets. „Veel te duur. Bovendien rijden er de hele dag auto's voor je deur.” Sta je dan, op straat. In je anonieme bubbel een huis te fotografen dat je makelaar je getipt heeft. „Iets voor jou?”, luidde de e-mail die een dik uur geleden de inbox inzoefde.

De jongen ziet er vriendelijk uit. Spreekt keurig Nederlands, precies wat je verwacht in Kralingen. Ik gok dat hij half Surinaams is. Licht getint en lang. Maar toch. Ik was verdiept in de analyse van de woning waar mijn makelaar me op getipt had. Eerste reactie: top! Heel pandje, in Kralingen. Tweede: helemaal verhuurd tegen een bodemprijs. Niet de moeite, tenzij je het afzet tegen de potentie. De derde reactie is de IRL-ervaring: puinbak. En nu staat opeens deze jongen voor me, die er verstand van lijkt te hebben. Maar niet helemaal.

„Het is hier eenrichtingsverkeer, en wel alleen van bestemmingsverkeer dat Kralingen verlaat. Prima dus. Van de fietsers heb je geen last. Bovendien moet je even naar het uitzicht kijken: megabomen, waardoor de verkeershinder van de dijk uit het zicht en gehoor blijft. En je hebt geen inkijk vanaf de buren. Komen we bij de prijs; de vraagprijs is 7,5 ton, dus je zat redelijk goed maar bekijk de gevel eens: puinbak. Geen enkele etage heeft dezelfde kozijnen, de houten zijn verrot, de kunststoffen lelijk. Daarbij is de gevel zo lek als een mandje: zie je de barsten? En de staat van de voeg? Ik sluit verzakking ook niet uit. Dus zelfs 7,5 ton is zwaar betaald. Tel daarbij op dat de hut verhuurd is voor 36K op jaarbasis en je weet zeker dat je te veel betaalt. Bovendien is het te klein: ik schat de gevel op niet meer dan 5 meter breed. Het is een pijpenla.”

De jongen is onder de indruk. Ik ook eerlijk gezegd. Ik kan dit gewoon, ik kán dit. Maar de jongen ook: „Het is hier veel te duur. In Cappelle heb je voor vijf ton een huis. Mijn buurman op de Waterloostraat kocht in 2013 voor 180K. Hij verkoopt het nu voor 350.”

De Waterloostraat geldt voor mijn generatie Kralingers als achterbuurt. Maar qua locatie, tussen de Hoflaan en Avenue in, verdient het dat predicaat absoluut niet. Het is niet meer dan terecht dat die prijzen rechtgetrokken worden. Maar je wil er niet dood gevonden worden. Nou ja, ik niet. Je kijkt niet alleen bij de buren naar binnen, je kunt ook op fluistertoon met ze praten en nog gehoord worden. Met de ramen dicht.

„Wat doe jij?”, vraag ik de jongen. „Studeer je of werk je?” Hij vertelt dat hij verschillende dingen doet. Met wat vrienden heeft hij een projectontwikkelingsportefeuille van een miljoen. En hij opent binnenkort een ontbijt/lunchgelegenheid op het Oostplein. „Lot en Daan gaat het heten. Is jouw e-mailadres ebru@metro.nl? Ik wil je wel uitnodigen voor de opening.”

OUCH! Denk ik ff lekker anoniem een gesprek aan te gaan met een vreemde: NOT! Stiekem moet ik lachen. Lekker assertief, hoor! Ik geef hem mijn juiste mailadres. Die lunchtent klinkt veelbelovend.

„Hoe heet je eigenlijk?”

„Mohammed”, klinkt het. „Ik ben trouwens Marokkaan.” Nu lach ik hardop. Alsof mij dat ook maar ene fuck kan schelen. „Mail me”, zeg ik terwijl ik wegfiets. „Ik zou vier ton bieden!”, roept Mohammed me achterna.

Zelfs de Marokkanen zijn leuker in Rotterdam. Dat pandje, dat is er een voor een Amsterdammer meld ik mijn makelaar. NEXT!


Views

600+

Likeability of 5

Het zinloze zeggen van 'sorry'

Foto van 'Elfie Tromp'

19 JUL 2018

„Het heeft geen zin om sorry te zeggen”, zegt mijn vriendje. „Het maakt het niet automatisch beter.”

Daar sta ik dan, met mijn schuldgevoel en grote mond. Hoe goed een relatie ook is, soms strijk je elkaar tegen de haren in, spelen je onhebbelijkheden op en kwets je elkaar. Je excuses maken lijkt dan makkelijk gedaan. Het is een cadeautje van klank. Ik geef het, hij accepteert het en we kunnen door met de dag. Een mooi ritueel om de spanning uit de lucht te halen.

Maar wat betekent sorry als dit soort confrontaties onvermijdelijk zijn? Als je weet dat je met enige regelmaat dezelfde fout maakt en elkaar irriteert of kwetst omdat je nu eenmaal andere karakters hebt?


lol
user_fe5aa1271e7dcb3d8af8b5e7915b48eeab8363af_avatar

Views

2k+

Likeability of 6

Mama

Foto van 'Ebru Umar'

17 JUL 2018

En toen was de dokter opeens zelf patiënt. De ontkenningsfase duurde twee jaar – artsen zijn de meest betweterige ziekenhuisbezoekers. Niet omdat ze hun collega’s wantrouwen maar omdat ze weten wat er mis kan gaan. Die andere kant van de tafel, waarbij ze naar de arts moeten luisteren die vertelt wat er gaat gebeuren tijdens een behandeling, is per definitie de verkeerde kant.

Enig idee hoe gevaarlijk een narcose is?

Wat er allemaal mis kan gaan?


like
user_48e35435a07dbfbeb5eef2280126bbaba92f7b39_avataruser_da344f1ca31b849160d52127d8bb3be2ef252c57_avatar

Views

2k+

Waarom ik een racist ben (en vrouwen haat)

Foto van 'Hadjar Benmiloud'

18 JAN 2016

Iemand moet de eerste zijn, en mijn spiegelbeeld gaat het voortouw niet nemen. So, sue me.

Ik ben een racist. Wanneer een zwarte man mij iets langer aankijkt, ga ik ervan uit dat ik snel oogcontact moet verbreken, omdat ‘ie me anders zal achtervolgen tot hij m’n nummer heeft. Wanneer een zwarte vrouw me aankijkt, duurt het iets langer voor ik een “rare” gedachte krijg. Zes seconden, om precies te zijn. Dan begin ik me af te vragen of onze kledingstijlen een verschil in sociale klasse benadrukken, en of ze me dat kwalijk neemt. Of dat ze er juist heel netjes uitziet, als een zwarte vrouw die meer heeft gestudeerd dan ik en zich extra hard probeert te bewijzen. Vervolgens betrap ik mezelf, als een krampachtige witte. Terwijl ik als drietalige allochtoon meer met allochtonen gemeen heb dan de “krampachtige witte” blijf ik me wanhopig graag met de laatste identificeren. Ik heb geleerd dat dat is hoe je comfortabel blijft.

Ik ben een seksist. Wanneer een witte vrouw mij iets langer aankijkt, ga ik ervan uit dat ik het oogcontact moet verbreken, omdat ze anders zal denken dat ik geïntimideerd ben door haar schoonheid. Want mannelijke schoonheid is totaal irrelevant op straat, wanneer je als vrouw probeert te overleven door middel van competitie met je soortgenoten. Vergelijken, negeren, elimineren. Tegenwoordig ben ik me daar als feminist bewust van, en geef ik vrouwen een glimlach en mannen niet. Omdat ik na empirisch onderzoek aan der lijve heb ondervonden dat mannen verkrachters zijn, en vrouwen niet. Dat is óók seksisme.


Views

300+

Column Ebru Umar: Handhaving
Likeability of 7

Handhaving

Ebru Umar

Foto van 'Ebru Umar'

10 JUL 2018

Handhaving moet wel het moeilijkste woord van de Nederlandse taal zijn. Handhaving van de orde, handhaving van regels en wetten, handhaving van gebruiken, waarden en normen: in Nederland gaat alles met de Franse slag. Een serieus #hoedan is aan de orde maar niemand die zich er iets van aantrekt. Gedogen is de essentie, handhaven op sterven na dood.

En zo kunnen in onze ‘gave land’ vreemdelingen zeventien jaar in Nederland wonen terwijl ze al zestien jaar weten dat ze hier niet mogen verblijven. Ze kunnen in die zeventien jaar het land in- en uitreizen, ze kunnen een bedrijf starten, ze kunnen een huis huren, ze kunnen kinderen krijgen, ze kunnen naar het ziekenhuis, ze kunnen een auto bezitten, ze kunnen de kinderen naar school sturen. Ze kunnen hier gewoon leven, zoals iedere andere Nederlander.

Terwijl ze hier niet mogen zijn. Van de instanties.


likelovedislike
user_184b8dda1698166daccf57456f0977aa9a91407c_avataruser_e8092583a7221901a581b01b2391bd3b51864ef2_avataruser_8cf4c93bbec83098321ff84e4c94b9d4815749e9_avatar

+8


Views

4k+