Zelfs de Marokkanen zijn leuker in Rotterdam

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

12 AUG 2017

„Acht ton”, zegt de jongen. Ongevraagd. Zomaar uit het niets. „Veel te duur. Bovendien rijden er de hele dag auto's voor je deur.” Sta je dan, op straat. In je anonieme bubbel een huis te fotografen dat je makelaar je getipt heeft. „Iets voor jou?”, luidde de e-mail die een dik uur geleden de inbox inzoefde.

De jongen ziet er vriendelijk uit. Spreekt keurig Nederlands, precies wat je verwacht in Kralingen. Ik gok dat hij half Surinaams is. Licht getint en lang. Maar toch. Ik was verdiept in de analyse van de woning waar mijn makelaar me op getipt had. Eerste reactie: top! Heel pandje, in Kralingen. Tweede: helemaal verhuurd tegen een bodemprijs. Niet de moeite, tenzij je het afzet tegen de potentie. De derde reactie is de IRL-ervaring: puinbak. En nu staat opeens deze jongen voor me, die er verstand van lijkt te hebben. Maar niet helemaal.

„Het is hier eenrichtingsverkeer, en wel alleen van bestemmingsverkeer dat Kralingen verlaat. Prima dus. Van de fietsers heb je geen last. Bovendien moet je even naar het uitzicht kijken: megabomen, waardoor de verkeershinder van de dijk uit het zicht en gehoor blijft. En je hebt geen inkijk vanaf de buren. Komen we bij de prijs; de vraagprijs is 7,5 ton, dus je zat redelijk goed maar bekijk de gevel eens: puinbak. Geen enkele etage heeft dezelfde kozijnen, de houten zijn verrot, de kunststoffen lelijk. Daarbij is de gevel zo lek als een mandje: zie je de barsten? En de staat van de voeg? Ik sluit verzakking ook niet uit. Dus zelfs 7,5 ton is zwaar betaald. Tel daarbij op dat de hut verhuurd is voor 36K op jaarbasis en je weet zeker dat je te veel betaalt. Bovendien is het te klein: ik schat de gevel op niet meer dan 5 meter breed. Het is een pijpenla.”

De jongen is onder de indruk. Ik ook eerlijk gezegd. Ik kan dit gewoon, ik kán dit. Maar de jongen ook: „Het is hier veel te duur. In Cappelle heb je voor vijf ton een huis. Mijn buurman op de Waterloostraat kocht in 2013 voor 180K. Hij verkoopt het nu voor 350.”

De Waterloostraat geldt voor mijn generatie Kralingers als achterbuurt. Maar qua locatie, tussen de Hoflaan en Avenue in, verdient het dat predicaat absoluut niet. Het is niet meer dan terecht dat die prijzen rechtgetrokken worden. Maar je wil er niet dood gevonden worden. Nou ja, ik niet. Je kijkt niet alleen bij de buren naar binnen, je kunt ook op fluistertoon met ze praten en nog gehoord worden. Met de ramen dicht.

„Wat doe jij?”, vraag ik de jongen. „Studeer je of werk je?” Hij vertelt dat hij verschillende dingen doet. Met wat vrienden heeft hij een projectontwikkelingsportefeuille van een miljoen. En hij opent binnenkort een ontbijt/lunchgelegenheid op het Oostplein. „Lot en Daan gaat het heten. Is jouw e-mailadres ebru@metro.nl? Ik wil je wel uitnodigen voor de opening.”

OUCH! Denk ik ff lekker anoniem een gesprek aan te gaan met een vreemde: NOT! Stiekem moet ik lachen. Lekker assertief, hoor! Ik geef hem mijn juiste mailadres. Die lunchtent klinkt veelbelovend.

„Hoe heet je eigenlijk?”

„Mohammed”, klinkt het. „Ik ben trouwens Marokkaan.” Nu lach ik hardop. Alsof mij dat ook maar ene fuck kan schelen. „Mail me”, zeg ik terwijl ik wegfiets. „Ik zou vier ton bieden!”, roept Mohammed me achterna.

Zelfs de Marokkanen zijn leuker in Rotterdam. Dat pandje, dat is er een voor een Amsterdammer meld ik mijn makelaar. NEXT!


Log in om een reactie te plaatsen

Views

200+

Code Oranje: Masters of LXRY

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

VANDAAG, 07:00

Het is een talent, ZZP’er zijn. Je hebt er een schizofrene persoonlijkheid voor nodig. Eenzaamheid is een gegeven, zelfredzaamheid een voorwaarde. Het is balanceren op de rand tussen introverte loony en outgoing enthousiasteling. Gevrijwaard van collega’s bij het koffiezetapparaat en de hel die bedrijfskantine heet, overgeleverd aan de drive om ’s ochtends zonder enige aansporing op te staan, onder de douche te stappen en iets leukers dan een trainingsbroek aan te doen.

Tenzij je er zelf op uitgaat, is er toch niemand die je ziet.

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

GISTEREN

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.