Burgeroorlog

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

20 JUN 2017

Dat is wat er gebeurt, als je als overheid niet nadenkt over massa-immigratie. Vooralsnog een ‘incident’, een ‘doelgerichte actie’ en uiteindelijk krijg je waar politici niet over willen nadenken maar wel over moraliseren: burgeroorlog.

Het is een wonder dat die burgeroorlog nog niet is uitgebroken. Ondanks dat terroristen hun best doen. Ondanks dat politici hun afschuw uitspreken. Ondanks dat politie deelneemt aan iftar-maaltijden. Ondanks dat ‘vluchtelingen’ blijven oversteken naar Europa.

Je kunt als land niet onbeperkt vreemdelingen importeren. Je kunt als land niet onbeperkt vreemdelingen tolereren.

Je kunt als land niet onbeperkt vreemdelingen respecteren. En je kunt als land al helemaal niet onbeperkt van je oorspronkelijke burgers eisen dat ze inschikken, de boel betalen en aanslagen uit naam van de islam ondergaan.

Doe je dat wel, moet je niet vreemd opkijken als ook de oorspronkelijke burgers het heft in eigen handen nemen. Met een busje op mensen inrijden. Op moslims inrijden. Haat is niet voorbehouden aan geïmporteerde burgers, wraak al helemaal niet. Het is de taak van onze overheid, om te voorkomen dat geweld plaatsvindt en wraak gaat overheersen. Om te voorkomen dat een burgeroorlog uitbreekt. En nee, dat doe je niet door moslims continu als slachtoffer aan te wijzen. Omdat ze geen buurthuis hebben. Of omdat hun cultuur in de middeleeuwen is achtergebleven. Dat doe je door moslims als volwaardige Nederlanders te behandelen. Door eisen te stellen die je ook aan Nederlanders stelt. En je doet het ook door maatregelen te treffen die voorkomen dat moslims en andere importidioten zich misdragen. Sorry, zei ik importidioten? Ik bedoel importidioten – daar vallen niet alleen de inreizigers onder maar ook degenen die hun inreizen mogelijk maken.

Migratie is niet zaligmakend, wel menselijk. Voor relevante migranten is altijd plek. Relevant? Kennismigranten. Vluchtelingen. Voor uitbaters die op onze westerse grond islam komen prediken en haat komen verspreiden, niet. Geen politicus die dat zal ontkennen. Tegelijkertijd ook geen politicus die iets doet om het te voorkomen. Waarbij ‘iets doen’ niet achteraf mensen verhoren is, maar vooraf inreizen beperken en vrijheden vermijden. Grenzen sluiten gaat niet gebeuren, het hoeft ook niet: de terroristen zijn home grown. Kinderen van migranten. De oplossing kan zijn om nieuwe home grown’ers te voorkomen door geen nieuwe migranten toe te laten, maar ja: racisme. Discriminatie. En vooral zó onmenselijk dat GroenLinks niet wil meeregeren. Wat op zich weer een zegen is.

Geen politicus die ik voorafgaand aan de verkiezingen sprak, nam de optie van burgeroorlog serieus – op Sybrand Buma na. Een stem op Wilders was volgens hem een stem op burgeroorlog. In Engeland sloegen de stoppen door bij een Brit – je kunt het hem niet eens kwalijk nemen. Waarschijnlijk wilde hij gewoon een buurthuis. Of respect. Of een Miele. Of gratis geld. Of een huis. Of een einde aan de waanzin die islamitische terroristen herbergen heet. Want zolang politici doen alsof locals gek zijn en migranten gepamperd moeten worden, is burgeroorlog slechts een kwestie van tijd.


Log in om een reactie te plaatsen

Views

43

Likeability of 6

Tess Wester

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

GISTEREN

Er zijn tal van nepperds en nono’s waar we allemaal naar moeten kijken in deze tijden van media overvloed. De ene lamstraal met een gefabriceerd imago en een Instagramaccount volgt moeiteloos de ander op. En daarom is het Nederlands handbaldamesteam zo’n ongelofelijke verademing. Echte mensen. Gedreven sportvrouwen die alles opgeven voor dat mooie, pijlsnelle zaalspelletje met de plakkerige bal in die benauwde gymzaaltjes. Ik geniet enorm van ze.

As we speak, voor wie dat nog niet weet, spelen de dames voor de wereldtitel in Duitsland. Hoewel de druk vreselijk hoog is, verloopt het toernooi goed en zijn ze favorieten voor de hoofdprijs. En dat doet mij ontzettend veel deugd. Ik zet er dingen voor opzij om ze te zien beuken in die wedstrijden van ze. Ik word er enorm vrolijk van als ze winnen. Stikzenuwachtig als ze nog moeten. En ik leef met ze mee als het door weet ik veel wat even niet gaat met die ballen.

Waar kláág ik over

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

8 DEC 2017

„Kijk eens uit! Are you blind?!”

Het is twaalf minuten fietsen van mijn appartement in Amsterdam Zuid naar Centraal Station. Volgens Google Maps. In het echt duurt het twee keer zo lang. Als ik geluk heb. De reden: toeristen. Zij verpesten meermaals mijn humeur op hun rode, gele of felgroene fietsen. En zo te zien ook op zwarte omafietsen. Fietsen als de locals. Fun! Maar na elke ergernis denk ik weer: ik moet me niet zo aanstellen, ik woon in Amsterdam, mijn fiets is nog niet gejat. Waar kláág ik over?

Vroeger was aanranding lekker brutaal

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

7 DEC 2017

Het is 18 februari 1990 en cabaretduo Waardenberg en De Jong is te gast bij tv-coryfee Sonja Barend. Ze doen een sketchje, worden geïnterviewd en pakken aan het eind van de show Sonja op haar bek. Wilfried de Jong eerst (met tong) en Martin Waardenberg (schuchterder, op de wang) erachter aan. Het betekent hun definitieve doorbraak bij het grote publiek.

„Je zoende écht”, zegt Sonja wat verbouwereerd.

De bedorven nasmaak van gedogen

Foto van 'Elfie Tromp'

Elfie Tromp

5 DEC 2017

Stel je voor: je hebt een goedlopende hamburgertent. Vroeg, laat, het is altijd druk in je zaak. Je hebt vriendelijk personeel, een nette keuken. Je zorgt voor schone tafels en goede stoelen en altijd koele frisdrank om de dorst van de klanten mee weg te spoelen. Het probleem: je mag maar een halve kilo vlees in je keuken hebben, anders voldoet het niet aan de normen van de Keuringsdienst van Waarde. Iets met grotere bederfkans als het te lang in de koelkast ligt.

Als die halve kilo op is, moet je weer naar de groothandel. Maar je bent ook een ondernemer, die netjes belasting betaalt, die omzet en banen creëert. Om precies te zijn: negentig banen. Je bedient op topdagen vijfduizend klanten. En je wil de klant tevreden houden, want wachtende mensen zijn ontevreden mensen. Je besluit een kilo per keer in te slaan en dat netjes, luchtdicht te verpakken tot het verkocht wordt. En die hamburgers van je vliegen eruit. Je zorgt dat je anderhalf kilo, dan twee, vier, negentig, ja, oké, honderdzestig achter klaar hebt liggen. Hamburgers zijn nu eenmaal gewild. Je bent slechts een van de twee hamburgertenten met een vergunning in de wijde omtrek, dus je populariteit is te begrijpen. Lokale politie weet ervan, van je goedlopende hamburgertent, en ze gedogen het. Het OM is het daar ook mee eens. Jarenlang. Want wat geven hamburgereters nu voor overlast? Toch, de hele buurt ruikt nu naar hamburger, iedereen krijgt er trek van. En dan word je opgepakt.

Dit vraagt de Sint zich elk jaar af

Foto van 'Ebru Umar'

Ebru Umar

5 DEC 2017

Elk jaar weer vraagt Sint zich af
Of hij nou ook eens een keer met pensioen mag.
Niet dat de kinderen hem vervelen;
Nee, het zijn de volwassenen die hij wel kan kelen.
En als je naar het Nederlandse trackrecord van 2017 kijkt,
is er maar weinig dat hem nog verblijdt.

Hét event waren de verkiezingen in maart
De uitslag ervan kreeg een 208 dagen durende staart.
Vooraf was de verkiezingsstrijd een gelopen race:
Geert zou ’m winnen, Sint en Pieten maakten zich op voor dat feest.
Natuurlijk moesten de Turken de boel weer verpesten
Ze stuurden een vrouw met hoofddoek om Mark Ruttes fermheid te testen.
Aboutaleb stuurde haar weg;
Rutte werd beloond, Asscher had pech.

Likeability of 5

In andermans hoofd bestaan

Foto van 'Lars van der Werf'

Lars van der Werf

4 DEC 2017

Hoeveel gezichten en namen zou een mens kunnen onthouden? Ik ontmoet heel veel mensen. Meer mensen dan de gemiddelde mens. Dat komt omdat ik boekjes schrijf en mensen die graag gesigneerd willen hebben. Inmiddels heb ik in een jaar of drie zo’n negentig boekhandels door heel het land van binnen gezien. Boekhandels heb je, ben ik achter gekomen, overal. En mensen ook. Veel mensen met allemaal een uniek gezicht en een naam.

Het is niet perse zo dat ik de leukste mensen ook automatisch onthoud. Het is, heb ik gemerkt, behoorlijk willekeurig wie je onthoudt. Zo denk ik soms nog aan Annie in Leeuwarden, die paarse sokken aan had. En vandaag dacht ik zomaar ineens aan ene Bart die in Assen vroeg om een boekje te signeren voor zijn moeder. Allebei zeker meer dan een jaar geleden.

Een sprookje

Foto van 'Iris van Lunenburg'

Iris van Lunenburg

2 DEC 2017

“Ik ben geloof ik nog blijer voor jou dan voor henzelf ;)”, stuurde een vriend mij maandag. Logisch.

Maandag gebeurde waar ik al langer op hoopte: Prins Harry en de bloedmooie actrice en VN Vrouwen-ambassadeur Meghan Markle gaan trouwen. De twee hadden een blind date, vierden Meghan's 36ste verjaardag in Afrika, kampeerden onder de sterren en nu, achttien maanden later, zijn ze verloofd. In hun eerste, officiële interview vertellen ze - dolverliefd en superschattig- waar het aanzoek was (tijdens het roosteren van een kippetje) en hoe De Ring eruit ziet (een diamant uit Botswana en twee van prinses Diana). Prachtig! En ja, “hij ging op één knie”, zegt Meghan glunderend. Ahhh. Een sprookje wordt realiteit.