Ook als er niemand doodgaat: vier het leven

Suzette, Anouk en Lianne Marije | Foto: Femmy Weijs

Foto van 'Suzette Hermsen'

Toen Eberhard van der Laan dit jaar vertelde dat hij ernstig ziek was, leek hij er ineens een horde aan fans bij te krijgen. Mensen die ik werkelijk waar nog nooit over hem, dan wel over Zomergasten had gehoord, hadden het na de uitzending van zondag 30 juli ineens dagenlang over niks anders.

Het gevoel dat de harde kern van Eberhard van der Laan maar groeit en groeit, werd deze week – toen hij bekendmaakte zijn taken neer te leggen – nog sterker. Men trakteerde Van der Laan voor zijn ambtswoning op een groot applaus en op internet was zijn afscheidsbrief hot topic. Qua likes en clicks won hij het die dag bij LINDAnieuws zelfs van ‘de door de tv-wereld vernederde’ Patty Brard. En ja mensen, dat wil wat zeggen.

Diezelfde dag vertelde een goede vriendin van mij dat een vriend van haar van de trap was gevallen, dood. Mijn vader nam de week daarvoor afscheid van zijn beste vriend, alvleesklierkanker. Ik kon er met mijn hoofd even niet meer bij. Wat kon het leven toch ontzettend hard zijn. Spontaan stelde ik een lijst van dingen op die ik diezelfde week nog wilde doen: langs mijn ouders (je weet maar nooit wanneer die een keer met slecht nieuws van de huisarts komen), naar de kroeg om het leven te vieren en naar de Zara omdat ik het leven ineens te kort vond om altijd maar in dezelfde trui rond te lopen.

Ook besloot ik mijn vrienden te koesteren alsof het onze laatste dag samen was en niet meer steeds te zeuren over de kleine dingen in het leven (zoals verstopte doucheputjes, natte zadels en de ímmer lege schappen bij mijn kleine kut-Albert Heijn). Het lukte me welgeteld één hele dag. Daarna stond ik op het station mezelf (én de Kiosk) alweer op (en leeg) te vreten toen mijn trein vertraging had, ik de aansluiting miste en daardoor precies op tijd bij mijn ouders was om de hond in de pot te vinden.

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow

Ik vroeg me teleurgesteld af waarom ik dat relativeren maar zó kort vast kon houden en kwam tot de conclusie dat dat nou eenmaal ook het leven is. Alles dood relativeren op momenten dat er nog niks aan de hand is, is blijkbaar niet realistisch. En bovendien best ongezellig. Allebei je armen gebroken? Boeie, je leeft nog. Een kapotte douche inclusief loodgieter die niet meewerkt? Ach, dan douche je toch een week niet. Ontslagen op je werk? Zie het maar van de zonnige kant, die van de vrijheid blijheid-kant.

Nee, zo werkt het leven helaas niet. En tóch vind ik dat we op z’n minst onze zegeningen regelmatig moeten blijven tellen. Ook op momenten dat er niemand dood is of dood dreigt te gaan. Roep dus vooral fanclubs in het leven van mensen die nog kerngezond zijn. Da’s leuk voor jezelf, maar nog leuker voor diegene. Ik wil het in ieder geval proberen en ga voor de harde kern van mijn AH-manager. Opdat ook hij weer hernieuwde moed vindt om die verdomde schappen voortaan iéts sneller bij te vullen.

OVER ‘ZEIK NIET ZO'

Lianne Marije Sanders (28), Suzette Hermsen (29) en Anouk Kemper (30) leren elkaar kennen op de burelen van LINDAnieuws. Ze ontdekken dat ze een gemeenschappelijke hobby delen: klagen. Samen maken ze het hilarische boek ‘Zeik niet zo - het echte leven van de millennial’ - over al waar de jongere mensch mee te schaften heeft. Van te weinig likes op Insta en irritante ouders tot poepen bij je vriend en ernstig liefdesverdriet. (Het een is overigens niet per se een gevolg van het ander.)

Niet zeiken, gewoon lezen, dus: elke vrijdag om 12.00 uur in de Metro-app en op Metronieuws.nl!


Views

200+

Likeability of 5

Geschiedenis moet genuanceerd worden

Foto van 'Elfie Tromp'

Met stille trom heeft het Mauritshuis de buste van Johan Maurits verhuisd. Van zijn oorspronkelijke plek als pronkstuk in de ontvangsthal naar het depot waar het publiek niet kan komen. Daar kraaide vier maanden lang geen haan naar en de wereld leek nauwelijks veranderd; gasboringen in Groningen gingen door, zwartepieten-betogers kregen te maken met illegale en gevaarlijke wegversperringen en iedereen op Twitter was nog steeds kwaad.

Niemand had zich er ooit nog druk om gemaakt, behalve kunsthistorica Imara Limon, die de verhuizing van de buste aanstipte in een interview met de Volkskrant. Ze noemde de verhuizing van het beeld een afkeur van het slavernijverleden waar handelaar Maurits met de bestuurlijke vingers ook in de pap had gezeten.

Beelden worden vaker omgetrokken, als een regime is uitgediend en overwonnen, als een religie zijn dominante positie kwijtraakt. Het is een symbolische wraakactie; niet langer zul jij ons onderdrukken. Uit ervaring weet ik dat dingen stuk gooien enorm kan opluchten. De toekomst lijkt open te liggen. Toch moeten we voortborduren op het verleden. Dat kan nu eenmaal niet herschreven worden.

Afgelopen jaar werkte ik geruime tijd in New Orleans, precies ten tijde van het onttakelen van de omstreden beelden van de generaals van het Zuiden. Dit was nog voor Charlottesville, waar de protesten om dezelfde beelden uitmonden in gevechten tussen protesteerders en de dood van een activiste. Het schijnt dat de gemeente New Orleans scherpschutters paraat had staan, voor het geval er onlusten zouden uitbreken. Geen enkele protesteerder had zin om te sterven voor dode generaals.

Aanvankelijk vond ik dat de beelden moesten verdwijnen. Verliezers horen geen standbeelden te krijgen. Ik sprak met de protesteerders en leerde dat de geschiedenis niet letterlijk zo zwart-wit was. Zo stond er een zwarte oud-militair om zijn militaire verleden te eren. Een witte moeder met een zwart kind wiens voorouders hadden gestreden in de oorlog aan de Zuidelijke kant. Ook de generaals waren niet in- en inslecht. Zo adopteerde generaal Beauregard na de oorlog een zwart kind. En maakte generaal Jefferson al de slaven die hij had geërfd vrij.

Wat wrong en wat ook nu ongemakkelijk voelt bij de verwijdering van Johan Maurits, is het gevoel dat de geschiedenis monddood wordt gemaakt. Had een duidelijk informatieplakkaat, waarbij ook de omstreden daden staan vermeld, niet volstaan? Was een minder prominente plek voor de beelden niet prima geweest? Met het verdwijnen van de beelden verdwijnt ook de kans om de geschiedenis te nuanceren in plaats van krampachtig te wijzigen.


likedislike
user_20afbd9672dd2a1fff6fe2030416b6d9dad19453_avataruser_68e7459261367b4ec9ce19c83eee16fe9b34efce_avatar

Views

98

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'
Likeability of 5

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

De feestgangers van 'Qhotel in de sneeuw'. / Foto's: Heidi Rijsdijk

Foto van 'Lisa Vermeij'

(In samenwerking met Qmusic)

Oostenrijkse bergen, sneeuw maar ook veel zon, après-ski, schnitzels, glühwein en liveoptredens van OG3NE, Jax Jones en Gavin James. Klinkt als muziek in de oren, toch?

Het Oostenrijkse Zell Am See was de afgelopen dagen het decor voor het Q-hotel in de sneeuw. Radiostation Qmusic organiseerde het festijn tot en met dinsdag voor de dertiende keer. Zelfs als je nog nooit op de latten hebt gestaan, was er genoeg te doen. Zangtrio OG3NE, singer-songwriter Gavin James en dj Jax Jones waren ingevlogen om er voor de live aanwezige luisteraars, Qmusic-dj’s en zakenrelaties van het station een muzikaal festijn van te maken. Dj Jax Jones kwam zelfs eerder van zijn huwelijksreis terug om bij het sneeuwtripje aanwezig te zijn.

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

Après-ski: 'Het is vanaf de eerste minuut al een en al gezelligheid.'

Keileuke reis gewonnen

Luisteraars konden in de maand december een winterse reis winnen door een bijzonder kerstverhaal in te sturen. Lieke (25) uit Nijmegen was een van de gelukkigen. „Vorig jaar lag er op kerstavond een rat in mijn bed, doodeng! Maar wel een goed verhaal. En ik heb er nu wel een keileuke reis mee gewonnen. Het is vanaf de eerste minuut al een en al gezelligheid.” Voor luisteraars Alenka (39) en Ilona (40) was het helemaal een bijzondere trip. Ilona heeft afgelopen jaar voor het eerst kerst gevierd. Eerder kon dat nooit, omdat ze altijd Jehovagetuige was. ,,Er gaat een hele nieuwe wereld voor ons open, omdat we altijd heel streng hebben geleefd.”

Natuurtalentjes op de latten

Naast alle optredens en gezellige activiteiten zoals rodelen, een winterbarbecue en hilarische lunchquizzen, wordt er nog echt wel wat geskied. Een team van Nederlandse leraren stond elke ochtend weer te springen om Metro en alle Q-hotelgangers van de blauwe, rode of zelfs zwarte piste te begeleiden. Dennis (34) draait al heel wat jaren mee en kijkt er elk jaar weer naar uit om de Qmusic-dj’s en luisteraars les te geven. Soms zitten er echte natuurtalenten tussen. Zoals YouTuber Nanne Meijer die nog nooit eerder op ski’s had gestaan, maar na twee uurtjes als een volleerd wintersporter van de berg zoefde. Ondergetekende had er iets meer moeite mee en hield er na een stukje snowboarden op de rode piste welgeteld zestien blauwe plekken aan over. Mooi souvenir, zullen we maar zeggen.

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

De zusjes OG3NE genoten met volle teugen.

Teterreteterre

s’ Avonds werd het Q-hotel omgetoverd tot een concertzaal, waar de dj’s van Q-music het publiek op heerlijke foute après-skinummertjes trakteerden. ,,Er is zo veel gezelligheid, je vergeet dan eigenlijk dat je staat te hossen op muziek die je normaal nooit luistert. En ook al sta je in zo’n warme hut te zweten in je dikke coltrui, dat maakt op dat moment allemaal niets uit. Ik vind het enig!”, aldus YouTuber Nienke Plas. En net op het moment dat je dacht ‘ik kan geen ‘teterreteterre’ meer horen’, kwam er een artiest met een spetterend optreden. De meiden van OG3NE zorgden ondanks de warme skikleding door hun prachtige performance meerdere keren voor kippenvelmomentjes. De zusjes vermaakte zich de rest van de avond trouwens prima en dansten vrolijk mee op après-skihits als Schatje Mag Ik Je Foto en Vrouwke.

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

Skiën en snowboarden maakt dorstig.

Jägerbombs en water

De dansvloer is de plek waar artiesten samen staan te dansen met de luisteraars, waar Jägerbombs worden afgewisseld met water (er moet ook nog een beetje gewerkt worden). En de plek waar ‘je dansjes doet die je eigenlijk niet op je werk zou moeten doen’, aldus een luisteraar.

Het zijn Qmusic-feestdagen waar je muzikale hoogtepunten beleeft, nieuwe vrienden maakt en waar je nog jaren op kunt teren. Wanneer mogen we weer?

Binnenkort zie je op deze site een video van de reis.

'Van een rat in m'n bed tot Q-hotel in de sneeuw'

DJ Joep Roelofsen met Marieke Elsinga, die verslag deed voor RTL Boulevard.

Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar


likelovedislike
user_7773621565689246c2f6d156935675e7e4bf47d1_avataruser_897b6947eed5a5c9f795673f14eb1c721f9b8737_avataruser_8cc99793708d42dfc8e8251235ad93e8def9c702_avatar

Views

100+

Likeability of 6

Help, koester en voed dit talent!

Foto van 'Ebru Umar'

Telefoontjes uit Turkije voorspellen zelden goed nieuws en ook deze is er een uit de categorie drama met een gouden randje. De Turkse braindrain is gaande en vrienden hebben nog maar één doel in het leven: hun kinderen het land uit krijgen naar een land waar ze wél vrij kunnen leven. Maar ja: terwijl half Afrika migreert naar Europa en geld toe krijgt, kom je met een Turks paspoort niet ver. Ook niet als je een vak beheerst, ontwikkelde hersenen hebt en zelfs nog wel wat vermogen, blijven de grenzen potdicht. Er zal ergens logica inzitten, maar de mijne is het niet.

De dochter van mijn vriendin is slim. Niet special snowflake slim maar gewoon, rocket scientist slim. Ze studeert aan een van de beste universiteiten van Turkije, eindigt standaard als beste van haar jaar en is nu toegelaten aan Delft om daar iets te studeren wat ik amper kan spellen. Ik heb haar anderhalf jaar geleden ontmoet en het enige wat ik kon denken was: die moet weg uit Turkije. Zoveel brains, zoveel potentie met daaropvolgend ‘en dat voor een meisje’. Hey, je bent bevooroordeeld of niet. Maar ja, niet mijn kind. Ze zoeken het maar uit.

En dat is precies wat haar ouders nu doen: ze zoeken uit hoe ze hun dochter twee jaar in Delft kunnen laten studeren. Hoe ze dat kunnen financieren want tja, als ingezetene van een niet EU-land, is het collegegeld 15.575 euro. Per jaar. „Dat is iets meer dan dat we begroot hebben”, concludeert mijn vriendin droog. „Kun je ons helpen, Ebru? We hadden gerekend op iets van 2500 euro collegegeld, maar die Turkse nationaliteit zit niet alleen jou in de weg. Weet jij of er bij jullie beurzen zijn, fondsen, iets waarmee we het voor elkaar kunnen krijgen dat ze naar Delft kan? Ze wil dit, ze kan dit, ze verdient dit.”

Ik weet dat ze het kan. Maar degenen die het verdienen zijn wij: zij is een aanwinst voor Nederland, zeg maar de kaakchirurg uit Syrië maar dan de real deal, uit Turkije, die Chemical Engineering wil studeren in Delft. Ik wil best helpen, zeg ik. Maar onder een voorwaarde: als ik zorg dat er Nederlands geld in dit meisje gestopt wordt, verdwijnt ze niet na twee jaar naar Turkije. Mijn vriendin lacht: Terug naar Turkije?! Dit is haar ticket naar vrijheid, terug gaat niet gebeuren.

Talent moet je koesteren, voeden en uitdagen. En als je talent geen vrijheid geeft omdat je een land in een islamitische heilstaat wil veranderen waarbij vrouwen nog minder rechten hebben dan mannen, dan zal ik zorgen dat die braindrain plaatsvindt ook. Prima projectje voor 2018: het opzetten van een studiefonds voor slimme meisjes uit den islamitischen vreemde. Uit mijn vriendenkring heeft de eerste sponsor zich al gemeld – wow, maar echt: WOW. En nu doorpakken: alle hulp, organisatorisch dan wel financieel is welkom. Mail me: ebru.umar@gmail.com


likelovedislike
user_8cf4c93bbec83098321ff84e4c94b9d4815749e9_avataruser_083a91cbb0d2203047a775f94ce62347fc7b25aa_avataruser_7cd87f0a8bcf60d7505dd2d5a9128c5253cf6094_avatar

+3


Views

200+

Likeability of 6

Verdienen met het lezen van Metro-artikelen!

Foto van 'Metro'

In samenwerking met: Pabbl

Artikelen lezen op onze telefoons, dat doen we maar al te graag. De Pabbl-app plaatst, gebaseerd op jouw verkeuren, artikelen op je vergrendelscherm, en beloont je ervoor!

Eind vorig jaar bereikte Pabbl de mijlpaal van 75.000 installs. 75.000 gebruikers die kunnen verdienen aan het ontvangen van relevante advertenties op hun vergrendelscherm. Sinds kort is er ook een feature uitgerold waarmee je in plaats van advertenties, vooral artikelen ontvangt en hier ook gewoon mee kan verdienen!

Artikelen en verdienen – hoe werkt dat?
Je ontvangt een mix van content op je vergrendelscherm, het scherm waar je ongemerkt 150 keer per dag langs swiped. Nu ontvang je op dat scherm feilloos artikelen, gesponsorde wallpapers en normale wallpapers. Elke keer dat je je telefoon ontgrendelt je punten. Deze punten kun je inruilen voor leuke cadeaus in de Pabbl shop. Sinds deze feature kortgeleden is uitgerold, sluiten steeds meer nieuwssites aan voor nog betere toegespitste content, waaronder ook content van Metro dus.

Gebruikers waren sceptisch
Natuurlijk ben je sceptisch over een app waar je door het simpelweg gebruiken van je telefoon, makkelijk kunt verdienen. Maar bezoek de pagina van Pabbl in de Playstore en je ziet dat de app 50.000-100.000 installs en 4,6 sterren uit meer dan 10.000+ reviews heeft; blijkbaar doet Pabbl echt wel wat goed. Pabbl is een vergrendelscherm app, die elke keer als je je telefoon aandoet, mooie en relevante content zoals artikelen en wallpapers toont. Omdat een boel van deze content ‘gesponsord’ is, geeft Pabbl punten in ruil voor bijna elke keer dat je je telefoon ontgrendelt. Alleen bij artikelen en gesponsorde content ontvang je punten en er zitten limieten op zodat er geen bots aan worden gehangen die het scherm 24/7 wegswipen.

Installeren die hap
Het ziet er dus allemaal legit uit, installeren dan maar. Je belandt op de landingspagina en vult wat basisgegevens in en je interesses. Hierdoor wordt de content die je krijgt afgestemd op jouw persoonlijke voorkeuren. Het vergrendelscherm verschijnt, die je ontgrendelt met een soepele swipe. Vervolgens word je geleid naar de Pabbl-app waarin wordt uitgelegd wat je met je punten kan doen. Het aanbod is vrij divers: Een boel kortingen (soms tot wel 100%!!) op eten & drinken, kleding, elektronica en nog veel meer!

Lege voorraden
Kijkend naar de reviews blijkt dat je niet alles kan aanschaffen wanneer je dat wilt. De voorraden zijn vaak op. Dat komt doordat de app erg hard groeit en mensen sneller punten bij elkaar sparen dan dat ze aan producten kunnen weggeven. Het verkopen van advertenties blijkt lastiger voor Pabbl dan verwacht waardoor het lastig is om producten te financieren en komt het af en toe zelfs uit eigen zak. Maar dat kan niet voor altijd doorgaan natuurlijk. Pabbl moet nog minimaal 2x zo hard groeien willen ze de grote vraag en gespaarde punten kunnen bijbenen met nieuw aanbod.

Feiten over Pabbl:

- Pabbl is te installeren in de Playstore

- De app is Android exclusive.


like
user_5a58c6cc654b4931505d8ae3dd819f4ca6fb90ce_avataruser_384fadd091eec9bdd937419d5996ce3c53ee436a_avatar

Views

48

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow
Likeability of 5

Vieze, ongewenste zoenen

Foto van 'Iris van Lunenburg'

„Ik zag hem al aankomen”, vertelt mijn goede vriendin Sophie vol walging. Oh god, zeg ik. „Net iets te zelfverzekerd. Duidelijk al een slok op.” Ugh. „Ik steek extra assertief mijn hand uit, maar hij pakt me vast. Drie van die natte, muffe zoenen.” Ieuw. „En hij probeerde nog te smokkelen ook.” Gadver! „Ik dacht dat hij wel beter zou weten na #metoo.”

De eerste week van het nieuwe jaar is voor het goede voornemen, de tweede week voor de nieuwjaarsborrel. Een mooi moment om gezamenlijk vooruit te kijken. Het is helaas ook het moment van de nieuwjaarszoen. Meestal drie. En meestal door een oudere, mannelijke collega die net iets te graag wil. Hij heeft er al naar uitgekeken sinds het kerstfeest. Toen durfde hij nog niet, maar nu gaat hij ervoor: 2018 wordt tenslotte ook zíjn jaar. Hij gaat recht op zijn doel af. En dat doel, dat ben jij. Natuurlijk, je wijkt naar achter. Krijgt bijkans een nekhernia van de schijnbewegingen. Maar helaas, hij is sterker en plant drie vieze, ongewenste zoenen op je wang. En perongelukexpres bijna op je mond. „Gelukkig *smak* nieuw *smak* jaar *smak*!” Brrr.

Eén op de vijf mensen zou bewust tijdens de nieuwjaarsborrel op jacht gaan om een zoen van een specifieke, aantrekkelijke collega te scoren, meldde RTL Z in 2016 naar aanleiding van een onderzoek van Tempo Team. En: meer dan de helft van alle werknemers vindt kussen met collega’s vervelend of ongemakkelijk (...) vrouwen voelen zich daar ongemakkelijker bij dan mannen: 61 vs 51 procent.

En dat was nog pre-#metoo. Sinds oktober 2017 is er fors meer aandacht voor seksueel geweld en lastigvallen - vooral in combinatie met professioneel machtsmisbruik. Vrouwen spreken zich uit én worden serieus genomen. Nu het nieuwe jaar begonnen is en iedereen weer aan het werk gaat, vraag ik me af: hoeveel is er bij de mannelijke collega’s blijven hangen van de achterliggende gedachte van #metoo? Houden ze het netjes en staat het woord consent vanaf nu in het mannelijke brein gegrift? Ook tijdens de vrijdagmiddagborrel?

De Volkskrant onderzocht deze week of de #metoo-schandalen mannen zo bang maken dat ze hun vrouwelijke collega’s gaan ontwijken. Organisatieadviseur Peter Fijbes beaamt dat: „Mannen kunnen zo bang zijn de verkeerde indruk te wekken dat ze heel rigoreus reageren: dan maar ver bij vrouwen uit de buurt blijven. Collega’s kunnen een uitnodiging om mee een biertje te drinken al verkeerd uitleggen.” Jeetje. Dit is ook de diepe, diepe angst van actrice Catherine Deneuve, bleek woensdag. Verkrachting en een seksueel getinte opmerking worden op één hoop gegooid, volgens de honderd protesterende Françaises. Straks durven die arme mannen niet meer te flirten, klinkt het angstig. Ze weten zometeen niet meer wat wél en wat niet geoorloofd is. Heftig hoor. En dat terwijl het heel simpel is. Nee is niet alleen nee, ja is ook echt pas ja. Punt.

Vanavond is mijn laatste nieuwjaarsborrel. Ik heb mijn schijnbewegingen geoefend, neem mijn extra ferme handdruk mee, maar misschien volg ik wel dé nieuwjaarszoenontwijktip van etiquettedeskundigen: bij binnenkomst heel hard ‘Gelukkig nieuwjaar!’ roepen. En dan snel door naar de bar.


lovedislike
user_0c300af3674cff2a35a0212488cf4ac01ecebd04_avataruser_86cdc1bbf593291f3a1de766388ee55e2920dc45_avatar

Views

800+

Likeability of 5

Oh Oh Amsterdam: Alles oké of toch gevalletje GHB?

Foto van 'Iris Hermans'

Metro's Iris neemt je mee in haar Amsterdam, waar van alles in voorbijkomt. Van Chinese massagesalon tot het stiekem begraven van cavia’s en spannende afters. En alles ertussenin.

Bijzonder trio in Vondelpark

Groen is oké, stelt de doktersassistent me aan de telefoon gerust wanneer ik haar vraag of het kwaad kan dat mijn slijm dat ik sinds een dag, en vooral nacht of twee ophoest steeds verschillende, inclusief Metrogroen, tinten aanneemt. Geen antibiotica dus? Nee, geen antibiotica, spreekt ze de magische woorden uit en ik slaak een zucht van verlichting, nadat ik hoest als een halfdood geknuppelde zeehond die er nog wat van probeert te maken, want ik hoef nu dus niet verplicht mee te doen aan die debiele Dry January hype.

Wat niet zo oké is, was het schouwspel dat ik vorige week aantrof in het Vondelpark, rond een uurtje of tien ’s avonds. Ik was net naar een film van Woody Allen geweest en vroeg mezelf af wat het toch precies was dat die film me een beetje ergerde en net op het moment dat ik het antwoord wist - mensen die tegen de camera en dus tegen jou praten, daarom heb ik ook al na minuut 1 van S01/E01 House of Cards afgezet -, zie ik een meisje midden op de weg zitten.

Om haar heen staat een Foodora-bezorger die, naar later blijkt, bezorgd zijn fiets heeft neergesmeten toen hij haar zag en zijn roze rugdoos/box, in elk geval dat reusachtige ding waarvan ik altijd hoop dat-ie minder zwaar is dan dat het eruitziet, op de grond heeft gegooid en een jongen met een alleraardigst gezicht en hipsterbril op, waarachter twee hulp vragende ogen fonkelen. Dan gaat ze er zelfs bij liggen, haar tas halfopen naast zich geslingerd en ze maakt rare, kronkelende bewegingen.

Gevalletje GHB is mijn eerste ingeving en draai me om naar dit bijzondere trio, waarvan ik al meteen het gevoel had dat hier iets niet helemaal klopte, al kon ik toen nog niet weten hoe de vork in de steel zat. „Kan ik jullie helpen?”

Oh gelukkig, een vrouw! roepen de jongens uit en ik beaam dat, stiekem best content dat ze dat zien in het donker van 8 meter afstand en terwijl ik mezelf heb ingebouwd met grote muts en sjaal, al kan mijn met bloemen en vlinders bestickerde damesfiets dit ook hebben prijsgegeven. „We hebben net de politie gebeld omdat we dit meisje hier op de grond zagen liggen, maar waren al bang dat ze zouden denken dat wij verkeerde bedoelingen met haar hadden.”

Ik ga op m’n hurken tegenover haar zitten, geef haar m'n flesje water en probeer haar in de ogen te kijken, maar die draaien telkens weg. Ze heeft diamantjes in haar oren en schudt haar hoofd als ik vraag of ze drugs heeft gebruikt of alcohol heeft gedronken. Ze heet Kirsten, antwoordt ze met dubbele tong als ik vraag hoe ze heet en oké, ze heeft toch wel wat wodka gedronken, verklapt ze wanneer ik zeg dat we allemaal weleens te diep in het glaasje hebben gekeken.

Ze blijkt in Stayokay te logeren en ik moet even lachen om de naamironie van deze situatie. We tillen haar op van de grond en begeleiden haar naar het hostel. Ik houd haar tas vast en loop met m’n arm om haar heen omdat ze anders omvalt met haar mee naar binnen op zoek naar haar kamer. En dan wordt ze ineens vijandig. Ze denkt dat ik haar wil beroven (zij: „geef m'n telefoon terug!” ik: „die heb je in je hand”), wil niet meer verder lopen en begint me uit te schelden. Ik geef het na een paar minuten op en loop naar buiten, waar ik de jongen met het alleraardigste gezicht nog zie staan.

Met twee politiemensen naast hem. „We zijn toch even gekomen”, legt de politievrouw uit die met haar grote lach en perfect vallende blonde paardenstaart zo knap is dat ik hoop dat Ellie haar kent. Ze gaan even poolshoogte nemen en voordat ze naar binnen gaan, draait de vrouw zich nog even om. „Amsterdam mag blij zijn met zulke bezorgde inwoners als jullie.”

Die heb ik dus in m’n zak gestoken, net als de portemonnee van het meisje. Grapje natuurlijk. De dag erna heb ik nog even gebeld met het hostel. Ze wisten niet precies waar het over ging, maar hadden in elk geval geen dood lichaam in een bed aangetroffen, dus alles was oké.


like
user_1c83c9b630d19306e20aa526ea9578a1e06be8b4_avatar

Views

500+

Likeability of 5

De straten zijn van iedereen

Foto van 'Elfie Tromp'

Ik ben heel vaak trots op mijn stad. Zo durfden wij het als eerste aan om de postercampagne voor vrije partnerkeuze te plaatsen. Een zedig kusje tussen een moslima en een Joodse man was het bekendste beeld ervan. Het kwam de bedenker ervan, Shirin Musa, op veel aanmoediging en kritiek te staan. Goed nieuws is dat in 2018 ook Amsterdam volgt met een soortgelijke postercampagne.

Vanaf 1 januari is in Rotterdam ook seksuele straatintimidatie strafbaar gesteld. Noem me nog één keer kechie op straat en je kunt een boete verwachten van maximaal 4100 euro en als je het helemaal bont maakt: drie maanden celstraf. Onze stad heeft zelfs een app ontworpen om meldingen ervan te vergemakkelijken en probleemgebieden in kaart te brengen. De StopApp geeft meteen je locatie aan de politie door en je kunt je meldingen uitbreiden met een aangifte. Natuurlijk wordt het moeilijk implementeerbaar, want vind maar eens ‘hard bewijs’ van wat er naar je geroepen wordt, maar in een stad waar 84 procent van de vrouwen tussen de 18 en 45 jaar te maken krijgt met seksuele straatintimidatie, is dit soort beleid heel belangrijk. Om Oprah bij de Golden Globes te citeren over seksisten die de norm bepalen: Time’s up!

Ik herinner me een lezing twee jaar terug, waarin ik dit probleem bespreekbaar probeerde te maken. Grollenman en algemene gezelligerd Quintis Ristie stond op en zei: „Nou, er zijn anders meisjes die superkwaad worden als je niks zegt. Die rondparaderen om aandacht te trekken!”

Ik vraag me af of hij inmiddels begrijpt dat er een verschil is tussen wederzijds flirten en iemand lastigvallen. Die verwarring, dat vrouwen soms óók flirten en ja, ook openstaan voor een leuke opmerking of zelfs, wie weet, seks, vond ook presentator Jort Kelder moeilijk. Die stelde afgelopen weekend dat er talloze vrouwen door hem verkracht wilden worden. Zelf zag hij al snel de onmogelijkheid in van zijn stelling; iets willen wat je niet wilt kan nu eenmaal niet, maar het is duidelijk dat verwarring op alle niveaus doordringt.

Ook ik loop over straat en ja, soms draag ik hakken of een welgevormde jurk. Mijn sekse en seksualiteit maken deel uit van wie ik ben, net zoals mijn medemenselijkheid dat doet. Het wordt tijd om vrouwen als complete mensen te zien en de publieke ruimte voor iedereen een veilige ruimte te maken. Ik ben trots dat Rotterdam in Nederland daarin het voortouw neemt.


likedislike
user_a6b2dfba1c72066e39fe368eaec1f87fb21e250d_avataruser_1c42c1603cc869d69a26eb08a89e9b50856ba972_avatar

Views

200+