Columnisten

Likeability of 6

Waarom ik mijn bananen op haar jong belegen legde

V.l.n.r.: Suzette, Lianne Marije, Anouk

Foto van 'Metro'

29 SEP 2017

Mogen mensen zomaar jouw kastjes opentrekken? Nodig jij Jan en alleman uit voor een doordeweekse logeerpartij? En wanneer is hét moment om privacyloos Amsterdam te verruilen voor Almere? 'Zeik niet zo'-columnisten Lianne Marije Sanders en Anouk Kemper laten in deze duo-column hun millennial-licht schijnen over hun intense behoefte aan privacy.

De moeder van mijn ex wilde graag alleen met het gezin op vakantie, zodat ze meer privacy had. Ik mocht dan niet mee. Dat vond ik toen dom, stom en kinderachtig natuurlijk. Nu zou ik wel naar Groningen willen rijden om haar een lintje te geven. Privacy is echt de shit.

Hoe ouder ik word, hoe meer waarde ik daaraan hecht. Zo ging ik tijdens mijn drieweekse vakantie op Bali voor geen goud in een hostel. Want als ik moet slapen met anderen op één kamer en geen plek voor mezelf heb, stort ik nog liever in een rijstveld.

Maar privacy in het gemiddelde Amsterdamse appartement, da’s als vragen om stralend zomerweer en levensgeluk als je op fietsvakantie gaat naar Texel. Je weet waarvoor je tekent. Mijn huis is zo gehorig dat ik zelfs ingehouden huil. Ik zou bijna de woningcorporatie aansprakelijk stellen voor de oplopende kosten van mijn psycholoog.

Toen ik laatst weer eens m’n beklag deed bij mijn 26-jarige, zwangere zusje - met koophuis in het midden van Nederland, zei ze: ‘Maar Lian, uiteindelijk gaan je vriendinnen ook weg uit Amsterdam, hè.’ En terwijl ik in mijn hoofd de verhuisbehoeftigheid van mijn vriendinnen analyseerde (vrijgezel, vrijgezel met koophuis in Amsterdam, vrijgezel en vastberaden Happn binnen de ring uit te spelen), sprak ze de inmiddels legendarische woorden: „Anders kijk je eens in Almere?"

Aangezien ‘wij natuurlijk allemaal in Amsterdam willen wonen’, moeten er concessies worden gedaan. Neemt niet weg dat ik dans door m’n huis van geluk als m’n huisgenoten overdag naar hun werk zijn. Privacy, ik ga er helemaal heerlijk (huilend) op. Niks dom, stom of kinderachtig.

Nee, die Groningers weten wel waar ze het over hebben.

‘Eem tied veur miezulf. Most ook es doun.’

--

Mijn ouders wilden nooit dat mijn vriendinnetjes bleven logeren. „Ik heb geen zin in vreemde kinderen in mijn huis”, zei mijn vader altijd en dan dacht ik: „Huh? Dit is Lisa. Die speelt hier ELKE dag, die ken je gewoon.”

Discussiëren had geen zin. Onverbiddelijk waren ze.

En toen ging ik op kamers wonen. Met huisgenoten. En die huisgenoten hadden een vriend, vriendinnen, een vriendin. En die kwamen dan bij ons over de vloer. Of ze bleven een nachtje slapen. Ineens begreep ik mijn ouders: vreemde mensen in je huis, dat is gewoon irritant.

Ze komen ongevraagd jouw domein binnen. Kakken op jouw wc, lezen jouw krant, vreselijk. Hoe vaker ze komen, hoe meer ze zich thuis voelen. En daar gaat het mis. Zo haalde de vriendin van mijn huisgenoot altijd de bananen uit de koelkast, waar ik ze met een duidelijke toekomstvisie (warm weer) had neergelegd.

Nadat ik voor de zoveelste keer de bananen op het aanrecht aantrof, vroeg ik haar: „Haal jij elke keer die bananen uit de koelkast?”

„Ja, klopt.”
„Eh, waarom?”

„Omdat de kaas anders zo naar bananen smaakt”, zei ze.
„Wat?!”
„Ja, echt. De geur van de bananen trekt in de kaas."

Hier wil ik even drie belangrijke kanttekeningen plaatsen:

  1. Het was mijn huis
  2. Zelf lustte ik niet eens kaas
  3. Het was mijn huis

Deze meid kon erop rekenen dat ik voortaan mijn tros bananen pontificaal op haar jong belegen legde. De relatie ging snel daarna uit.

Je vraagt je natuurlijk af: Anouk, hoe gaat het nu met je?

Ja, goed. Ik vind kaas inmiddels hartstikke lekker.

Tekst: Lianne Marije Sanders (boven) en Anouk Kemper (onder)

Over ‘Zeik niet zo'

Lianne Marije Sanders (28), Suzette Hermsen (29) en Anouk Kemper (30) leren elkaar kennen op de burelen van LINDAnieuws. Ze ontdekken dat ze een gemeenschappelijke hobby delen: klagen. Samen maken ze ‘ZEIK NIET ZO - het echte leven van de millennial’ - over al waar de jongere mensch mee te schaften heeft. Van te weinig likes op Insta en irritante ouders tot poepen bij je vriend en ernstig liefdesverdriet. (Het een is overigens niet per se een gevolg van het ander.)

Niet zeiken, gewoon lezen, dus: elke vrijdag om 12.00 uur in de Metro-app en op Metronieuws.nl!

BEKIJK OOK


likelove
user_40f2189b758d1d5d4da21b21e14ad404f1d96af6_avataruser_678a19420495cd308a1890814370e1c3fec0faf3_avatar

Views

500+

Likeability of 6

De donkere kant van futuristisch Dubai

Foto van 'Iris van Lunenburg'

18 MEI 2018

“Jeetje. Nog niet eens het vliegtuig uit en we zien al meteen moderne slavernij?!”

Ik werd pas echt met mijn privilege geconfronteerd toen ik voor een paar daagjes naar Dubai en Abu Dhabi vloog. En ja, voor een paar dagen naar de Emiraten vliegen klínkt al geprivilegieerd op zich. Details. Uit het vliegtuigraam zie ik alleen maar bruine mannen op de grond zitten. Vooral Pakistanen en Indiërs. Bij elkaar gehurkt in beige werkkleding en fel gele hesjes. Nergens schaduw, terwijl het om 06:00 uur al 37 graden is.

Ook onderweg naar het hotel zie ik ze. Op bouwplaatsen, in plantsoenen. De taxichauffeurs hebben het iets beter, net als de man die mijn koffer naar de hotelkamer brengt. Al mag hij niet in dezelfde lift. “No I can’t, miss.” Oh, sorry. En terwijl ik me installeer in mijn vijfsterrenhotel vraag ik me af: Hoe is de positie van vrouwen hier in de Emiraten? Van de zogenoemde ‘general workers’? En bovenal: hoe kan je genieten van al deze weelde terwijl je weet hoeveel ongelijkheid er is? Want laat ik het maar gewoon zeggen: Dubai en Abu Dhabi zijn rijk. Heel rijk. Niet alleen qua goud en geld. Ook qua kennis. Er is een bovengemiddelde focus op duurzaamheid, tech en artificial intelligence. Sustainability City, Design District. Overal bruist het en na een paar dagen zweef ik tussen “OMG dit is echt de toekomst!” en “Waarom woon ik hier nog niet?!”.

Maar elke fijne, futuristische ervaring heeft een donkere kant. De indrukwekkende Burj Khalifa, maar ook de 12000 general workers die ‘m met bloed, zweet en tranen hebben gebouwd. Of de negen vrouwelijke ministers (hallo Rutte?!) versus overal louter mannelijke beeltenissen in de stad. Natuurlijk, ík kan hier prima over straat in een jurkje. In het beste geval denken mensen dat ik een expat ben. In het slechtste geval een expatvrouw die de Dubai Mall leeg koopt. Geld is geld. Maar bij de grootste moskee van de Verenigde Arabische Emiraten is het duidelijk. Aparte ingang; gescheiden (kleinere!) gebedsruimte; met 37 graden een allesbedekkende abaya aan - terwijl de mannen met t-shirt en linnen witte broek onbezorgd naar binnen stappen. En, natuurlijk: geen hand.

“The day the expats have to leave, is the worst day of their life”, vertelt een Emirati trots. En dat snap ik, steeds beter. Totdat ik vastzit op een wc in het chique The Penthouse op het palmeiland. “Hello? Please help me?!”, roep ik. Na wat gemorrel aan de klink kijk ik recht in de prachtige lach van Brigitte. We zijn bijna even oud. Ze komt uit Kameroen, spreekt vijf talen en nu schrobt ze in Dubai elke dag én elke nacht de wc schoon zodra de vrouwen met hun hoge hakken en hun Louis Vuitton-tassen klaar zijn. Ze vertelt over haar onmogelijke zoektocht naar werk en knuffelt me. Ik wil haar geld geven. Zij slaat het af. De schaamte overvalt me.

De volgende dag stuurt Brigitte me een berichtje op Facebook. “Nice to meet u darling u have very good heart.” Oef. Tijd om naar huis te gaan.


like
user_1848d254762da94e479f923510d213b74cb26f02_avataruser_527e9d5edddb57a4d047450b379a1c43f8ab4bb0_avatar

Views

4k+

Likeability of 5

Elke terrorist is verward

Foto van 'Elfie Tromp'

17 MEI 2018

Ik lees momenteel het waar gebeurde verhaal van Leonora Carrington, een surrealistische kunstenares die ten tijde van de Tweede Wereldoorlog moest vluchten voor de nazi’s. Haar geliefde, Max Ernst, werd wél gepakt en onder de titel ontaarde kunstenaar in een concentratiekamp geplaatst. Leonora wist destijds te ontkomen, met hulp van vrienden en familie, maar tijdens de reis begonnen de wanen. Ze zag vrachtwagens waar ledematen uitstaken. Lange rijen met doodskisten die netjes langs de snelweg stonden te wachten om gevuld te worden. Sommige hallucinante beelden waren de realiteit, anderen had ze zelf gefantaseerd.

Het deed me denken aan de Syrische vluchteling die eerder deze maand drie mensen in Den Haag neerstak. Wat zou de man, voordat hij hier status en woning kreeg, hebben meegemaakt? Welke oorlogsgruwel vervlochten zich met zijn angsten voordat hij een mes meenam naar buiten?

Toen Leonora eenmaal in Spanje aankwam, ontspoorde ze verder; ze gaf al haar bezittingen, inclusief haar identiteitspapieren weg, omdat ze dacht dat ze met oorlog besmet was. Ik dacht aan de foto die ik had gezien in de krant; van de meubelen die de Syrische man eerder dit jaar in een opwelling uit het raam had gegooid. Leonora verscheurde kranten op straat en kreeg paranoïde wanen over een Joodse man die ze ontmoette. Ze bedreigde hem en werd uiteindelijk gedwongen opgenomen. Ongeneeslijk krankzinnig, gold destijds het label dat ze kreeg. Posttraumatische stresstoornis was nog niet als term bekend. Het duurde jaren voordat ze weer bij zinnen kwam.

De mediafora buitelen momenteel over elkaar of de man nu wel of niet een terrorist was. Hij riep immers ‘allah akbar’ toen hij de mensen aanviel. Wat hij daarbij dacht, was onbekend. Alles duidde erop dat hij geestelijk in zwaar weer verkeerde. Je kunt trouwens een steekhoudend argument maken dat elke terrorist geestesziek is, maar dat terzijde.

Waar we het eigenlijk over moeten hebben is hoe we, na twee wereldoorlogen inmiddels wel weten hoe traumatiserend het is om te moeten vluchten. Toch hebben we besloten om anno 2018 onder het mom van sobere opvang onder meer de tolken weg te bezuinigen bij geestelijke gezondheidszorg. Dat is niet alleen dom en gevaarlijk, maar ook gestoord. Bij Leonora kon gelukkig op tijd ingegrepen worden door haar vrienden. Hoe het kan lopen bij statushouders wiens netwerk al dan niet aan flarden geschoten in het thuisland, verdronken tijdens de overtocht of anderszins verminkt is, is pijnlijk duidelijk geworden.

BEKIJK OOK


like
user_b5050de53d81332bb030c11e9758358ebb90ebaf_avatar

Views

2k+

De mooiste vakantiefoto’s maken met je smartphone
Likeability of 5

De mooiste vakantiefoto’s maken met je smartphone

Een vakantiefoto van Metro’s freelancefotografe Femmy Weijs.

In samenwerking met Asus

17 MEI 2018

Een hopelijk heerlijke zomer komt eraan. Tijd voor vakantiefoto’s! Maar hoe maak je nou de meest prachtige vakantiekiekjes met je smartphone?

Onvermijdelijk (en hartstikke leuk) natuurlijk, het schieten van vakantiefoto’s. Hoe maak je nou plaatjes van goede kwaliteit, waar je later met heel veel plezier naar kunt terugkijken? Computer- en smartphonefirma ASUS en Metro geven je tips waar op je op zou kunnen letten als je je vakantiefoto’s met je smartphone wil maken. De komst van de nieuwe ASUS ZenFone 5 (zie onderaan) heeft daar alles mee te maken.

Bereid je voor

Ga voordat je op vakantie gaat op zoek gaan naar voorbeeldfoto's van je bestemming. Google bijvoorbeeld eens op 'photography locations in’. Doe dat in het Engels, want dan vind je de meeste voorbeelden op het web. Zo kom je ook blogs tegen van mensen die de locatie al eerder bezocht hebben en zij geven tips voor mooie fotografielocaties.

De mooiste vakantiefoto’s maken met je smartphone

Nog een favoriet van freelancefotografe Femmy Weijs.

Het weer

Daar ben je dan op je bestemming! Wanneer je een dag van te voren al weet dat je naar een fotografielocatie gaat, let dan even op het weer. Niet dat je er veel aan kunt veranderen… De momenten met het mooiste licht van een zonnige dag zijn: 10 tot 20 minuten voor zonsopkomst en na zonsondergang en een uur na zonsopkomst en het uur voor zonsondergang. Kies in ieder geval momenten uit wanneer de zon niét op zijn hoogste punt staat.

Maak het spannend

Zorg dat je niet altijd standaard foto’s krijgt, maar maak ze eens wat spannender. Je hoeft je onderwerp niet altijd in het midden te zetten, maar speel eens met de compositie door je onderwerp meer naar links of naar rechts te schuiven.

Neem de tijd

Neem de tijd voor je foto's. Wanneer het op jouw fotografielocatie druk is met andere bezoekers, wacht dan een moment af wanneer deze mensen weer weg zijn. Dit geldt voor landschapfoto's maar ook voor portretfoto's. Probeer je achtergrond zo rustig mogelijk te krijgen.

Schiet maar raak

Maak altijd meerdere opnames. Wanneer je er maar één of twee maakt, zul je achteraf altijd zien dat iemand bijvoorbeeld net op dat moment zijn of haar ogen dicht heeft. Wanneer je meerdere opnames maakt, heb je thuis altijd wat te kiezen.

De mooiste vakantiefoto’s maken met je smartphone

De ZenFone 5. / ASUS

ZenFone5 denkt mee

ASUS start deze week met de pre-order voor de ZenFone 5 (399 euro) en deze ligt op 28 mei in de winkel. Deze smartphone wordt gezien als ‘je intelligente metgezel die altijd voor je klaar staat’. De Zenfone5 is meer dan een smartphone. Hij maakt perfecte foto’s (da’s goed nieuws voor je vakantie), zonder dat je er goed bij na hoeft te denken. Hij beschikt namelijk over kunstmatige intelligentie.

Het intelligente systeem met twee camera's (Sony IMX363 sensor) in de ZenFone 5 heeft geavanceerde AI-functies die anticiperen op je behoeften en zich aanpassen aan jouw voorkeuren. Zo kun je je concentreren op het onderwerp in plaats van op de camera. Voor het maken en bekijken van foto’s is het 19:9 All-Screen-Display een mooie tool, meldt ASUS.

Slimme accu

En oh ja, heb je je oplader tijdens een vakantiedag even niet bij je? De ZenFone5 gaat slim met zijn accu om. Je hebt dus een langere batterylife.

Belangstelling voor de pre-order? Dan klik je hier.

BEKIJK OOK


like
user_b5050de53d81332bb030c11e9758358ebb90ebaf_avatar

Views

5k+

Likeability of 5

De vrijheid van het woord

Foto van 'Ebru Umar'

15 MEI 2018

Vanmiddag wordt de Pim Fortuynprijs uitgereikt en ik ben er niet bij. Agendafout – kan het niet mooier maken dan het is. En ja, dan zeg je toch die andere afspraak af? Yup. Maar die andere afspraak is in het buitenland. Echt #hoedan?!

De Pim Fortuynprijs had er nooit mogen zijn, het is een prijs waar nooit iemand voor had mogen sterven. Maar we leven in een land waar de vrijheid van spreken inmiddels al jaren niet meer vanzelfsprekend is. En ondanks de moord op Pim, en ook de moord op Theo, wordt het steeds meer goedgepraat dat je niet meer alles zou mogen zeggen. Je zou maar iemand kwetsen. Nee, van je vrijheid beroofd worden is zeker niet kwetsend? Toekijken hoe anderen toestaan dat je van je vrijheid beroofd wordt, is zeker niet kwetsend? Waarom moet ik ruimte maken door vrijheid in te leveren?

Mijn vrijheid is heilig en de Pim Fortuynprijs een erkenning waar ik trots op ben.

Het is geen erkenning waar je iets aan hebt in Nederland. Dat wil zeggen: je telefoon gaat niet opeens vaker, je bankrekening wordt niet opeens vetter. Media in Nederland worden gedomineerd door ‘links’ en voor links is zo’n prijs de bevestiging van wat ze allang wisten: negeren. Foute mening, verkeerde bubbel.

Columnist is echter niet iets wat je wordt. Columnist bén je. Vrijheid is geen concept dat je promoot uit commercieel oogpunt, vrijheid zit in je. Een columnist ziet en benoemt beperkende kaders, krijgt hoon en spot over zich heen, houdt z’n rug recht, wordt als-ie mazzel heeft genomineerd voor de Pim Fortuynprijs en wordt, als dat beeldje in huis staat, tot zijn spijt bevestigd in z’n overtuiging: vrijheid is kostbaar. Moord is het ultieme mondsnoeren.

Er gaan wat stadia aan vooraf: hoon, ontkenning, kleineren, miskennen, ontkennen, negeren en uitsluiten. Alle genomineerden van de Pim Fortuynprijs, in het verleden en heden, kennen deze stadia. De nominatie, laat staan het winnen van de Pim Fortuynprijs, brengt hier geen verandering in. Het is aan de genomineerden van de Pim Fortuynprijs om hun rug recht te houden, om tegen de stroom in te benoemen en vooral álles hardop uit te spreken wat niet alleen de vrijheid van het spreken maar vrijheid in het algemeen beperkt. Wegkijken is geen optie; dat doen de anderen al. In een Nederland dat al jaren en jaren wegkijkt, geeft het benoemen van álles en iedereen die onze vrijheid beperkt, geen status of respect. Integendeel: het geeft bij tijd en wijle een enorm eenzaam gevoel.

De nominatie van de Pim Fortuynprijs is een erkenning.

Genomineerden worden niet alleen gezien, gehoord, gelezen maar ook gewaardeerd.

Deze waardering wordt hardop en plein public uitgesproken. Ik was en ben daar dankbaar voor. Dankbaar ook, dat niet alleen de winnaar maar ook de genomineerden van de Pim Fortuynprijs ondanks alle kritiek, uit linkse dan wel rechtse hoek, het lef hebben om te waken over de vrijheid van het woord.

BEKIJK OOK


like
user_1848d254762da94e479f923510d213b74cb26f02_avatar

Views

2k+

Gieren met Gabbers en korting voor Metrolezers

Gieren met Gabbers en korting voor Metrolezers

De Gabbers van 2018 met vlnr Ali B, Martijn Koning, Roué Verveer en Najib Amhali. / Vincent van Dordrecht.

In samenwerking met Gabbers

17 MEI 2018

koop gabber tickets

Gabbers laten het Ziggo Dome-publiek op 29 en 30 juni bulderen, maar op weg naar de twee lachen-gieren-brullen-avonden maken zij ook Metro een stuk vrolijker.

Gieren doen Roué Verveer, Martijn Koning en Najib Amhali niet alleen tijdens het schrijven van de Ziggo Dome-shows voor eind juni. Nee, dat doen de heren ook bij Metro aan tafel. Het. Gaat. Maar. Door. Vanaf donderdag 17 mei houdt Metro een Gabber-donderdag, met wekelijks een cartoon Zit Een Gabber In De Metro. Ook wordt de lezers gevraagd om grappen te maken en in te sturen (daarover later veel meer) en zijn er verrassende ticketacties die overal kunnen opduiken. Metrolezers krijgen zelfs 20 euro korting! (gebruik vouchercode metro).

Nieuwe vrienden

Verveer was al twee keer Gabber, Koning, Amhali en Ali B zijn z’n nieuwe vrienden. De vier topcomedians aan de vooravond van hun gezamenlijke knallende show vol stand-up, verschillende soorten humor en hilarische showonderdelen. Oh nee drie. Ali B was even druk.

Waar is Ali eigenlijk?

Martijn: Vast een clip opnemen, iets groots in elk geval waar wij nooit aan toe komen.

Najib: Of een of andere prijs in ontvangst nemen. Of The Voice Kids of The Voice met bejaarde mensen, The Voice Dead? Ach, hij blijft een gabber.

Zulke goeie grappen

Waren jullie al gabbers?

Najib: Wij kennen elkaar natuurlijk al járen van Comedytrain in Toomler Amsterdam, dat schept een band. We weten wat we als comedian moeten doen, maar ook hoe we moeten reageren als het bij iemand even niet zo lekker loopt.

Martijn: Dat maakt ons ook sterk. Als we Comedytrain doen maakt iedereen zulke goeie grappen, dat je wel mee moet.

Roué: Bij Comedytrain leer je een avond samen maken en dat nemen we mee naar Gabbers in Ziggo Dome. Je speelt niet voor jezelf. Mensen gaan niet blij naar huis omdat ze zo om comedian twee of vier in de line-up hebben gelachen, maar omdat we samen zo’n mooie avond hebben verzorgd. Elke avond zijn we een team.

Martijn: Dit is het mooiste wat je ooit gezegd hebt, Roué. Ik vind samen zo’n avond maken altijd een feest. Dat mis ik weleens als ik alleen op tournee ben.

De Kuip!

Jullie zijn bekend met grote menigtes hè?

Najib: De Kuip.

Martijn: Dat vertelt Najib nou werkelijk nooit. Echt hoor, nooit haha. Voor mij zijn het Carré en Lowlands.

Roué: Ziggo Dome met Gabbers uiteraard. En ook De Kuip.

Hoe bespeel je 11.000 mensen?

Roué: Hetzelfde als 250 mensen, exact hetzelfde. Zo voelde het de vorige keren voor mij. Je moet je niet druk maken over het aantal, maar gewoon lekker spelen en goeie grappen hebben.

Najib: Maar oefenen kun je het niet.

Martijn: Dat je het niet kunt trainen, daar maak ik me nog een klein beetje zorgen over.

Najib: Het gaat vanzelf Martijn, het geeft je gewoon een kick.

Roué: In Amerika doen ze niet anders.

Papier hier, papier weg

Gaan jullie gezamenlijk try-outen?

Roué: Zeker, we hebben try-outs in kleine theaters. Vorig jaar deden we dat twee keer in Oss. Dan kwamen we met papieren op, legden ze weg, pakten de papieren er weer bij. Het publiek vindt dat leuk. Men weet: we zitten bij een try-out.

Najib: En dan roepen we ‘en nu komen er in het echt vijf danseressen op het podium’ of ‘en nu knalt er vuurwerk!’

Roué: Na die try-outs hebben we een compleet nieuw script. Er vallen dingen af en goeie teksten die ter plekke worden geïmproviseerd voegen we toe.

Najib: Ik mail weleens teksten door, maar die lezen de anderen nooit. En dan zeggen ze van wel.

Martijn: Dat heb ik nou ook. Niemand leest wat ik bedenk.

Najib: Echt wel!

Martijn: Bij Ali had ik drie keer in de tekst gezet ‘Ali je leest dit toch niet’ en toen viel hij door de mand. Zei ik. Ik blufte natuurlijk.

Surinaamse vader...

Ben jij door je Gabberservaring een beetje de vader van de groep, Roué?

Martijn: Goeie vraag aan een Surinamer!

Roué: Ik steek mijn handen niet in het vuur als iemand me vraagt of ik de vader ben, haha. Maar zonder gekheid: Ik ben wel de persoon die zich het minst zorgen maakt.

Martijn: Jij bent de chillfactor.

Najib: VERDER VINDEN WE HET HELEMAAL NIET SPANNEND!

Roué: Geen paniek mensen, het komt allemaal goed.

Is er een overkoepelend thema?

Najib: Verbinding.

Martijn: Maar we gaan het er niet de hele avond over hebben.

Najib: Maar ja, we zijn verbonden. We zijn Gabbers, we houden van eten. De maatschappij, dat zijn wij! Maar We Are The World doen we niet hoor.

Martijn: Eigenlijk zijn wij veel meer verbonden dan de vorige Gabbers, al denken de mensen misschien van niet. We kennen elkaar al zó lang.

Humor is de oplossing

Jullie gaan Metro op donderdag grappiger maken… Kunnen de media sowieso een beetje meer humor gebruiken?

Roué: Ik denk dat álles een beetje meer humor kan gebruiken. Humor is de oplossing voor alles.

Vinden jullie ons over het algemeen een beetje zuurpruimen?

Roué: Witte mensen?

Martijn: Nee, de krant man, hahahahahaha.

Najib: Ik vind dat een krant wel serieus mag zijn en wat minder met sensatie moet werken. Hoewel ik ook weet dat een krant verkocht moet worden.

Martijn: Ach, je denkt bij elke krant wel iets. Bij de Volkskrant: hoeveel tijd denk je dat ik ’s morgens heb om te lezen? Bij de Telegraaf: hallo, we gaan niet allemaal kapot hè. Maar kranten brengen ook wel humor toch, door strips en columnisten.

Als het maar hard is

Jullie gaan er in Metro in elk geval voor zorgen. Binnenkort worden lezers ook gevraagd ter beoordeling grappen naar jullie te sturen. Wat geven jullie hen mee?

Martijn: Ga op het nieuws zitten.

Roué: Het maakt geen donder uit waar je het over hebt, als het maar hard is.

Martijn: Het is volgens mij goed als Metro voor de lezers een kader schept. Dat het over Trump moet gaan bijvoorbeeld. Of de lichamelijke tekortkomingen van Gabbers. Speel met onze zwakheden, pak ons maar aan.

Najib: Gebruik huis-tuin-en-keuken-dingen, altijd goed. Zou je mijn emailadres bij de oproep willen plaatsen trouwens? Ik heb namelijk voor Ziggo Dome nog wel een paar goeie grappen nodig.

Thuis of een topavond

Tot slot, waarom moeten we naar jullie in de Ziggo Dome komen kijken?

Roué: Om een topavond te hebben natuurlijk, met verschillende soorten comedy van hoog niveau. Je kunt ook niet komen hè, maar ja.

Najib: En spektakel.

Martijn: Omdat je een combinatie van vier Gabbers in Ziggo Dome krijgt die je nooit meer gaat zien. Laat je verder maar verrassen.

Roué: Je kunt kiezen. Thuisblijven of een topavond hebben. Wat doe je?

Kaarten met korting!

Metrolezers kunnen vanaf donderdag 17 mei profiteren van een kortingsactie van Metro en Gabbers. Kaarten voor de shows op 29 en 30 juni in Ziggo Dome bestel je via www.gabbers.nl. Metrolezers krijgen 20 euro korting! (elke rang).

Wie tickets via Gabbers.nl bestelt, moet daarvoor de vouchercode metro invoeren. Zo profiteer je van de kortingsactie.

Fastlane

Op donderdag (wekelijks vanaf 17 mei) wordt tussen 12.00 en 13.00 uur bovendien het Gabbers Lucky Hour gehouden. Wie in dat uur kaarten met de metrocode bestelt, maakt deze keer kans op een gratis fastlane.

BEKIJK OOK


Views

4k+

Likeability of 5

Zo maak je iets leuks van die vreselijke treinreis

Foto van 'Lars van der Werf'

14 MEI 2018

Wat vind ik nou echt leuk? Dat lijkt een makkelijk te beantwoorden vraag, toch? Ga het eens bij jezelf na. Dan kom je er waarschijnlijk achter dat dat echt niet zo makkelijk te beantwoorden is. Ik weet het wel, wat ik écht leuk vind. Versjes schrijven vind ik leuk. In het zonnetje op het balkonnetje zitten kijken naar hoe de wolken voorbij drijven. Een ritje met de metro vind ik ook altijd leuk, ik hou van treinen en alles wat daar mee te maken heeft. Een patatje eten op de markt of een harinkie happen. Naar de film in m'n eentje. Aan de Maas in Rotterdam naar de boten die voorbij varen kijken. Van die simpele dingen. Dat is allemaal leuk.

Laten we eerlijk zijn. Het meeste van de tijd moeten we toch met z'n allen allemaal dingen doen die we eigenlijk helemaal niet leuk vinden. Talloze handelingen die we steeds maar weer, elke dag weer moeten doen, zijn vaak helemaal niet leuk. Werken bijvoorbeeld. Ik noem maar wat.

Maar is het niet zo dat je voor jezelf alles ook leuker kan máken? Als je bijvoorbeeld je treinreis naar je werk van elke dag vreselijk vindt, is er dan geen mogelijkheid dat toch ook enigszins leuk te maken? Ik denk van wel. Zoek naar één specifiek dingetje dat aan die hele treinreis juist wel aangenaam is. Het uitzicht bijvoorbeeld. De lucht in Nederland is elke dag weer anders. Dat is toch mooi? Of kijk eens naar de mensen om je heen. Iedereen is anders. Iedereen is bijzonder op zijn of haar eigen manier. Maakt dat het allemaal niet veel leuker al dan wanneer je alleen maar kijkt naar de negatieve kant van zo'n dagelijkse treinreis? Ja!

Elke dag probeer ik in het niet-leuke iets leuks te vinden. Iets wat me tenminste een glimlach bezorgt. Dat maakt het leven een tikkie spannender. En simpelweg een tikkie leuker. Zo simpel is het.

BEKIJK OOK


like
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

1k+

Geboren om slachtoffer of dader te worden

Foto van 'Elfie Tromp'

9 MEI 2018

Ons criminaliteitscijfer daalt al jaren. Sterker nog, het is niet meer zo laag geweest sinds 1980. Daarbij is niet alleen naar de daadwerkelijke aangiftes gekeken, maar ook naar het gevoel van veiligheid. Er wordt minder gemoord, gestolen en vernield en wij lopen vrolijker, zelfverzekerder en tevredener over straat.

Jarenlang had ik een foto op mijn bureaublad van een meisje dat te midden van een protest even zat uit te rusten op een stoepje. Een handgeschreven bord leunde tegen haar knieën. ‘Everything is going pretty ok’, stond erop. Ik keek er graag naar als ik me te veel opwond over het nieuws van de dag.

Toch lijken veel mensen niet te geloven dat het daadwerkelijk beter en veiliger wordt in Nederland. Dat is niet vreemd. Het bericht werd afgelopen week geflankeerd met het nieuws van de Syrische verwarde man die drie mensen neerstak. We worden wekelijks bericht welk afgehakte lichaamsdeel de Mocro Maffia nu weer voor een shishalounge heeft neergelegd en we wachten allemaal met bang hart op de volgende minderjarige jongen die via de Grindr-app opgewacht wordt door een psychopaat met geslepen bijl. Tel daar nog een dode baby op het balkon bij op, de fraudeurs van het PGB en de permanente politiebeveiliging van Geert Wilders en wat je hebt is een inktzwart mensbeeld. We deugen niet, is de enige conclusie die je kunt trekken als je dagelijks het nieuws volgt. Alsof we geboren zijn om oftewel slachtoffer of dader te worden in een crimineel feit.

Historicus Rutger Bregman raadde onlangs aan om niet langer dagelijks het nieuws te volgen. Hij vond het schadelijk, omdat het nieuws een opsomming van ongelukken en uitzonderlijke omstandigheden is. Nooit staat er in de krant dat twee miljoen forenzen vandaag weer veilig thuiskwamen. Dat er die dag 130 asieldieren werden geadopteerd. Dat duizenden Tinder-dates een happy end kenden. Wel horen we het exacte aantal doden in een kettingbotsing, de hoeveelheid dieren die worden gedumpt in de zomervakantie en hoeveel afspraakjes fout afliepen. De geschiedenis bestaat, volgens Bregman, eigenlijk uit heel veel mensen die best oké waren en fijn met elkaar samenleefden.

Het is goed om op de dagen dat je bang bent om je heen te kijken en te beseffen wat er allemaal in je leven goed gaat. Hoe we, ondanks de verwarde mannen, enge vrouwen en profiteurs, toch eigenlijk een heel mooi land hebben. Dat is geen wegkijkerij, dat is de waarheid.

BEKIJK OOK


Views

1k+