Rutjes: Maakt me niet uit wat ze van mijn mat vinden

20 maart 2017 om 08:30 door Jeroen Haverkort
Rutjes: Maakt me niet uit wat ze van mijn mat vinden

Nathan Rutjes is cultheld, positiviteitsgoeroe, echtgenoot, vader en voetballer ineen. Wat post de speler van Roda JC op Instagram?

Nathan Rutjes aanwezig op het gala van ‘Voetballer van het Jaar’. Wie had dat ooit gedacht?
Ik zeker niet. Het was op alle fronten een fantastische avond. Ik vond het een eer dat ik werd verkozen tot ‘Maatschappelijk speler van het Jaar’. Dat ik daar stond als speler van Roda JC, een club die normaal gesproken nooit in de prijzen valt, was ook heel bijzonder.

Ooit eerder een smoking aangehad?
Nee. Het was voor mij de eerste keer dat ik op een gala was. Vroeger op school miste ik ze altijd. Ik vond het dan ook best wel spannend allemaal. Dat begon al met het aanmeten van de smoking. Ik weet helemaal niks van etiquette joh. Ik droeg voor het eerst bretels en een strikje. Op de avond zelf keek ik een beetje rond hoe ik me moest gedragen. Hier op de foto zie je dat Dennis Bergkamp de bovenste knoop van zijn jasje dicht heeft gedaan. Dat heb ik dus ook maar gedaan, hij zal immers wel weten hoe het moet. Bergkamp heeft wel een paar galaatjes meegemaakt, haha. En moet je zien hoe mijn vrouw eruitziet, prachtig toch?

Is Bergkamp een idool van je?
Absoluut. Als jochie was ik idolaat van één speler en dat was Bergkamp. Elke week keek ik Engels voetbal, speciaal voor Bergkamp. Ik voetbal al jaren tegen Ajax en dan kom je hem tegen in de catacomben, maar ik durfde hem nooit te vragen of hij met me op de foto wilde. Je mocht kiezen wie de prijs kwam overhandigen. Dus ik vroeg aan de organisatie of dat Bergkamp kon zijn, maar Davy Klaassen ging als ‘Voetballer van het Jaar’ terecht voor. Daarna koos ik Clarence Seedorf, maar die was ook al bezet. En waterpolocoach Robin van Galen kon niet komen. Uiteindelijk werd het onze algemeen directeur Wim Collard, haha. Maar ik heb in ieder geval mijn foto met Bergkamp.

Je mocht 50.000 euro verdelen onder goede doelen naar jouw keuze. Je koos allemaal ‘kinderdoelen’. Waarom?
Bij Sparta deed ik al heel veel maatschappelijke activiteiten. Ik moest toen een keer naar een kinderziekenhuis. Het greep me zo ontzettend aan wat ik daar allemaal zag en hoorde dat ik meteen dacht ‘hier ga ik me sterk voor maken’. Ik wilde die prijzen ook zelf komen brengen. Dat kostte tijd, maar ik wilde persoonlijk ‘dankjewel’ zeggen. Ik vond dat belangrijk. Het geld heb ik verdeeld over het Jeugdsportfonds, CliniCowns, Make-A-Wish en natuurlijk het Academisch Ziekenhuis Maastricht, afdeling neonatologie waar extra zorg wordt verleend aan vroeggeborenen.

Een afdeling waar jij helaas mee te maken hebt gehad…
We hebben een hele moeilijke zwangerschap gehad met mijn zoontje Lavezzi die nu vier jaar oud is. Mijn vrouw kreeg een ontzettende hoge bloeddruk en was heel erg moe. Toen we ons meldden, keek de arts in de ogen van mijn vrouw en ze kon meteen zien dat het mis was. Ze werd opgenomen, er werden testen gedaan. Mijn vrouw bleek het HELLP-syndroom te hebben, dat kan een levensbedreigende situatie voor moeder en kind met zich meebrengen. HELLP verdwijnt pas wanneer de zwangerschap wordt beëindigd. Na 30 weken was de situatie dermate gevaarlijk dat de arts tegen mij zei dat ze Lavezzi eruit moesten halen anders zou het verkeerd aflopen. Mijn vrouw zat onder de medicatie en was niet in staat een keuze te maken. Ik moest de knoop doorhakken. Normaal ben ik vrij emotioneel, maar nu was daar geen tijd voor omdat die twee mij nodig hadden. Gelukkig kwam Lavezzi gezond ter wereld, maar hij moest natuurlijk meteen de couveuse in. De situatie was penibel. Alles in mijn leven werd onzeker, ik piste in mijn broek als het ziekenhuis belde. Zo ook toen de arts belde en zei dat er ‘een probleem’ was. Er maalde van alles door mijn hoofd. Ademde hij nog? Is er wat met Angelique? HELLP kan het gezichtsvermogen aantasten en mogelijk kwam het daardoor dat mijn vrouw niet meer goed kon zien. Maar zeker weten deden de artsen dit niet. Ze was helemaal in paniek, maar gelukkig ging het na een aantal dagen voorbij. Het geeft aan in wat voor rollercoaster we zaten.

Nu sta je bekend om je positivisme. Hoe zat dat toen? Kreeg het een knauw?
Nee, het was eerder een houvast. Ik zag mijn zoontje, vrouw en artsen knokken en dat voelde – hoe vreemd het ook klinkt – ontzettend goed. Ik had het gevoel dat er iets positiefs uit zou komen. Natuurlijk maakte ik me zorgen en had ik het zwaar. Ik weet nog goed dat ik er een keer helemaal doorheen zat. Een verpleegkundige voelde dat aan en pakte mijn hand vast. Een mooi menselijk gebaar, waaraan ik op dat moment ontzettend veel behoefte had. Ook omdat het allemaal gelukkig afliep kijk ik erop terug als een mooie, waardevolle periode. Het voelde dan ook heel goed om die lieve mensen een mooi geldbedrag te schenken.

Met dit als resultaat.
Mooi hè? Lavezzi doet het nu hartstikke goed. Behalve zijn haar lijkt hij ook in sociaal opzicht op mij. Hij ziet alles positief. De eerste jaren staat hij nog onder controle. We komen dus geregeld in het ziekenhuis en dan moet er ook geprikt worden. Soms kunnen ze zijn adertje niet vinden en dan moet het opnieuw. Vindt’ie helemaal niet erg, hij lacht erom.

Je houdt ontzettend veel van kinderen. Komt er gezinsuitbreiding?
Ik wilde altijd zoveel mogelijk kinderen, maar gezien de gebeurtenissen zal het bij een zoon blijven. Angelique heeft me eens gevraagd of ik dat erg vind. Maar wat is daar erg aan? Het is jammer, maar het is niet anders. Je moet kijken naar wat je hebt en dan kan ik toch alleen maar blij zijn? Ik heb een fantastisch gezin, dat is wat telt. Treuren en denken aan dingen die je niet hebt brengen je niet verder.

Sommigen noemen je gekscherend positiviteitsgoeroe. Voel je dat ook zo?
Ik kan erg goed relativeren. Ik snap dat sommige mensen dat irritant kunnen vinden. Maar het is niet zo dat ik nooit boos word of me nooit verdrietig voel. Dit is wie ik ben en hoe ik altijd ben geweest. Maar het werd pas vorig jaar door iedereen opgepakt toen ik na de wedstrijd tegen Heerenveen een interview gaf. Mensen vinden het blijkbaar speciaal dat iemand zo positief kan zijn, maar ikzelf zie dat niet zo. Ik zou het juist om willen draaien.

Kun je jezelf wel vinden in de typering cultheld?
Ja, fans zien me toch over het algemeen als ‘één van hen’. Ik ben benaderbaar, ik doe gewoon en mijn kapsel helpt natuurlijk ook mee. Fantastische foto trouwens, haha. Ik kreeg fanmail van een jochie die als Nathan Rutjes carnaval ging vieren. Dat geloof je toch niet?!

Krijg je nog veel commentaar op je matje?
Nee, mensen zijn het onderhand wel gewend. En wat anderen vinden maakt me toch niks uit. Mensen kennen me nu ook wat beter als persoon. Toen ik bij Sparta doorbrak als 20-jarig jochie kende niemand me. Je ziet die mat, tattoos en denkt als snel: dat is een aso. Ik heb er een keer écht last van gehad en dat is toen ik mijn schoonvader voor het eerst ontmoette. Mijn haar kon écht niet. Ik stond met 1-0 achter, hahaha. Ik had ook een overhemd aan met lange mouwen om mijn tatoeages te verbergen.

Hoe is jullie band?
Goed. Mijn schoonfamilie is van Afghaanse afkomst. Met belangrijke feestdagen moet ik van mijn schoonvader de familie bellen. Ze zitten overal: van Amerika tot Duitsland. Ze willen mijn stem horen, maar dan wel in het Afghaans. Hij zegt dan alles voor en dan praat ik hem na, hahaha. Zodra het kan stap ik in de auto richting Rotterdam en ben ik bij mijn ouders en schoonouders.

Even afsluiten met een voetbalfoto.
Ik draag Sparta nog steeds een warm hart toe. Dat is de club die me op late leeftijd een kans heeft gegeven in het betaalde voetbal. Mijn vader was havenarbeider. ’s Ochtends vroeg de deur uit, ’s avonds laat weer thuis. Dag in, dag uit laadde hij containers uit: zakken met bijvoorbeeld hazelnoten die wel veertig kilo zwaar waren. Ik ben zo dankbaar dat ik als voetballer mijn brood kan verdienen.

Kevin Strootman staat naast je op de foto. Wat is jullie band?
We zien elkaar nog steeds. Ik ben twee keer in Rome geweest, maar helaas kwam het er toen niet van om een wedstrijd van hem te bekijken. Weet je wat een mooi verhaal is? Kevin debuteerde als 18-jarig jochie bij ons. In zijn tweede seizoen was hij al aanvoerder. Ik weet het nog goed dat we tijdens de voorbereiding met zijn allen in de kleedkamer zaten en de toenmalige coach Foeke Booij naar Kevin wees en zei: voor velen van jullie zal het ongetwijfeld als een schok komen, maar hij is de nieuwe aanvoerder. Ik keek om me heen en zag de verbazing op de gezichten van de ervaren spelers en dacht ‘dit wordt interessant’. Maar al op de eerste training verdeelde Kevin het spel, hij bepaalde het tempo, gaf aanwijzingen. Iedereen pikte het, omdat’ie gelijk had. Ik weet nog goed dat ik thuiskwam en zei: dat is de toekomstige aanvoerder van het Nederlands elftal.

Mis je Rotterdam?
Heel erg. Ik had altijd het gevoel dat ik terug zou gaan na mijn actieve loopbaan. Ik twijfelde ook toen Roda mij een contract voor onbepaalde tijd voorschotelde. Maar het aanbod om na mijn actieve loopbaan als een soort ambassadeur van de club aan de slag te gaan en me maatschappelijk in te zetten was te mooi om te laten lopen.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!
 

d