Nieuwe Coetzee is wonderbaarlijk

30 januari 2013 om 05:10 door Wilke Martens
Nieuwe Coetzee is wonderbaarlijk

Uitgeverij Cossee heeft het weer geflikt: als eerste uitgever wereldwijd brengt Cossee de nieuwe roman van de Nobelprijswinnende auteur J.M. Coetzee uit. De Kinderjaren van Jezus verschijnt vrijdag, zo’n anderhalve maand voordat het Engelstalige origineel uitkomt.

De Zuid-Afrikaanse auteur trekt de aandacht met deze opmerkelijke titel. Nog opmerkelijker wordt het als gedurende de roman blijkt dat Jezus er niets mee van doen heeft. Volgens de uitgever kreeg Coetzee deze titel bij het begin van het schrijven in zijn hoofd en liet die titel hem niet meer los, ondanks dat het boek een heel andere wending kreeg. Toch is de neiging groot om in je interpretatie hoofdpersoon David met een jonge Jezus te vereenzelvigen. Maar laat ik me daar maar niet aan wagen.

De Kinderjaren van Jezus vertelt het verhaal van Simón en David, een man en een kind die samen vanaf zee aankomen in Novilla. Via het opvangcentrum krijgen ze een huis toegewezen. Al gauw vindt Simón werk in de haven en hij neemt de kleine David met zich mee. Desondanks is hij vastberaden Davids moeder te vinden. De brief waarop de namen van de ouders staan, is tijdens de overtocht verloren gegaan. Toch is Simón ervan overtuigd dat hij intuïtief Davids moeder zal herkennen als hij haar ziet.

En zo ontmoet hij Inés, aan wie Simón prompt David als haar kind aanbiedt. Ze is overrompeld, maar accepteert uiteindelijk het aanbod. De ontwikkelingen die Coetzee beschrijft rondom deze ontwikkelingen, zijn ronduit bizar. Want worden migranten echt op die manier behandeld? Wat voor land is dit? En wie neemt er zomaar een vreemd kind aan, alsof het je eigen is?

De hele sfeer in het boek is vervreemdend. In het nieuwe land beweert iedereen dat je de geschiedenis achter je moet laten, je afkomst speelt geen rol in de wereld waar David en Simón belanden. Niemand stelt vragen, iedereen accepteert de situatie maar zoals hij is. Aanvankelijk kan Simón hier maar moeilijk mee omgaan, maar langzaamaan zie je hem afvlakken. Wie hij is, doet er immers niet meer toe.

De Kinderjaren van Jezus zit stilistisch en narratief goed in elkaar, zoals we van Coetzee gewend zijn. Maar meer dan ooit roept hij met deze roman veel vragen op. Tegenover de vertedering die de kleine David bij je oproept, laat de migrantengeschiedenis je met een onbehaaglijk gevoel achter. En juist die combinatie van leeservaringen, is de kracht van Coetzee.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!
 

d