Dylan en Knopfler gezapig in Ahoy

21 oktober 2011 om 01:53 door Edwin van Dalen
Dylan en Knopfler gezapig in Ahoy

Kijkend naar het affiche en verleden is het moeilijk te begrijpen dat Ahoy donderdagavond niet volledig uitverkocht was toen Mark Knopfler en Bob Dylan daar op één avond achtereenvolgens het podium betraden. Zouden in ieder ander willekeurig genre twee namen gelijk aan deze grootheden samen een concert verzorgen, dan waren de kaartjes binnen no-time allemaal over de toonbank gevlogen. Maar de fans van deze twee artiesten in kwestie weten waarschijnlijk beter, want een ronduit saaie Knopfler en amper zingende Dylan zijn de gemiddeld zeventig euro toch echt niet waard.

Als iemand die geen uitgesproken fan is van beide heren en geborene uit het jaar dat Knopfler en Dylan respectievelijk hun zevende en tweeëntwintigste albums al in de winkels hadden liggen, durf ik te stellen dat ik met open vizier en volledig objectief de concertzaal in Rotterdam ben binnengestapt donderdagavond. Al hoopte ik ondertussen stiekem betoverd te worden door mannen die wel eens even zouden laten zien en horen wat nou echt muziek maken is. Dat laatste gebeurde een beetje, vooral in het geval van veredeld voorprogramma Mark Knopfler. Tijdens de vijf kwartier die de oud Dire Straits-frontman op het podium stond, was het geluid namelijk spatzuiver en zo clean als iemand die net de afkickkliniek heeft verlaten. Maar net zoals een ex-gebruiker het rock-‘n-roll-gehalte uit zijn leven heeft gebannen, is daarvan nog nauwelijks iets te bespeuren bij de inmiddels 62-jarige Knopfler. Het vele solowerk dat hij speelde klonk technisch gezien weliswaar goed, maar de vele nummers die in een traditioneel Ierse pub niet zouden misstaan klonken wel erg gezapig. Zelfs in de toegift kon het publiek fluiten naar het zeer welkome, stevige ‘Money for Nothing’ van zijn oude band.

Daarin ligt een parallel met Bob Dylan, die ook klassiekers als ‘The Times Are a-Changin’’, ‘Knockin’ on Heav’s Door’ en ‘Blowin’ in the Wind’ liever achterwege laat. En áls hij ze speelt, zoals slotnummer ‘Like A Rolling Stone’ donderdag, dan zijn ze nog nauwelijks als zodanig te herkennen doordat zijn stembanden iets produceren dat tussen grommen en janken inhangt zonder dat daar een toonsoort aan verbonden is. Natuurlijk, het is Bob Dylan die daar op het podium staat, maar net zoals een legendarische hardloper na het verliezen van zijn benen niet meer de sintelbaan op kan, zou een zanger die zijn stem kwijt is niet meer het podium op moeten stappen. En uiteraard is Bob Dylan meer dan een zanger, zijn naam kwam niet voor niets weer naar voren bij het bespreken van de mogelijke winnaars van de Nobelprijs voor de literatuur dit jaar. Maar daar gaat het live juist mis, want door zijn gebrekkige voordracht is er van de verhalende en betekenisvolle teksten die daarvoor zorgden geen woord te verstaan, de verder uitstekend spelende band ten spijt. Dus wanneer ooit de dag aanbreekt dat het heengaan van Bob Dylan het nieuws beheerst, laten we hem dan eren om zijn geweldige muzikale nalatenschap en niet om het concert dat hij op donderdag 20 oktober in Rotterdam gaf.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!
 

d