Anne-Fleur Pel
Anne-Fleur Pel Openbaar vervoer 22 sep 2016 / 16:00 uur

Treinreiziger wil ‘apekop’ eigenlijk niet missen

Kedeng, kedeng. Kedeng, kedeng. Wedden dat Guus Meeuwis dit hitje in de Mat ’64 heeft geschreven. Het geluid van de ‘apekop’, de laatste trein van Nederlandse makelij, zal niemand snel vergeten. Raampjes werden resoluut dichtgesmeten wanneer de trein door een tunnel denderde. Als ze überhaupt opengingen, althans.

Veel reizigers koesteren herinneringen aan de trein die zondag zijn laatste rit maakt met 300 reizigers, medewerkers en oud-medewerkers van het spoor. Tot grote spijt van velen, blijkt uit de ruim duizend reacties die NS binnenkreeg van mensen die nog één keer hortend en stotend van station Maastricht willen vertrekken om piepend tot stilstand te komen bij het Spoorwegmuseum waar de ‘apekop’ zijn laatste rustplaats krijgt.

Kippenvel

De karakteristieke geluiden van het remmen, het denderen en het optrekken bezorgt menigeen nog „kippenvel”. Zoals David, die 20 jaar geleden regelmatig omreed om in de trein met bolle neus te kunnen zitten. En Youri van Vliet die een geluidsopname van het ‘magische’ geluid van de motoren als wekker heeft ingesteld.

In veel reacties klinkt de melancholie door. Misschien ook niet vreemd. Voor veel mensen maakt de ‘apekop’ onderdeel van hun jeugdherinneringen uit. Zoals voor Jens die vroeger veel op pad ging met zijn oma in de Mat ’64. „Het einde van deze trein was het onderwerp van het laatste diepgaande gesprek dat ik had met mijn oma voordat zij plotseling overleed in februari. Deze iconische trein is deel van mijn leven geweest en een herinnering aan de uitstapjes met oma.”

Geboorte

De herinneringen van Hans Ursem gaan heel ver terug. Hij werd geboren naast het spoorwegviaduct in Delft waar zijn eerste geluid van buiten hoogstwaarschijnlijk de langs denderende Mat ’64 was. Een leven lang bracht de ‘apekop’ hem naar opa en oma, de middelbare school, de kazerne, als vrijgezel naar Drenthe en met vrouw en kinderen naar het Spoorwegmuseum. „Nu ik 50 word, verdwijnen vanzelfsprekende dingen zoals de Mat ’64. Ik heb volop mijn momenten gehad met deze trein, maar wil hem nog een keer zien, horen, ruiken en voelen. Als symbolisch afscheid van de eerste halve eeuw van mijn leven.”

De Mat '64 (rechts) naast zijn voorganger, de Mat'54. Foto: ANP

Jonge fans zijn er ook. Zoals de 17-jarige Jesse Hendriksen die sinds hij anderhalf jaar geleden treinspotter werd, de Mat ’64 probeert vast te leggen op de gevoelige plaat. Het kostte hem vele tevergeefse ritjes naar Arnhem. De laatste dag dat de trein nog in de dienstregeling reed, wilde hij per se weer. Maar bussen reden niet op zondag en vaders wilde hem niet brengen. „Ik werd er emotioneel van dat ik niet kon gaan. ‘Het is maar een oude roestige trein’, waren de woorden van mijn vader. Daar moest ik het mee doen. Zo verliep ook de laatste dag zonder een foto van de Mat ’64.”

Verdriet

De 15-jarige Maico denkt vol emotie terug aan de gele trein. De ‘apekop’ was de lievelingstrein van zijn vader. Het jaar waarop de trein op het spoor werd gezet, kwam hij ter wereld. „Helaas is hij 3 jaar geleden overleden en daarom heeft deze trein nu een speciale betekenis voor mij”, schrijft hij aan NS die hem meteen een kaartje voor de afscheidsrit heeft gegeven.

Allemaal mogen ze zondag nog een laatste rit maken. Onderweg laten zeventig tegemoetkomende treinen een eresaluut horen.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Treinreiziger wil ‘apekop’ eigenlijk niet missen
Sluiten