De ondergang van Whitney Houston

17 mei 2017 om 22:00 door Mario Wisse
De ondergang van Whitney Houston
Whitney Houston in de documentaire Can I Be Me.

Whitney Houston: Can I Be Me
Documentaire
Regie: Nick Broomfield en Rudi Dolezal
Waardering: 2 (van 5) sterren

Door alle treurige berichten die de laatste jaren van haar leven en de periode kort na haar dood de gossipkolommen vulden, zou je bijna vergeten hoe ongelooflijk goed Whitney Houston was. Als de zangeres uit Newark, New Jersey vanuit haar tenen zong, en dat deed ze eigenlijk altijd, kwam er een natuurkracht los die iedereen van de sokken blies, fan of niet.

Over dat talent van Whitney Houston gaat het slechts zijdelings in Whitney: Can I Be Me van Nick Broomfield en Rudi Dolezal. Het duo probeert vooral een antwoord te krijgen op de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen dat Houston, één van de grootste wereldsterren van de 80’s en 90’s, op 11 februari 2012 op 48-jarige leeftijd dood in een bad in een hotel in Beverly Hills werd gevonden.

Was het de slechte invloed van Bobby Brown, de bad boy van de zwarte muziek in de 80’s, met wie ze trouwde, feestte en gebruikte tot ze erbij neerviel? Ging het bergafwaarts toen Robyn Crawford, haar personal assistant, manager en bovenal de enige die ze écht vertrouwde door diezelfde Bobby Brown uit haar entourage was gepest? Had het iets te maken met haar dominante moeder, die zelf ooit bescheiden successen vierde en haar dochter het megasucces niet gunde?

Whitney Houston in de 80's.

Met nieuwe feiten of inzichten komt Can I Be Me niet. Wel met suggesties en oude geruchten. Een deel van de documentaire draait rond de vraag of Whitney Houston biseksueel was. Ze zou, hoewel niemand het hardop zegt, een liefdesrelatie hebben gehad met steun en toeverlaat Robyn. Als het waar was een heikel punt, want homoseksualiteit wordt nauwelijks geaccepteerd in de zwarte gemeenschap zo meldt de documentaire, en nog het minst in een religieuze omgeving als die waarin Whitney opgroeide. In een gesprek met Oprah na haar dood antwoordt Whitney’s moeder met een keihard ‘nee’ op Oprah’s vraag of ze het oké had gevonden wanneer haar dochter op vrouwen zou zijn gevallen. Het zou dat wanhopige zinnetje dat Whitney volgens haar omgeving zo vaak gebruikte extra lading geven: ‘Can I be me?’.

 

Ook pijnlijk is het verhaal van haar welbespraakte ex-bodyguard die vertelt dat hij de familie van Whitney Houston in 1995 al een brief stuurde waarin hij melding maakte van haar drugsgebruik en hen bijna smeekte om in te grijpen. Resultaat: de man werd vriendelijk bedankt voor zijn diensten en ontslagen. Een verhaal dat we al eens ergens gelezen hadden maar dat op beeld en met geluid nog meer indruk maakt. En dan hebben we het nog niet eens over het allerergste gehad: die arme Bobbi Kristina, het enige kind van Whitney en Bobbi, die drie jaar na haar moeder ook in bad werd gevonden, vervolgens maanden in coma lag en op 22-jarige leeftijd stierf. Net als bij haar moeder is tot op de dag van vandaag niet duidelijk wat er precies met haar is gebeurd.

Man, wat een ellende allemaal. Hoog tijd voor een film over dat waanzinnige talent en die ongelooflijke stem van Whitney Houston. Want nogmaals, we zouden bijna vergeten hoe goed ze was.  

Whitney Houston: Can I Be Me draait nu in de bioscoop.

 

 

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!
 

d