Rotterdam

Ode aan 50 jaar metro Rotterdam
Likeability of5

Camera videoOde aan 50 jaar metro Rotterdam

Foto van 'Metro'

9 FEB 2018

Je hoort er Pools, Senegalees, Frans, Turks en Italiaans: iedereen komt van overal. De Rotterdamse metro bestaat vandaag vijftig jaar. Metro vroeg de Rotterdamse schrijver Raoul de Jong om een persoonlijke lofzang op de metro.

Op 9 februari 1968, vandaag precies vijftig jaar geleden, werd de eerste Nederlandse metro geopend, in Rotterdam, na een bouwtijd van zeven jaar. Het was de eerste metrolijn in de Benelux, maar, voor we daar te hard om juichen, op dat moment ook de kortste metrolijn ter wereld. Slechts 5,9 kilometer lang. Tijdens de feestelijke opening kocht het prinselijk echtpaar prinses Beatrix en prins Claus een kaartje in de ‘plaatskaartenautomaat’ op Rotterdam Centraal en samen met de burgemeester maakten ze het allereerste Nederlandse metroritje. Van Rotterdam Centraal langs metrostations Stadhuis, Beurs, Leuvehaven en toen, wonder o wonder, onder de Maas door, en over een bovengronds spoor verder naar Zuidplein. Het was 1968, het ging goed met de wereld en alles zou alleen maar beter gaan. Deze metro was een bewijs.

Ik werd geboren in 1984, in een huis op tien minuten loopafstand van metrostation Coolhaven, één van de Rotterdamse metrohaltes die er in de volgende achttien jaar nog waren bijgekomen. Voor mij was de metro nooit iets speciaals, die was er gewoon. Net als snelwegen, treinsporen, trambanen, supermarkten en Linda de Mol. Mijn eerste herinneringen aan de metro stammen pas uit mijn puberteit. Mijn moeder en ik waren inmiddels naar Schiedam verhuisd, mijn middelbare school lag in het centrum van Rotterdam, naast station Dijkzicht. Mijn moeder vond dat kinderen gewoon naar scholen moesten fietsen en weigerde om me een strippenkaart te geven, maar in de tweede klas ontdekte ik dat je ook zónder strippenkaart in de metro kon. Vanaf dat moment fietste ik vijf dagen per week over de Schiedamse Dijk naar Station Marconiplein, waar ik mijn fiets op slot zette en in de metro stapte.

Van die ritjes herinner ik me vooral de ongemakkelijkheid. Niet omdat ik gecontroleerd kon worden (na mijn eerste controle bedacht ik een vernuftig systeem om controleurs te ontwijken), maar omdat de metro vol zat met mensen en mensen vond ik eng. Anders dan in de tram kon je in de metro niet uit het raam kijken om hun blikken te ontwijken, want daar viel niets te zien, behalve de reflectie van je medepassagiers. Er waren nog geen smartphones en Metro en Sp!ts bestonden nog niet. Meestal keek ik strak naar de grond of bestudeerde ik de plattegrond naast de ingang.

De metro was een manier om van A naar B te komen. Sneller en droger dan de fiets. Meer niet. Dat veranderde toen ik in 2015 een aantal maanden op avontuur ging in de Rotterdamse metro, voor een wekelijkse rubriek in een krant. Elke week stapte ik in de metro en reisde naar de laatste haltes van Rotterdamse metrolijnen. Meestal was het pisweer, meestal was het koud en ik vertrok altijd met tegenzin. De truc was om mezelf te forceren om te geloven dat er ergens onderweg op de een of andere manier een wonder zou gebeuren. De grap was: dat gebeurde altijd.

Tijdens mijn allereerste tripje richting De Akkers, kwam er een man naast me zitten. Wat ik normaal nooit deed, deed ik nu: ik vroeg hem wie hij was en waarnaar hij op weg was. Hij zei: ‘Naar het eind.’ Voor het eerst sinds vier jaar was hij terug in de stad waarin hij werd geboren, vertelde hij. Tien jaar geleden had hij in Rotterdam Noord een Marokkaanse vrouw ontmoet, de mooiste vrouw die hij ooit had gezien. Ze was hier illegaal. Samen vluchtten ze uit Europa, via Brussel, met hulp van een vriend op het consulaat. Ze vonden een prachtig paleisje in Casablanca, ze trouwden en ze kregen een dochter, maar drie maanden geleden kreeg hij te horen dat hij kanker had. Na een aantal onderzoeken in Marokkaanse privéklinieken, keerde hij vorige week terug naar Rotterdam. Hij kwam zojuist van de dokter, die hem verteld had dat hij in het beste geval nog 5 tot 10 jaar te leven had. Hij lachte: ‘Het is vreemd om je plotseling zo bewust te zijn van hoe mooi het leven is.’ Het eerste wat ik zag bij metrohalte De Akkers was een lachende oma, met wijdopen armen onderaan de roltrap. Daarachter waren de poortjes, en daarachter was een viskraam. Een vrouw met blozende wangen bakte een lekkerbek voor een man die vertelde over zijn vakantie in New York. Ik durfde er eigenlijk niet op af te stappen, want alles wat ik wist over De Akkers wist ik uit de krant: de Akkers is het getto en in het getto denken alle witte mensen (zij) dat bruine mensen (ik) boeven zijn. Maar ik moest een stukje schrijven, dus bestelde ik een haring. ‘De haring is op vandaag,’ lachte de vrouw. Makreel hadden ze wel.

Inderdaad, vertelde ze, acht jaar geleden stroomde dit plein elke avond vol met hangjongeren. Dáár werd iemand neergestoken, dáár was een schietpartij. Maar zij had zelf nooit problemen gehad. ‘Nee hoor,’ zei ze, ‘die jongens zijn gewoon maar jongens als je met ze praat, heel vriendelijk vaak, achter hun uiterlijke vertoon, helemaal niet zo griezelig als veel mensen ze zagen’. Iedereen is aardig, zei ze, als je mensen aardig benadert.

Ik mocht niet betalen voor mijn broodje. En ik kreeg er nog een drankje bij. Met een rietje. Voor in de metro terug naar huis. Want vandaag was het precies vier jaar geleden dat ze met deze viskraam was begonnen. Het stond heel groot op een poster naast mijn hoofd. Ik had hem nog niet gezien.

In 2017 bestaat het Rotterdamse metronetwerk uit vijf lijnen en vervoert zo’n 300.000 passagiers per dag. In koffiezaakjes komen hipsters, in alcoholistencafés komen alcoholisten, Jumbo-mensen gaan naar de Jumbo, Aldi-mensen gaan naar de Aldi, maar de metro is voor iedereen. Vanochtend zat ik er nog in, van Maashaven naar Beurs, over het oudste stukje Nederlandse metrospoor. Ik keek om heen en zag: een roodharig meisje met een over bite. Een blonde oma in een tijgerlegging en een bontjas. Twee zwarte jongens in enorme bubble coats met enorme gouden gympen. Een Aziatische teenager met Kim Kardashianhaar. Een meisje met een hoofddoek met een hamburger van de Smullers. Een Surinaamse oma -het grootste gedeelte van haar gezicht verstopt achter een sjaal. Ik hoorde Pools, Senegalees, Frans, Turks en Italiaans. Niemand lachte, niemand leek door te hebben hoe bijzonder dit was en dat was juist het leuke: in de oudste metro van ons land zijn al deze wonderlijke mensen samen in één ruimte heel normaal.


love
user_b36acf7bf3fa2ba42fb5109419e560b1944b8c10_avatar

'Wat is fijner dan een Indonesische hap wegspoelen met een cocktail?'

'Wat is fijner dan een Indonesische hap wegspoelen met een cocktail?'

'Wat is fijner dan een Indonesische hap wegspoelen met een cocktail?' /Foto: Jaap van Rijn

Foto van 'Jaap van Rijn'

12 DEC 2019

Wat is er fijner dan op koude winterdagen stamppotten, stoofpotten en dikke soepen eten? Wellicht Indonesische dan wel Indische hapjes weghappen, die vergezeld gaan van cocktails die geuren naar specerijen. Het kan, bij Calaboose.

Jenever is al vele malen hip verklaard. Maar toch staat de drank spaarzaam op de hedendaagse cocktailkaarten. Over de teloorgang en de huidige bescheiden opkomst van jenever is op internet veel te vinden. Het komt erop neer dat tijdens prijzenoorlogen onder meer graanalcohol door suikerbietenalcohol werd vervangen.

Gelukkig waren er ook distillateurs die vasthielden aan kwaliteit. En die strategie betaalt zich inmiddels uit. Na jaren van lobbyen kunnen jeneverstokerijen dit jaar een mooi wapenfeit overleggen: het van kracht worden van wettelijke voorschriften voor de jeneverbereiding. Op het etiket moet ook een plaatsaanduiding staan voor jenevers uit Nederland, België, Duitsland en Frankrijk. Deze jenever moet in ieder geval jeneverbessen en moutwijn, het distillaat van graan, bevatten. Meer weten? De experts in het Schiedamse Jenevermuseum leggen het haarfijn uit.


Likeability of6

Op zoek naar De Nieuwspeper?

Foto van 'Metro'

15 APR 2019

Op zoek naar De Nieuwspeper? Hier vind je de laatste editie van de krant, met pittig en inspirerend nieuws voor en door Rotterdammers. Positief waar het kan, kritisch waar het moet. De Nieuwspeper helpt Rotterdammers door het beste uit hun stad te halen door het brengen van nieuws en achtergrondverhalen. Klik snel door!


like
user_5af32877d2d80c27b0516d4183b0065549bd2dc7_avataruser_338cfda49564b023f573ae21526b7587cfe2066a_avatar

Nanda Akkerman.

'Muziek maakt het leven lichter'

Nanda Akkerman. / Foto: Duane van der Geld

Foto van 'Helmut de Hoogh'

12 DEC 2019

Ze worden talrijker: de soul- en gospelexplosies op Rotterdam Zuid. Stralend middelpunt is Nanda Akkerman. Het grote publiek moet haar nog leren kennen, maar dat kan niet lang meer duren. 

Al meerdere keren stroomde het podium van Islemunda in IJsselmonde vol met swingende mensen. Ze zijn afkomstig van de r&b-zangschool van Nanda Akkerman. Het plezier van haar zangleerlingen spat tijdens het zingen van het podium. Minstens even aanstekelijk: de geweldige sfeer die het 30-koppige swingende gospelkoor BlackGospel Experience uitstraalt. Ze staan in Theater Zuidplein in de vorm van een halve maan om zangeres Nanda Akkerman heen. Daartussen zitten een achtergrondzangeres, een ritmekunstenaar en een gitarist. Voor het koor staat dirigent en artistiek leider Clifton Grep. Hij vroeg Nanda Akkerman om met hem samen te werken.

Voor de spiegel


Gezellig kerstswoppen, kerstswappen & kerstsjoppen

Gezellig kerstswoppen, kerstswappen & kerstsjoppen

Foto: Cindy Mirande

Foto van 'Metrorotterdam.nl'

10 DEC 2019

Een groeiende groep Rotterdammers en diverse initiatieven dragen bij aan een meer duurzame toekomst. Deze passen prima bij de kerstgedachte. Want zijn we deze maand niet extra lief voor elkaar en ook voor de wereld?

Tekst & beeld: Cindy Mirande

Wie nu denkt dat je tijdens de feestdagen op een houtje moet bijten, zal zich verbazen over de mogelijkheden. Zo zijn er zat manieren om verantwoorde spullen bij elkaar te swoppen, swappen en sjoppen in Rotterdam. De Nieuwspeper presenteert adressen die bijdragen aan een gezellige circulaire kerst. En daarna kun je ook altijd nog met een inmiddels schoon geweten losgaan in de Bijenkorf.


Wouter schreef aan Arcade: 'Duncan vond mij de boeman'

Wouter Hardy

Foto van 'Helmut de Hoogh'

27 NOV 2019

Diep verstopt in de Maassilo bevindt zich de van daglicht verstoken studio van Wouter Hardy (28). Tweeënhalf jaar sleutelde Wouter hier aan Arcade, de song waarmee Duncan Laurence (25) dit jaar het Eurovisie Songfestival won. Toch werken de producer en de zanger niet meer samen. Hoe zit dat?

Heel verrassend is het niet om producer Wouter Hardy tegen te komen in de volle concertzaal. Zo’n 1700 bezoekers van alle leeftijden zijn afgekomen op het concert van Duncan Laurence op 11 oktober in de Maassilo. Natuurlijk staat Hardy in de buurt van de mengtafel, waar het geluid het allerbeste is. Lang voor zijn zege op het Eurovisie Songfestival in Tel Aviv was Duncan Laurence reeds geboekt voor dit optreden. Voor de gelukkigen met een kaartje is dit intieme concert een buitenkans. Wie Duncan Laurence nu nog live wil zien, moet de komende weken afreizen naar steden als Londen, Berlijn of Oslo. Eind maart 2020 treedt hij op in Ziggo Dome in Amsterdam en uiteraard zingt hij op 16 mei in Ahoy zijn winnende lied Arcade tijdens de finale van het Eurovisie Songfestival.

IJle momenten en bombastische climaxen


Goed buurschap gedijt in verpieterde straat.

Goed buurschap gedijt in verpieterde straat

Goed buurschap gedijt in verpieterde straat. / Foto: David Rozing

Foto van 'Ilja Post'

27 NOV 2019

De Zegenstraat in Oud-Charlois in Rotterdam kende de afgelopen jaren veel ellende. Huisjesmelkers en schimmige buren trokken het ooit zo sociale straatje langzaam in een neerwaartse spiraal. Van goed buurschap was geen sprake meer. Tot de gemeente een blok van 10 verwaarloosde panden opkocht. In afwachting van een grootschalige renovatie werden de sleutels tijdelijk overhandigd aan twee kunstenaars. Zij begonnen vervolgens het sociaal kunstproject 'Huis zkt'. 

Een half jaar later organiseren de bewoners, die voorheen zo snel mogelijk de voordeur achter zich dichtsloegen, leuke buurtactiviteiten. De deur staat wagenwijd open. In een wijk als Oud-Charlois is dat doorgaans vragen om problemen. Maar op nummer 18A worden lokale ‘insluipers’ juist verwelkomd. Hoe meer, hoe beter. Sterker, zonder hen had deze deur niet eens opengestaan, aldus Bieke Versloot. „Dan was-ie waarschijnlijk potdicht gebleven, net als de twee jaar daarvoor.” Samen met collega Lieke van Pruijssen staat zij aan het roer van Huis zkt. Een sociaal kunstproject, waarbij zij samen met de buurt tijdelijk invulling geven aan een blok leegstaande panden waar voorheen drugsoverlast, criminaliteit en prostitutie welig tierden. De openstaande deur is voor de buurtbewoners het bewijs dat het eindelijk een beetje beter gaat.

Krakkemikkig


Lieke Kros. / Beeld: Jaap van Rijn

Lieke laat blauw licht schijnen op epilepsie

Lieke Kros. / Beeld: Jaap van Rijn

Foto van 'Natalie Hansen'

27 NOV 2019

Aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam zijn honderden wetenschappers dagelijks bezig met nadenken. Ze onderzoeken de kleine en grote vraagstukken van het leven. Welke vragen zijn dat eigenlijk? En – wat hebben we daar als gewone mens aan? Ga er even rustig voor zitten en denk even mee met de onderzoeker. Deze aflevering: dr. Lieke Kros, neurowetenschapper.

Wat wil je precies weten?

„Ik wil vooral erg graag weten hoe verschillende hersengebieden met elkaar samenwerken. Veel stoornissen bij mensen zijn namelijk te herleiden tot een verstoorde communicatie tussen verschillende hersengebieden. Zoals epilepsie, maar bijvoorbeeld ook migraine en autisme.”


Robin van Persie en Sander de Kramer winnen de Gouden Mossel.

Robin van Persie en Sander de Kramer winnen de Gouden Mossel

Robin van Persie en Sander de Kramer winnen de Gouden Mossel. / ANP

Foto van 'Metro'

20 NOV 2019

Rotterdammers Robin van Persie en Sander de Kramer namen woensdag op de Spido in Rotterdam de Gouden Mossel in ontvangst. De voetballer en televisiepresentator werden in het zonnetje gezet vanwege hun inzet voor het goede doel.

De Gouden Mossel wordt ieder jaar aan een Rotterdammer uitgereikt die veel voor de stad heeft betekend. Ook dit jaar boog de jury zich maanden over een lijst vol in het oog springende Rotterdammers die kans maakten op de onderscheiding.

Eer


Jules Deelder: Zalig zijn de digibeten

Jules Deelder: Zalig zijn de digibeten

„Wat heb je aan normale mensen?”. /Beeld: Karel Sanders

Foto van 'Helmut de Hoogh'

18 NOV 2019

Op zijn 75ste verjaardag wacht Jules Deelder een overdonderend eerbetoon. Artistieke vrienden en bewonderaars gaan hem dan trakteren op een persoonlijke ode. Dat brengt Jules vooralsnog niet van zijn stuk. Op een dinsdag in oktober is hij in een zachtmoedige bui, al vraagt hij zich wel af: „Wat heb je aan normale mensen?”

Er is maar één plek waar Jules Deelder afspreekt voor een interview: Café & Restaurant Ari. Voor de ingang staat zijn silhouet in dik plaatstaal, in de vorm van een foto die de Rotterdamse fotograaf Lenny Oosterwijk maakte. Een bijzondere vorm, volgens Deelder: „Het lijkt net alsof mijn achterkant is gefotografeerd. Maar het is juist de voorkant.”

Legendarische hoogtepunten


De thee gaat steeds vaker los in de kop

De thee gaat steeds vaker los in de kop

De populariteit van thee groeit mee met de aandacht voor een gezonde leefstijl. /Beeld: Jaap van Rijn

Foto van 'Metro'

18 NOV 2019

Wellicht voor een eyeopener: Rotterdam huisvest de grootste en belangrijkste collectie Japanse thee van Europa. En bovendien aardig wat echte theekenners. Die vertellen over witte thee als een reinigende lotion voor het gezicht. Of over marineren met Lapsang Souchong. En het eten van Japanse groene Gyokuro als salade, met sesam en soja. Tijd om deze specialisten aan het woord te laten.

Tekst: Natalie Hansen

Dit is het tweede deel van de thee-serie. Rotterdam stat niet echt bekend om thee. Toch spelen Rotterdamse handelaren tot op de dag van vandaag een prominente rol in deze drank. De Nieuwspeper presenteert drie theepioniers.


Weelde, de laatste vrijstaat van Rotterdam

Weelde, de laatste vrijstaat van Rotterdam

‘Hier is Weelde, de rijkdom van Rotterdam West.’/Foto: Jeroen Roest

Foto van 'Ilja Post'

18 NOV 2019

Kim Pieters en Kelly Vincent hebben het zichtbaar naar hun zin. Te begrijpen, want beiden zijn 28 jaar oud en nu al grootgrondbezitters. Begin dit jaar kregen ze de sleutel van Uit Je Eigen Stad, de failliet verklaarde stadsboerderij. Toen ze de vergunningen binnen hadden, plantten ze een vlag in een van de laatste stukjes niemandsland van Rotterdam: ‘Hier is Weelde, de rijkdom van Rotterdam West.’

Voor de twee vriendinnen, die elkaar al kennen vanaf hun 13e, kwam met Weelde een langgekoesterde wens uit. „Na vijf jaar als nomaden door de stad te hebben gereisd met De Geheime Tuin, waarmee we verborgen pareltjes van de stad blootlegden, ontstond de behoefte aan een vaste plek", vertelt Kim Pieters „Een creatieve vrijplaats, vol performances, exposities, muziek en fijne mensen. En dan niet alleen voor een paar weekenden per jaar, op steeds wisselende locaties, maar permanent. We hoeven nu niet meer succesvolle concepten of decors steeds maar weer op- en af te bouwen.”

Nieuw leven inblazen


Maaskade gekleurd voor Rotterdam Pride

Maaskade gekleurd voor Rotterdam Pride

Foto: Ooms Makelaars

Foto van 'Metro'

27 SEP 2019

House of Colours is tot en met zondag 29 september het thema voor de Rotterdam Pride 2019 en staat symbool voor een kleurrijke en diverse stad. Dat is te zien...

Ooms Makelaars is al meer dan 90 jaar onderdeel van Rotterdam en ziet het dan ook als een belangrijke taak om maatschappelijke initiatieven in deze stad te ondersteunen.

Iedereen is welkom


Betaalbaar wonen in Rotterdam, het kan nog steeds

Betaalbaar wonen in Rotterdam, het kan nog steeds

Steeds meer jonge gezinnen en ouderen verlaten Rotterdam. Foto: Jaap van Rijn.

Foto van 'Metro'

20 AUG 2019

Nu Rotterdam hipper is dan ooit, is een radicaal andere aanpak nodig om het tekort aan betaalbare woningen voor middeninkomens tegen te gaan. Aldus de initiatiefnemers van het Rotterdams Woongenootschap. Zij willen bewoners warm maken voor een woongenootschap dat aantrekkelijke, betaalbare stadsappartementen bouwt, onderhoudt en verhuurt tegen kostprijs. Gegarandeerd succes, denken zij. Nu nog de politiek hiervan overtuigen.

Tekst: Ilja Post

Ze zijn gemiddeld tussen de 30 en 40 jaar, vaak zelfstandig ondernemer of werkzaam in de zorg en het onderwijs en op z’n best gezegend met twee keer een modaal inkomen. Oftewel: zomaar een paar bevriende singles en stellen van mij die de afgelopen twee jaar, meestal tevergeefs, op zoek gingen naar hun eerste koopwoning in Rotterdam. Hun liefde voor de stad zit diep. Ze zijn hier geboren. Of kwamen in de stad wonen toen Rotterdam vooral de negatieve lijstjes aanvoerde en zijn inmiddels toe aan een ruimere woning vanwege samenwoonplannen of gezinsuitbreiding. Maar de liefde voor Rotterdam voelt tijdens de zoektocht niet langer wederzijds.


Ellen ten Damme: Rauwheid van Rotterdam vind ik mooi

Ellen ten Damme: Rauwheid van Rotterdam vind ik mooi

Ellen ten Damme eerder in haar show Cirque Stiletto 2. / Robert Vos | ANP

Foto van 'Metro'

20 AUG 2019

Zangeres Ellen ten Damme liet op de Parade een voorproefje van haar grote show Casablanca zien. Op 1 september zal ze tijdens het Oude Haven Zomerfestival nog meer nieuwsgierigheid wekken naar haar optreden in het theater. Niet alleen voor een groot publiek op het Gelderseplein, maar ook intiem op het dak van het Witte Huis.

Tekst: Helmut de Hoog

Al jaren staat Ellen ten Damme (51) garant voor uitverkochte zalen. Met haar voorstelling Paris-Berlin trok ze twee jaar langs de theaters. Na een flinke periode try-outen gaat op 12 november haar nieuwe show in première, Casablanca. Met die show staat ze begin december op de planken van het oude Luxor Theater. Deze keer reist ze met haar achtkoppige band The Magpie Orchestra richting het exotische Casablanca. Maar of ze de reis daarnaartoe door de snikhete woestijn weet te voltooien, is nog de vraag.


'Ik ben supertrots op mijn naaktkat!'

'Ik ben supertrots op mijn naaktkat!'

Foto: Jaap van Rijn.

Foto van 'Metro'

19 AUG 2019

"Sinds een paar jaar heb ik mijn eigen stijl ontwikkeld, met dieren, bloemen en planten. Realistisch met een magische touch, een beetje sprookjesachtig en dromerig, soms misschien een beetje duister. Ik teken graag rare dieren, de niet zo knuffelbare."

Tekst: Suzanne Stam.

Aldus Nina Valkhoff (36 jaar), een Rotterdamse street artist (muralist), kunstenaar en illustrator. Ze tekent al sinds haar kindertijd. Ooit begon ze aan de illustratieopleiding van de Willem de Kooning Academie. Toen ze gevraagd werd om in opdracht een muurschildering te maken, verruilde ze de academie voor haar eigen toko. Al snel volgden er meer opdrachten. Nina neemt De Nieuwspeper naar plekken die voor haar belangrijk zijn.


Rotterdam met finale epicentrum van de roeiwereld

Foto: Merijn Soeters

Foto van 'Metro'

15 JUL 2019

In 2016 werd Rotterdam overspoeld door duizenden professionele roeiers, de ‘elite rowers’. Komend weekend zijn ze weer terug voor een paar spetterende dagen vol roeiwedstrijden. Het sportevenement op de Willem-Alexanderbaan heet World Cup III en is de finale van dit roei-jaar. Dit evenement biedt Nederlandse roeifans een grote kans om de wereldtop te zien, die zich klaarmaakt voor de Olympische Spelen van Tokio in 2020.

Door: Matthijs Goes

Rotterdam is niet alleen groot in voetbal, hockey en tennis, ook bij het roeien telt de stad mee. Even buiten de gemeentegrenzen, bij de Rottemeren, ligt de Willem-Alexanderbaan, een ruim twee kilometer lange bak met water. Het is de modernste roeibaan ter wereld, met een instelbaar waterniveau, een aparte oproeibaan en een enorm botenhuis. Deze locatie is zo fraai dat de internationale roeibond bepaalde dat de Amsterdamse roeibaan niet goed genoeg meer is voor grote internationale toernooien in Nederland. Rotterdam neemt nu haar plaats in.


'Ik heb mijn opa gedwongen dit pak aan te doen'

The Ink Demon, Miss Reptiel, Taco Manga, Den Haag, Tilburg en Sprang-Capelle. / Ellen Mannens

Foto van 'Metro'

15 JUL 2019

Elk jaar komen AnimeConners samen in Nederland, dit jaar voor de tweede keer in Ahoy. Er kwamen zeker 8000 mensen op deze Anime-conventie af.

Door: Ellen Mannens

Twintig jaar geleden trok de eerste Nederlandse editie in de Rotterdamse Holiday Inn 208 bezoekers. Kortom, dit kostuumevenement is groot gegroeid. AnimeCon promoot de Japanse popcultuur en blijkt een magneet te zijn voor liefhebbers van anime, cosplay, games, manga en andere uitingen van deze hedendaagse Aziatische cultuur.


Rotterdam Unlimited is een groots straatfestival

23 tot en met 27 juli: Rotterdam Unlimited is groots

Rotterdam Unlimited is een groots straatfestival. Foto: Joni Israeli

Foto van 'Metro'

15 JUL 2019

Het is Europa’s grootste, meest uitbundige, gratis toegankelijke en veelkleurige straatfestival. Met van 23 tot en met 27 juli muzikale battles, parades, livemuziek, spoken word, dans en nog veel meer. De eclectische muziekscene, de beroemde creatieve kunstgemeenschap en de ruim 174 verschillende culturen zijn de geheime ingrediënten van de ongelooflijk levendige en spannende atmosfeer van Rotterdam, die een divers publiek ondergaat tijdens Rotterdam Unlimited.

Tekst: Helmut de Hoogh
Beeld: Joni Israeli

Vijf dagen lang is Rotterdam gehuld in tropische sferen. De veelheid aan culturen creëert de spannende en verrassende sfeer in de stad waar tijdens Rotterdam Unlimited tot wel 750.000 bezoekers uit binnen- en buitenland op afkomen. De stad barst uit zijn voegen door vele gratis toegankelijke concerten, dansdemo’s, parades, feesten en nog veel meer. Culturele diversiteit is daarbij het feestelijk middelpunt. Behalve voor nationale en wereldsterren staan de podia open voor het lokale talent. Door al de culturele vibes ontstaan er in Rotterdam te gekke nieuwe stijlen op het gebied van muziek, dans, rap, spoken word en streetart. Rotterdam Unlimited viert de diversiteit van de stad en brengt midden in het centrum de grootstedelijke, Rotterdamse kunst en cultuur van nu in beeld. De nieuwe generatie muziekfans komt aan bod met uitbundige live-elektronica, soca, hiphop, soul, r&b, drum & bass en jungle.


Hoek van Holland: uitzicht op een opknapbeurt

Hoek van Holland: uitzicht op een opknapbeurt

Foto van 'Metro'

15 JUL 2019

Hoek van Holland staat aan de vooravond van een serieuze opfrisser. Het duurde even. Zeg, pak ’m beet, 152 jaar na de stichting van het dorp in 1866. Destijds was het een werkkolonie voor mensen die de Nieuwe Waterweg naar zee groeven. Een volgend teken van leven: om wild kamperen tegen te gaan verrijst in 1923 in de Hoekse duinen de houten kampeerstad van Rotterdam. Deze ‘stad’ floreert nog steeds. 30 jaar later stoppen de Duitsers veel energie in de Hoek. Tijdens de oorlog slopen de oosterburen het dorp, de Oude Hoek, en bouwen bunkers. De betonresten van deze Atlantikwall kom je overal tegen. Na de oorlog lanceren ondernemers en bestuurders regelmatig plannen om van Hoek van Holland een volwassen badplaats te maken. Maar het komt niet echt van de grond. Al in 1998 bestaan er plannen om de metro door te trekken tot aan het strand, veel dure woningen te bouwen en het dorp van zijn frituurimago af te helpen. Eind 2018 kringelt er wederom witte rook uit de schoorsteen aan de Coolsingel omhoog. Zorgt Rotterdam nu echt dat Hoek van Holland een badplaats met allure wordt?

Een vierseizoenenbadplaats moet mogelijk zijn

Het idee: van Hoek van Holland een vierseizoenenbadplaats maken dat meer kwaliteit gaat bieden en de natuurlijke uitstraling versterken. Zo’n badplaats trekt meer bezoekers die geld willen spenderen, zodat de Hoek beter profiteert van de vele mensen die het plaatsje bezoeken. Een wandeling maakt duidelijk dat de plannen behoorlijk ambitieus zijn. Een echte badplaats kent een langs het strand lopende boulevard met uitspanningen, hotels en casino’s. De Hoekse duinen laten zo’n promenade niet toe. Een pier, de Badweg en twee slagen leiden vanaf het dorp door de duinen naar het strand. Hoe maak je van een zwakte een sterkte?