De menselijke Supermannen zoeken altijd verbetering

12 maart 2017 om 07:04 door Kasper Hermans
De menselijke Supermannen zoeken altijd verbetering
ANP

Superman kennen we allemaal. De stripheld die over onmenselijk krachten beschikt. We hoeven voor dergelijke superhelden met uitzonderlijke kwaliteiten niet alleen naar strips en films te kijken. Soms vertelt de sport ons al meer dan genoeg.

Kijk bijvoorbeeld naar Usain Bolt. De Jamaicaanse sprinter rent weliswaar niet sneller dan het geluid, maar toch lijkt de snelheid die de atleet in korte tijd kan ontwikkelen buitenaards. Toen hij in 2009 zijn record op de honderd meter vestigde, haalde hij een topsnelheid van 44,72 kilometer per uur. Daarmee zou hij rennend een lekker doorrijdend wielerpeloton kunnen bijhouden.

Limieten opzoeken

Dankzij zijn prestaties – en zo zijn er nog een paar sporters – is Bolt een wereldwijd fenomeen. Toch doet hij in feite dat wat ieder mens altijd wil doen. „De limieten van onze mogelijkheden opzoeken is een cruciaal onderdeel van ons als mens”, vertelt Andy Miah – professor in wetenschappelijke communicatie aan de universiteit van Salford – aan Metro. „We doen het continu in allerlei verschillende fases van onze ontwikkeling. Het is de manier waarop we leren en de nieuwsgierigheid om meer te leren over onszelf en de wereld is eindeloos. Het verlangen om een supermens te worden zit ons DNA.”

Ashrita Furman is zo’n iemand die zichzelf continu wil verbeteren en dat ook doet. De naam zal de meeste onder ons weinig zeggen, behalve degenen die een Guinness Book of World Records in de kast hebben staan. De 62-jarige Amerikaan heeft in zijn leven namelijk meer dan zeshonderd keer een officieel wereldrecord gevestigd, waarvan hij er nog zo’n tweehonderd in zijn bezit heeft. „Sommige zijn lastiger dan andere. Voor mijn laatste, waar ik zo snel mogelijk tien ballonnen onder wat moest opblazen, heb ik een maand moeten trainen.”

Ashrita Furman tijdens een recordpoging met schoenen van 146,5 kilo/ANP

Toch probeert Furman zoveel mogelijk naar persoonlijke records te kijken en niet met de wereldfaam bezig te zijn. „Succes is voor mij niet de sleutel naar geluk. Maar vooruitgang boeken en de door jezelf gestelde limieten te bereiken, dat is de weg naar geluk.” Miah onderschrijft dat. „Ik denk dat de mens verknocht is aan het idee dat we geen limieten hebben en dat we altijd nog beter kunnen.”

Technologische wedloop

Het gevaar bestaat echter dat we te ver gaan met onze drang naar records en eindeloze verbetering. Iets dat we de voorbije decennia in de sport al veelvuldig gezien hebben. Maar naast het medisch verbeteren van de mens komt nu ook de technologie steeds meer een rol spelen. We zijn inmiddels zelfs in staat om ons DNA kunstmatig te bewerken.

„Ik zie het nog wel gebeuren dat we onszelf transformeren tot robotachtigen”, zegt Dave Ridpath, hoogleraar sportbestuur aan de universiteit van Ohio. „Misschien gaan we ons wel meer richten op het ontwikkelen van supersporten met niet humane atleten die wel fenomenale dingen kunnen doen. Je ziet het al in de e-sports. Dit is de volgende stap, want de mens zit bijna op de top van zijn kunnen.”

Furman denkt daar echter anders over. „Ik denk dat de mens geen limiet kent. We zijn spirituele wezens en onze ziel is goddelijk. We hebben een onuitputbare capaciteit. Tijdens een van mijn zwaarste recordpogingen, die voor meeste opeenvolgende koprollen, bleef ik maar roepen: ,Ik ben niet het lichaam, ik ben de geest.’ Ik geloof dat oprecht.”

Menselijke potentie

Voorlopig valt er trouwens ook nog genoeg te verbeteren bij de mens. Wetenschappers van ProRun onderzochten welke tijd Bolt in 2009 – tijdens zijn wereldrecord op de honderd meter – had kunnen rennen onder ideale omstandigheden. Als alles perfect was geweest en de Jamaicaan verder hetzelfde had gedaan, was hij niet in 9,58, maar 9,18 seconden aan de finish gekomen.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

d