Bespuugd en bedreigd: ex-agent met PTSS helpt agenten van nu met stichting

13 juni 2013 om 05:03 door Marlies Dinjens
Bespuugd en bedreigd: ex-agent met PTSS helpt agenten van nu met stichting

Welke incidenten hebben veel indruk op jou gemaakt?
Eén incident is mij echt bijgebleven. Ik reed te paard langs een terras in het centrum van Rotterdam toen iemand zijn hand als een pistool vouwde en een schietende beweging maakte. ‘Beng’, riep hij. Ik stapte terug en vroeg: “waarom doe jij dit?” Hij zei: “Dit had jij verdiend.” De stoom kwam uit mijn oren. Zo’n man begrijpt niet wat hij daarmee aanricht. Een andere keer kwam ik bij een sporthal waar een sporter werd gereanimeerd. Bij de ingang stond een groep jongeren die ons verhinderde om naar binnen te gaan. Ook lieten ze de ambulancebroeders met hun apparatuur bijna struikelen. Buiten moesten we ons letterlijk een weg banen tot de ambulance. Dan denk ik: hoe durf je. Had je dit ook gedaan als jouw vader op die brancard lag?

Hoe merkte jij dat het te veel werd?
Ik zocht op het bureau steeds vaker de confrontatie met mijn chef. Ook was ik geregeld korte periodes ziek. Normaal ging ik met een hoofdpijntje gewoon naar mijn werk, maar in die periode meldde ik mij dan ziek. Uiteindelijk heb ik hier thuis de keuken verbouwd, terwijl die niet verbouwd had hoeven worden. Ik stond met een mixer in mijn hand en sloeg de hele boel kort en klein. Mijn vrouw was daar bij en snapte er niets van. Ik ben die avond gewoon gaan werken. Een collega vroeg voor het eerst: “Gaat het wel goed met jou?” Ik heb toen voor het eerst ‘nee’ geantwoord. Ik heb mijn spullen gepakt en ben naar huis gegaan. Daarna ben ik nooit meer teruggekeerd.

Was je thuis onhandelbaar geworden?
Mijn vrouw heeft de jaren dat ik thuis zat alles moeten opvangen. Zij kreeg van mij een grote bek als ze  in mijn ogen iets verkeerds deed. Uiteindelijk bleek dat ik PTSS had, post traumatische stressstoornis. Ik begreep het niet. Ik was toch groot en sterk? Politiemensen zijn heel goed in het helpen van anderen, maar niet in het helpen van zichzelf. Ik wil daar graag verandering in brengen en daarom heb ik de site Reflectie in blauw ontwikkeld.

Wat doet Reflectie in Blauw?
Ik geef lezingen bij de politie en andere organisaties en schrijft weblogs. In het begin werd dat binnen de politie vreemd tegen aan gekeken, maar dat verandert steeds meer. Door het vertellen van mijn verhaal, zijn anderen ook open over zichzelf. Ik heb weleens gedacht, terwijl ik op mijn motor reed met 160, als ik nu rem dan lig ik onder de vangrail. Dan is de pijn in mijn hoofd over. Ook dat vertel ik. Ik roep anderen op om hulp te zoeken voordat het zo ver komt. En dat gebeurt gelukkig ook.

Was het moeilijk om definitief te stoppen bij de politie?
In het begin heb ik daar wel een traan om moeten laten. De politie is een passie. Ik ben trots op mijn werk. Alles heb ik meegemaakt, van de geboorte van een mens tot de dood. Je gaat bij de politie omdat het ook spannend is. Het was een jongensdroom. Ook heel veel collega’s die in de shit hebben gezeten zeggen: het is de mooiste baan die er is.

Bezoek de website van Reflectie in Blauw
 

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

d