Michelle van der Molen Health & mind 21 aug 2025, 07:58

Leestijd: 8 minuten

Marleen heeft borderline en is moeder: ‘Ik ben niet altijd de beste omgeving voor mijn zoon’

Marleen Klinkert (38) weet sinds 2017 dat ze borderline heeft. Hierdoor is haar stemming onvoorspelbaar. Dat kan niet alleen lastig zijn voor haarzelf, maar ook voor haar omgeving. „Met een jointje kon ik de herrie in mijn hoofd dempen”, vertelt ze aan Metro.

Als kind is Marleen driftig en explosief. Op school juist gesloten en verlegen. „Ik werd ontzettend gepest. Maar het grootste punt was mijn onveilige en instabiele thuissituatie. Niet dat mijn ouders grote monsters waren, die hadden het zelf druk met overleven. Er was geen ruimte en aandacht om te zijn wie ik was, ik werd vaak een lastig kind genoemd. Ik moest regelmatig naar therapie, om dingen op te lossen, te veranderen aan mezelf. Nu ik zelf een zoon heb, denk ik: waarom is er nooit naar de invloed van mijn thuissituatie gekeken? Ik was nog maar een kind.

Mijn zoon is dan ook mijn eerste keerpunt geweest in mijn hele herstelproces, al voordat ik wist dat ik borderline had. Hij is geboren in 2014 en tijdens mijn zwangerschap was ik mijn meest gelukkigste zelf. Stabiel ook, op de eerste drie maanden na. Maar ik wist al wel dat ik alle lijken uit de kast wilde halen, voordat hij er was. Ik wist dat ik alleenstaande moeder zou worden en dat ik zelf niet goed met mijn emoties om kon gaan. Ik wilde mijn zoon een andere opvoeding geven, en hem álles kunnen leren.”

Metro schreef eerder over borderline: wat is het en welke kenmerken horen erbij?

Verslaafd

Al gaat die zoektocht naar haarzelf niet zonder kleerscheuren. Wanneer Marleens zoon 2 jaar oud is, valt ze terug in haar verslaving: blowen. „Dat ik eigenlijk al verslaafd was voor mijn zwangerschap, besefte ik niet. Tijdens mijn zwangerschap en het eerste levensjaar van mijn zoon heb ik dan ook niet gebruikt, maar daarna begon het weer. Vanwege het alleenstaande moederschap lukte het me niet om mijn masker op te houden, te doen alsof alles in orde was. Ik leek een zelfstandige, zelfverzekerde vrouw met een goede baan als docente, die anderen hielp. Maar toen mijn zoon kwam, ontstonden de eerste scheuren.

Ik kwam in een cirkel van ontevredenheid terecht. Vanwege mijn PTSS lukte het mij niet om te slapen, waardoor ik niet naar mijn werk kon. Totdat ik een jointje nam en daar opeens wél goed van kon slapen. Het duurde niet lang voordat ik in de ziektewet terechtkwam, waarvoor ik mij ontzettend schaamde. Bracht ik mijn zoon naar de crèche, om daarna stoned in bed te liggen. Zodat ik eindelijk kon slapen en de herrie in mijn hoofd kon dempen.”

In therapie: het was borderline

Marleen komt terecht in de verslavingszorg en wordt aangemeld met meerdere problemen, maar aan haar verslaving wordt als eerste gewerkt. „Ik ben de detox- en dagbehandeling ingegaan. Mijn zoon met een verslaafde moeder op het schoolplein? Dat wilde ik absoluut niet. Een diagnostisch onderzoek volgde, waar voor de eerste keer borderline uitkwam. En dat, terwijl ik al van kinds af aan ben behandeld voor depressies en PTSS.”

De eerste vijf jaar na haar diagnose weigert ze dan ook toe te geven aan haar borderline. „Vanwege alle vooroordelen en stigma’s die eraan vastzitten. Ik wist wel dat er iets met mij was, maar ik ben toch niet écht gek. Tot ik een artikel las waarin de kernpunten van borderline werden genoemd. Het raakte me. Hechtingsproblematiek vanuit vroeg jeugdtrauma, moeite met intimiteit, moeite met emotieregulatie. Alles waar ik last van heb. Dan maar borderline, dacht ik.”

Met haar verslaving gaat het op en af. Marleens vader overlijdt door corona, wat veel impact heeft op haar zoon en haarzelf. Ze heeft na haar traject bij de verslavingszorg dan ook een terugval. „Ik deed het voor mijn zoon, maar niet voor mezelf. Tot ik nogmaals over de kop ging en mij heb aangemeld bij een privékliniek. Tijdens de opname van zes weken ben ik geholpen voor mijn meervoudige problematiek. Mijn verslaving, mijn rouw, trauma’s en emotieregulatie: alles kon gelijktijdig worden aangepakt. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik hier nu sta. Ik werd gezien als mens, en hoefde niet eilandjes te hoppen tussen verschillende zorginstellingen. Inmiddels ben ik alweer drie jaar clean.”

Actiekaartjes voor borderline

„Het voordeel van borderline is dat mijn stemmingswisselingen ook zo weer over kunnen zijn. Maar dat is tegelijkertijd het onvoorspelbare en daarmee ook het onbetrouwbare. Soms voel ik het aan, de andere keer weer helemaal niet.” Schematherapie helpt haar. Tijdens haar opname heeft Marleen een signaleringsplan opgesteld, om bepaalde signalen van zichzelf te leren herkennen. „Ik kan er van overtuigd zijn dat ik niks goed doe en het niet waard bent. Dat is ook hoe ik mijn borderline nu aan mijn zoon uitleg: mama heeft continue ruzie in haar hoofd.

Nu heb ik tools in handen gekregen die mij leren hiermee om te gaan. Word ik kriegelig, geïrriteerd, en ga ik veel twijfelen, dan zit ik volgens mijn signaleringsplan in het oranje. Wil ik alleen nog maar met rust gelaten worden, dan is het rood. Vervolgens heb ik, gekoppeld aan deze emoties, actiekaartjes met dingen die ik moet doen, om voor mezelf te zorgen.

Ook voor mijn zoon en mijn vriendinnen heb ik actiekaartjes gemaakt. Ik ben niet altijd – hoe pijnlijk ook – de beste omgeving voor mijn zoon. Zit ik in het rood, dan heb ik een andere plek voor hem geregeld, waar hij naartoe kan.”

Stopwoord

Ook al zegt iedereen dat ze haar best doet, toch blijft Marleen bang dat ze met haar borderline haar zoon beschadigt. „Nu hij 11 jaar oud is, krijg ik regelmatig te horen hoe knap het is, de manier waarop wij met elkaar communiceren. Maar ik moest hem als 7-jarige wel vertellen dat ik naar een psychiatrische inrichting ging. ‘Oh’, zei hij toen al. ‘Je gaat naar een helphotel’.

Hij weet alleen nooit bij welke moeder hij wakker wordt. Een vrolijke blije mama, of een verdrietige boze? In het laatste geval kan mijn zoon het gevoel krijgen dat hij iets verkeerd doet. Daarom hebben we afgesproken dat als ik ‘uitroepteken’ zeg, ik boos ben op hem. Zeg ik ‘vlaflip’, dan weet hij: nu komt er een ontploffing aan. Zelf zegt hij dat het niet altijd makkelijk is, maar dat het ook leuke kanten heeft. Want ik ben ook de moeder die honderd keer met hem van de glijbaan afgaat en ’s avonds met hem door de kamer danst. Naar iedereen roept hij: ‘Volg je mijn moeder al? Mijn leven met borderline. Hij weet dat ik andere mensen help door mijn verhaal te delen, en is daar trots op.

De opvoeding heb ik altijd gecombineerd met professionele hulp. Vanuit schuld en schaamte doen we onze kinderen vaak te kort en dat is het laatste wat ik wil. Mijn zoon ging onder andere naar een kopgroep van kinderen met ouders met psychische problematiek. Hij weet dat er iets mis is met mij, en dat het niet aan hem ligt. Hij hoeft niet alles te weten, maar hij weet wel: mama heeft een heleboel nare dingen meegemaakt en daarom heeft ze herrie in haar hoofd.”

Bespreekbaar maken

Op dit moment werkt Marleen als spreker en helpt ze lotgenoten met haar bedrijf ‘Mijn leven met borderline’, waar ze open spreekt over haar mentale aandoening. Ook op sociale media is ze actief (@Mijnlevenmet_, red.) “In het begin durfde ik niks te delen, en verstopte ik mijn borderline. Alleen mijn naaste omgeving wist het.

Dat is ook waarom ik nu doe wat ik doe, om het taboe te doorbreken. Borderline krijg je niet zomaar. Mijn missie is om mentale zorg bespreekbaar te maken en borderline uit de verdomhoek te halen. In mijn borderline zit een stukje depressie, verslaving en PTSS verstopt. Ik denk dat veel mensen niet beseffen dat dat er ook bij hoort. En wat iemand vaak al moet hebben meegemaakt, voordat diegene deze diagnose krijgt.”

Deskundige over borderline

Karin Slotema is psychiater bij Parnassia Groep en werkt onder andere als professor in persoonlijkheidsstoornissen op de Erasmus School of Social and Behavioural Sciences (ESSB) in Rotterdam. Voor Metro legt ze uit wat borderline nu eigenlijk inhoudt en stelt ze drie praktische tips op voor moeders én hun omgeving.

„Wanneer iemand een langdurig patroon heeft van een laag zelfbeeld, moeilijk controleerbare intense emoties en problemen in het contact met anderen, kan er sprake zijn van een borderline persoonlijkheidsstoornis. Vrijwel iedereen met deze diagnose heeft nare gebeurtenissen meegemaakt, vaak al op jonge leeftijd.

Wordt stress te hoog, dan kun je niet meer goed voor jezelf of anderen zorgen. Bij iemand met borderline is het basisstressniveau hoger. Gebeurt er iets dat een trigger vormt voor nare gebeurtenissen uit het verleden, dan kun je heftige emoties en negatieve gedachten krijgen met alle gevolgen van dien. Het voorkomen van stress dat te hoog oploopt, is dus belangrijk.”

3 tips

1. Zorg goed voor jezelf: denk aan een gezonde leefstijl met voldoende rust, beweging en zonlicht. Zoek of vraag hulp aan anderen. Je hoeft niet alles alleen te doen.
2. Wanneer loopt bij jou de stress op, en wat kun je doen om deze te laten zakken? Maak een signaleringsplan zoals Marleen heeft gedaan, en betrek anderen hierbij. Ook je kind. Zijn er activiteiten waarbij jouw omgeving je kan helpen, of kan doen met jouw kind wanneer de stress te hoog oploopt? Schrijf deze dan ook op.
3. Voor kinderen kun je jouw stressniveau eventueel met verschillende kleuren aangeven, leg uit hoe dit bij jou werkt en benadruk dat het niet de schuld is van jouw kind wanneer het even niet goed met je gaat. En misschien nog wel het belangrijkste: neem het jezelf niet kwalijk. Je hoeft geen perfecte opvoeding te bieden. Zolang je maar hulp vraagt voor de facetten die (tijdelijk) moeilijk voor jou (kunnen) zijn, bijvoorbeeld aan je huisarts.

Meer weten over gezondheid? In deze stukken helpen we je op weg:

• Volgens een klinisch neuropsycholoog is een geneesmiddel voor Alzheimer nog lang niet in bereik. Wel tipt hij dingen die je kunt doen om het risico op dementie te verlagen.
• Soms eet of gebruik je jarenlang een product, waar je ineens een allergie of intolerantie voor ontwikkelt. Hoe kan dat?
• Er zijn apparaten waarmee mensen, ook zij die kerngezond zijn, 24/7 hun bloedsuiker kunnen meten. Heb je daar iets aan?
• Iedereen is tegenwoordig moe. Misschien jij ook wel, misschien zelfs meer dan normaal. We spraken een expert over de oorzaken van (toenemende) vermoeidheid.

Reacties